พระชายาคนใหม่

“แน่ใจแล้วหรือเจ้าคะ ข้าไม่ใช่สตรีบริสุทธิ์” น้ำเสียงไม่มั่นใจเอ่ยขึ้น

ถึงแม้ดวงจิตของผู้มาใหม่ยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่เคยมีบุรุษใดเข้าใกล้ ทว่าร่างกายนี้ถูกบุรุษอื่นแนบชิดถึงสองครั้งสองครา ความเจ็บปวดจากการถูกล่วงล้ำรุนแรงในครั้งแรก ยังฝังลึกในความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม

“ข้าไม่เคยใส่ใจเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะสุดท้ายมีเพียงตัวข้าที่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้”

“อื้อ!”

เสียงบดจูบแลกลิ้นกันดังขึ้นอีกครั้ง กว่าจะยอมถอยห่างก็ผ่านไปนานถึงหนึ่งชั่วยาม

ไป๋ซือเย่วเร่งจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย แต่กว่าจะทำสำเร็จมือซุกซนก็ดึงปมเชือกผูกรัดอาภรณ์ให้คลายออกอยู่เรื่อย

ในจังหวะที่กำลังจะเดินไปเปิดประตูห้องหนังสือ กายอวบอิ่มยังมิวายถูกดึงเข้าไปสวมกอดอีกครั้ง ลู่ชุนหยางจ้องมองริมฝีปากแสนหวานด้วยความรู้สึกโหยหาไม่อยากถอยห่าง จึงเข้าคลอเคลียคลุกเคล้ากันอีกรอบให้หนำใจ

ส่วนชูชันใต้อาภรณ์ถูกสัมผัสจนเต็มอุ้งมือ บางจังหวะยังล้วงเข้าไปตามรอยแยกของอาภรณ์ อุ้งมือสากออกแรงบีบขยำคลึงเคล้นต่อสักพักค่อยยอมตัดใจ

“พอแล้วเจ้าค่ะเดี๋ยวมีคนมาได้ยิน”

ไป๋ซือเย่วรีบเอ่ยห้ามปรามอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงหอบหายใจด้วยแรงอารมณ์กำหนัด นางอุตส่าห์แต่งกายเรียบร้อยหากไม่ห้ามคงได้คลายปมเชือกอีกครั้งเป็นแน่

“พรุ่งนี้ข้าจะไปหาอาเฟยแต่เช้า เพื่อยืนยันคำกล่าวของข้า”

“เจ้าค่ะ”

ดวงหน้าหวานเอียงหลบสายตาร้อนแรง ไม่อยากนั้นคงถูกเขาขย้ำซ้ำอีกรอบ ส่วนหวงแหนเริ่มระบมจึงอยากแช่น้ำอุ่นเพื่อผ่อนคลาย เพราะดูท่าคงถูกตามมาทำซ้ำอย่างแน่นอน

และเป็นไปตามที่คาดการณ์เพราะกลางดึกคืนนั้น นางได้ต้อนรับผู้มาเยือนจนส่วนปลายเจ็บแสบ ต้องรีบหาขี้ผึ้งสมานแผลมาทารักษา อาการเจ็บแสบค่อยทุเลาเบาบางลง

โฉมงามเจ้าของเรือนกายเย้ายวน ต้องปิดประตูเรือนนอนนานถึงสามวัน อาการบาดเจ็บค่อยหายเป็นปกติ

แต่หลังจากนั้นก็ห้ามปรามไม่ได้เช่นเคย ยังดีที่ร่างกายเริ่มปรับตัวเลยไม่รู้สึกเจ็บมากเหมือนวันแรก

…………………………………………………..

สถานการณ์ในตำหนักจวิ้นอ๋องในเมืองหลวง เต็มไปด้วยความตึงเครียดของใครบางคน เมื่อข่าวคราวบางอย่างเล็ดรอดถึงหูสตรีผู้ไม่ยอมแพ้

พระชายารองผู้ถูกจองจำในตำหนักเล็ก รู้ข่าวการอภิเษกสมรสครั้งใหม่ของสวามี จากสาวใช้ที่เข้ามาส่งสำรับอาหารอยู่เป็นประจำ

เจียงซูหลิงแอบติดสินบนสาวใช้ในโรงครัว ให้ส่งข่าวในตำหนักใหญ่ให้นางรับรู้ทุกวัน

เคล้ง!!!

