หนีไปแล้ว

ภายในตำหนักเล็กยังเต็มไปด้วยบรรยากาศมืดครึ้ม บุรุษเพียงหนึ่งเดียวกราดมองพระชายาทั้งสองด้วยสายตาเกรี้ยวกราด แล้วส่ายหัวไปมาอย่างระอาใจ

“มันพูดเยาะเย้ยหม่อมฉัน บอกว่าพระองค์นอนกกกอดมันทุกคืน!”

“แล้วอย่างไร ลู่เจี้ยนหงเป็นพระชายาเอกของข้า จะนอนกกกอดกันทั้งวันก็ย่อมได้”

หนานจิงชวนตะคอกโต้กลับเสียงดังอีกครั้ง สตรีผู้นี้ยังไม่สำนึกในความผิดของตนเองเลยหรืออย่างไร

เหตุใดจึงกล้าท้าทายขีดความอดทนของเขาถึงเพียงนี้ หากไม่เห็นแก่บุตรในครรภ์ดาบคู่กายคงได้ลิ้มรสเลือดชั่วไปนานแล้ว

“ไม่ได้นะเพคะ หม่อมฉันไม่ยอม”

เจียงซูหลิงตรงเข้าไปกอดขาสวามีเพื่ออ้อนวอนให้เขาเห็นใจ ยิ่งเห็นสายตารังเกียจเดียดฉันท์ยิ่งยอมรับไม่ได้

บุรุษทุกคนต้องยอมอ่อนข้อให้กับสตรีงดงามไม่ใช่หรอกหรือ นางก็งดงามมากถึงเพียงนี้!

“เจ้าไม่ได้อยู่ในฐานะที่สามารถห้ามปรามข้าได้ ข้ายังไม่ลงนามหย่าร้างเพราะรอให้เด็กคลอดออกมาก่อนก็เท่านั้น!”

สองขาขยับถอยห่างอย่างนึกรังเกียจ ที่มาเยือนวันนี้เพราะอยากรู้อาการของบุตรในครรภ์เท่านั้น ไม่เกี่ยวกับมารดาของเด็กเลยแม้แต่น้อย 

เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องใดให้สนใจอีก จวิ้นอ๋องจึงเดินกลับตำหนักทันที อยู่ต่อแค่เพียงชั่วครู่ยิ่งนำพาความน่ารังเกียจ มาแตะต้องผิวกายเสียเปล่า

พระชายาเอกคนใหม่เดินเข้ามายิ้มเย้นหยันให้สตรีคู่แข่ง ซึ่งยามนี้นั่งทับอยู่กับเศษอาหาร ที่สาวใช้ยังไม่เข้ามาทำความสะอาด

“น่าสมเพช คราแรกข้านึกว่าเจ้าจะงดงามมาก ที่ไหนได้สภาพยิ่งกว่าซากศพเหม็นเน่า”

“ไม่จริงข้ายังงดงามไม่ต่างจากเดิม”

หลังจากถูกกักบริเวณในตำหนักเล็ก เจียงซูหลิงไม่เคยส่องกระจกดูสภาพตนเองเลยจึงมั่นใจเช่นนั้น

“หากงดงามท่านอ๋องคงไม่สยบอยู่แนบอกข้า”

สตรีผู้มั่นใจในความงามของตนเองไม่ต่างกัน แอ่นกายขึ้นอวดโฉม

เจียงซูหลิงจ้องมองท่าทีอวดดีด้วยสายตามุ่งร้าย ก่อนจะกล่าวบางอย่างเพื่อให้ศัตรูหัวใจ รู้สึกไม่มั่นคงในตำแหน่งที่แย่งชิงไปจากตน

“อย่าคิดว่าจะชนะข้าได้ สตรีที่จวิ้นอ๋องมีใจโดยแท้จริงยังมีลมหายใจอยู่ สักวันนางจะกลับมาเป็นหอกแหลมทิ่มแทงใจเจ้า นางกับบุตรชายยังมีลมหายใจอยู่!”

คนพ่ายแพ้ลุกขึ้นยืนประชิดศัตรู แล้วกระซิบบอกเล่าเรื่องสำคัญพอให้ได้ยินกันสองคน นางไร้ความสุขผู้ใดก็ห้ามมีความสุขทั้งนั้น!