เสียงจานชามตกกระทบพื้นจนแตกกระจัดกระจาย เศษอาหารร่วงหล่นลงพื้นกระเด็นกระดอนไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง ทว่าผู้อยู่อาศัยไม่ได้ใส่ใจเรื่องความสะอาดแต่อย่างใด นางสนใจเพียงข่าวสารสำคัญของเช้าวันนี้เท่านั้น!

“มันเป็นใคร!”

“สตรีแซ่ลู่เพคะนามว่าลู่เจี้ยนหง บุตรีของท่านหมอลู่กับฮูหยินเอก ได้ข่าวว่าฮ่องเต้ทรงพอพระทัยเป็นอย่างยิ่ง”

“หาเรื่องไม่ตายดี”

น้ำเสียงอาฆาตแค้นเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ต่อให้ไม่ได้รักฝังใจมากถึงเพียงนั้น แต่บุรุษของนางย่อมเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว

“พระชายาสำรับอาหารมื้อเช้าไม่เหลือแล้วนะเพคะ”

สาวใช้รีบแจ้งไปตามกฎของโรงครัว นางมีสิทธิ์ไปรับสำรับอาหารได้เพียงสามครั้งต่อวันเท่านั้น เท่ากับว่าอาหารมื้อเช้าของสตรีมีครรภ์หกเรี่ยราดเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นเสียแล้ว

“ไปแจ้งท่านอ๋องว่าข้าไม่สบายปวดท้องมาก ควรรับเป็นน้ำแกงไก่สักถ้วย”

เจียงซูหลิงยังคงคาดหวังว่าสวามี จะมาเยี่ยมเยียนนางกับบุตรในครรภ์

จวิ้นอ๋องรู้ข่าวของบุตรในครรภ์ก็รู้สึกเป็นห่วง จึงเดินทางไปเยือนตำหนักเล็กด้วยตนเอง ระหว่างทางได้ผู้ติดตามเพิ่มมาอีกสองคน เพราะขี้เกียจห้ามปรามจึงปล่อยเลยตามเลย อยากทำการใดก็ทำไปเถิดขอแค่อย่าก้าวก่ายชีวิตกันก็พอ

“ท่านอ๋องเพคะ ให้หม่อมฉันตามไปดูอาการของพระชายารองเถิดเพคะ หม่อมฉันเคยเรียนรู้การแพทย์จากท่านพ่ออยู่บ้าง”

น้ำเสียงหวานหูเอ่ยขออนุญาต จวิ้นอ๋องรู้สึกเบื่อหน่ายกับมารยาสตรีจึงไม่พูดตอบรับหรือปฏิเสธ คนที่อยากติดตามมาด้วยจึงรีบเดินตามมาไม่ห่าง

ลู่เจี้ยนหงกับสาวใช้ข้างกายขอติดตามมาด้วย เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝงบางอย่าง!

ถึงแม้สวามีจะยอมเข้าหอด้วยตั้งแต่วันแรก แต่นางสัมผัสได้ว่าเขาไม่มีใจเลยแม้แต่น้อย จึงอยากเห็นหน้าสตรีในตำหนักเล็กว่างดงามมากเพียงใด ถึงได้ครอบครองหัวใจของบุรุษเฉยชาได้

เมื่อเดินเข้ามาในตำหนักที่คุ้นเคยเพราะอาศัยหลับนอนอยู่บ่อยครั้ง จวิ้นอ๋องไม่ได้นึกถึงเจ้าของตำหนักเล็กอย่างที่ควรจะเป็น

แต่กลับนึกถึงดวงหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของผู้จากลา และดวงตาใสซื่อของทารกแรกเกิด เขาเคยเห็นบุตรชายแค่ช่วงแรกเกิดในช่วงที่เข้าไปตรวจสอบสถานะบิดา

ทว่าวันนั้นกลับล้มเหลวไม่เป็นท่า ถูกผู้ไม่หวังดีสับเปลี่ยนถ้วยทดสอบของราชวงศ์ เป็นเหตุให้สั่งลงทัณฑ์มารดาและเด็กแรกคลอดโดยไร้ซึ่งความเมตตา จิตใจแข็งกระด้างอ่อนยวบลงทุกครั้งเมื่อนึกถึงสองแม่ลูก

ไป๋ซือเย่วคือสตรีเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาเกิดอาการคลุ้มคลั่ง เมื่อได้ยินว่านางปันใจให้ชายอื่น วันนี้เข้าใจแล้วว่าที่โกรธเคืองเพราะมีใจให้นั่นเอง

ทว่าม่านหมอกแห่งความชั่วร้าย ได้ขวางกั้นเขาและนางจนไม่อาจหวนคืน!