ก่อนที่เหรินหลานจะถูกจับตัวไปคุมขังรอการเนรเทศ ได้บอกกล่าวข้อมูลอันน่าตกใจบางอย่าง

แต่เจียงซูหลิงไม่ได้บอกเล่าเรื่องลับให้ผู้ใดรู้ ที่ยอมบอกลู่เจี้ยนหงเพราะหวังยืมมือสังหารคนนั่นเอง

“ข้าไม่มีวันแพ้ผู้ใดอย่างเด็ดขาด ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาสตรีผู้นั้นข้าก็จะทำ จวิ้นอ๋องต้องรักข้าแต่เพียงผู้เดียว”

ลู่เจี้ยนหงกระซิบตอบกลับคนพ่ายแพ้เช่นกัน โดยที่ไม่รู้เลยว่าหลังจากวันนี้ นางจะไม่มีโอกาสเข้าใกล้สวามีผู้สูงศักดิ์อีก

จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนไม่ชอบสตรีอุปนิสัยร้ายลึกเป็นทุนเดิม เขาเห็นสายตามาดร้ายของลู่เจี้ยนหงตอนตรวจอาการคนป่วย จึงถอยห่างออกไปเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในระยะยาว

หลังจากอภิเษกสมรสครั้งใหม่ จวิ้นอ๋องไม่ได้ออกไปเตร็ดเตร่เที่ยวเล่นนอกตำหนัก เพราะไม่อยากให้บิดาเข้ามาแทรกแซงเรื่องภายในตำหนักมากไปกว่านี้

เขารับปากเดินทางไปดูแลเขตศักดินาติดท้องทะเลอันกว้างไกล แต่ขอรอให้เจียงซูหลิงคลอดบุตรเสียก่อน เพราะอยากพาบุตรไปเลี้ยงดูด้วยตนเอง ไม่อยากปล่อยให้ผู้อื่นเลี้ยงดูไปตามสภาพการณ์

ทว่าความสุขของบุรุษยังคงได้รับการปลดปล่อยตามความเคยชินของร่างกาย จวิ้นอ๋องจึงเลือกนางกำนัลรูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่ง ให้เข้ามาปรนนิบัติรับใช้ในตำหนักใหญ่อยู่บ่อยครั้ง

เขาตอบแทนนางกำนัลผู้นั้น ด้วยตำลึงทองก้อนใหญ่อยู่เสมอ เพื่อไม่ให้สตรีใต้ปกครองเข้าใจผิด หรือหวังสูงปีนป่ายในจุดที่ไม่สมควรเจ้าของตำหนักสั่งห้ามผู้ที่รู้เห็นเรื่องลับ ไม่ให้บอกกล่าวแพร่งพรายออกไป

เพราะไม่อยากให้พระชายาเอกคนใหม่เข้ามาวุ่นวาย ต่างคนต่างอยู่ย่อมดีที่สุด

ทว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด เรื่องลับ ๆ มักจะมีผู้แอบนำไปเผยแพร่อยู่เสมอไม่วันใดก็วันหนึ่ง โดยเฉพาะในวงสนทนาของสหายสนิท

“เสี่ยวหนิงเมื่อคืนเจ้าได้หลับได้นอนบ้างหรือไม่”

นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยถามสหายรัก เมื่อเห็นร่องรอยของบุรุษตามผิวพรรณ ซึ่งโผล่พ้นอาภรณ์เนื้อดีกว่านางกำนัลคนอื่น ๆ

หากเสี่ยวหนิงระวังตัวสักนิดคงรู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง เพราะน้ำเสียงของคนถามบ่งบอกว่าอิจฉาอย่างชัดเจน

“รับใช้ทั้งคืน”

เสี่ยวหนิงตอบรับโดยไม่ทันคิดสิ่งใดเพราะอยากอวดสหาย ทั้งยังเปิดให้เห็นร่องรอยขนาดใหญ่ในที่ลับตาด้วยท่าทีมีความสุข

ค่ำคืนเร่าร้อนยังคงฝังลึกตราตรึงไม่ลืมเลือน ถึงแม้จะไม่มีสิทธิ์ครอบครองตามศักดิ์แต่ขอลิ้มลองในมุมมืดก็ยังดี นางมีใจให้เจ้าของตำหนักตั้งแต่แรกพบเจอ ทว่าไม่เคยถูกเรียกใช้งานเลยสักครั้ง

เมื่อมีโอกาสจึงรีบแสดงฝีมือให้ประจักษ์แจ้ง และดีใจยิ่งนักเมื่อถูกเรียกให้เข้าไปรับใช้ติดต่อกันหลายคืน

“ข้าอิจฉาเจ้ายิ่งนัก!”