หลังรู้ความจริงจึงออกไปนอกตำหนักทุกคืน และทำตัวเหลวแหลกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เพื่อให้สุราฤทธิ์ร้อนแรงและสตรีแปลกหน้า ช่วยบรรเทาภาพจำอันแสนเลวร้ายให้หายไป

หนานจิงชวนจำต้องสลัดภาพคราบน้ำตาของผู้จากลาทิ้งไป แล้วรีบเดินเข้าไปถามไถ่คนป่วยให้รู้แน่ชัด พร้อมกับพยักหน้าให้ผู้ที่ติดตามมาด้วย เข้าไปตรวจดูอาการของเด็กในครรภ์

“ท่านอ๋อง มาเยี่ยมหม่อมฉันเพราะเป็นห่วงหรือเพคะ เอ๊ะ! เจ้าเป็นใครมาจับแขนข้าทำไม ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

สตรีหน้าตาทรุดโทรมเอ่ยต้อนรับบุรุษที่นางคิดถึงทุกลมหายใจ แล้วหันไปตวาดเสียงเข้าใส่คนแปลกหน้า

เมื่อเพ่งมองไปยังปิ่นปักผมลวดลายงดงามบนศีรษะ ซึ่งจัดแต่งทรงผมประณีตตามฐานันดรศักดิ์ จึงรู้ทันทีว่าคนตรงหน้าคือผู้ใด

“เด็กในครรภ์เป็นอย่างไรบ้าง”

เสียงเข้มเอ่ยถามผู้ตรวจสอบอาการป่วย ไม่ได้สนใจพูดคุยกับพระชายารองเลยแม้แต่น้อย

“เด็กในครรภ์แข็งแรงดีเพคะ”

ลู่เจี้ยนหงตอบไปตามที่รู้ นางสามารถตรวจรักษาเบื้องต้นได้นั่นคือเรื่องจริง

ในจังหวะก้มลงตรวจร่างกายผู้ป่วย ท่านหมอจำเป็นจึงกล่าวบางอย่างด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พอให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น

ที่อาสามาตรวจอาการให้คนป่วย ไม่ใช่เพราะห่วงใยดังที่กล่าวเสแสร้งต่อหน้าสวามี

แต่นางอยากเห็นหน้าศัตรูหัวใจ และอยากกล่าวเยาะเย้ยเหยียบย่ำให้จมดินเสียมากกว่า

คนป่วยจ้องตากลับด้วยท่าทีมาดร้าย จากนั้นจึงหยิบกาน้ำชาซึ่งวางอยู่ใกล้มือ เทราดเส้นผมยาวสลวยดำขลับเพื่อสะสางแค้นทันที บุรุษของนางผู้ใดกล้าทับรอย ย่อมได้รับผลกรรมเฉกเช่นนี้

“กรี๊ด!!!!”

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อน้ำอุ่นราดรดอยู่บนศีรษะแล้วไหลย้อยลงตามกรอบหน้าเรียวเล็ก

ลู่เจี้ยนหงรีบใช้หลังมือเช็ดหยดน้ำออกจากใบหน้า นับว่ายังโชคดีที่น้ำชาในกาไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่

ถึงแม้รูปโฉมของลู่เจี้ยนหง จะไม่ได้งดงามโดดเด่นเฉกเช่นอดีตพระชายาเอก แต่เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามผู้หนึ่ง การที่ถูกกระทำเช่นนี้จึงก่อเกิดความแค้นสุมอก

“เจียงซูหลิง หยุดระรานผู้อื่นได้แล้ว”

เสียงเข้มตวาดลั่นตำหนักเล็ก เพราะเบื่อหน่ายการทะเลาะเบาะแว้งของสตรีเต็มที

ยิ่งเห็นท่าทีเกรี้ยวกราดของสตรีทั้งสอง เขายิ่งนึกเปรียบเทียบกับกิริยางดงามของผู้จากลา