อิจฉาจนไม่สามารถเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับอีกต่อไป พระชายาเอกลู่เจี้ยนหงต้องรู้เรื่องในเร็ววัน

“คืนนี้ก็ต้องเข้าเฝ้าเช่นเคย ระบมไปหมดแล้ว”

คนอยากอวดมองไม่เห็นสายตามุ่งร้าย ของสหายสนิทเลยแม้แต่น้อย

ผ่านไปเพียงหนึ่งสัปดาห์นางกำนัลนามเสี่ยวหนิงก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย มีเพียงจดหมายขอลากลับบ้านเกิดหนึ่งฉบับวางไว้ในเรือนนอน สหายของนางเป็นผู้นำจดหมายลา ไปมอบให้องครักษ์ข้างกายจวิ้นอ๋อง

“จดหมายจากนางกำนัลผู้นั้นพ่ะย่ะค่ะ”

เจิ้งหลงยื่นกระดาษสีน้ำตาลเก่า ๆ ยื่นให้ผู้เป็นนาย

“ปล่อยไป คัดเลือกคนใหม่เข้ามา”

บุรุษผู้เน้นเสพสุขเพียงร่างกายของสตรี อ่านข้อความในจดหมายด้วยท่าทีเรียบเฉย เพราะไม่ได้อยากรู้เหตุผลของการจากลาเลยสักนิด

ผู้ใดอยากกลับบ้านเกิดก็ปล่อยผ่านโดยง่าย ตำลึงค่าจ้างเขามอบให้ทุกครั้งหลังเสร็จสิ้นการปรนนิบัติ จึงไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีกต่อไป

เรื่องราวไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้น เพราะเหตุการณ์เช่นนี้ยังคงเกิดขึ้นซ้ำรอยอยู่บ่อยครั้ง

จวิ้นอ๋องรับรู้และปล่อยผ่านไปเช่นเคย เพราะให้ความสนใจเรื่องย้ายถิ่นฐานไปเมืองห่างไกลมากกว่าเรื่องอื่น เลยไม่ได้สั่งให้องครักษ์ตามสืบหาความจริง

แปดเดือนผ่านไป

เข้าสู่เดือนที่เก้านับตั้งแต่คุกใต้ดินกับเรือนท้ายตำหนักถูกเผาจนมอดไหม้ สถานการณ์ในตำหนักจวิ้นอ๋อง ยังคงตึงเครียดไม่เปลี่ยนแปลง เพราะมารดาของทารกแรกเกิดหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

“ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องอะไรอีก เวลาไม่เช้าแล้ว รีบ ๆ รายงานมาเร็วเข้า” ร่างกำยำกระโดดขึ้นรถม้าส่วนตัว พร้อมกับสอบถามด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

“เรื่องเป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ…”

องครักษ์คนสนิทรีบรายงานเรื่องสำคัญบางอย่าง ให้นายเหนือหัวรับรู้ก่อนออกเดินทางไกล ขบวนเคลื่อนย้ายถิ่นฐานในวันนี้มีรถม้าร่วมขบวนจำนวนสิบคัน

จวิ้นอ๋องพาบ่าวไพร่ติดตามไปด้วยเท่าที่จำเป็น จะได้ง่ายในการดูแลความปลอดภัยระหว่างการเดินทาง ที่เหลือให้อยู่ดูแลตำหนักในเมืองหลวง แน่นอนว่าพระชายาเอกลู่เจี้ยนหงกับคนของนางย่อมติดตามไปด้วย

“หนีไปแล้ว!”

กรามแกร่งกัดเข้าหากันแน่น เจียงซูหลิงยังไม่ทันได้รับโทษทัณฑ์ตามกฎของตำหนัก แต่กล้าหลบหนีโดยไม่เกรงกลัวอาญาแผ่นดิน

หากเสนาบดีเจียงไม่มีความดีความชอบต่อบ้านเมือง ป่านนี้ตระกูลเจียงคงถูกเขาทำลายไปแล้ว

“พ่ะย่ะค่ะ มีร่องรอยการหลบหนีชัดเจน ผู้ที่ช่วยเหลือคงเป็นยอดฝีมือในยุทธภพ ถึงได้หลบพ้นสายตาองครักษ์ในตำหนักไปได้”

เจิ้งหลงกล่าวไปตามที่เห็น เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าเจียงซูหลิงจะรู้จักกับยอดฝีมือ

แต่องครักษ์หนุ่มไม่รู้เลยว่าสตรีผู้มีอำนาจในตำหนักอีกคน รู้จักกับยอดฝีมือในยุทธภพมากกว่าเจียงซูหลิงเสียอีก

“ให้คนตามสืบหาตัวให้พบ นางอาจจะตามพวกเราไปเมืองท่า”

“พ่ะย่ะค่ะ”