อยากมีสถานะ

ขบวนเดินทางของผู้สูงศักดิ์ เคลื่อนที่มุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างราบรื่นตลอดเส้นทาง ไร้ซึ่งโจรผู้ร้ายมากล้ำกลาย

องครักษ์รอบกายโอรสสวรรค์ล้วนแล้วแต่เป็นผู้มีวรยุทธ์ ซึ่งเรื่องนี้ไม่ผิดกฎของแคว้นแต่อย่างใด เพราะองครักษ์หลวงมีสิทธิ์ฝึกยุทธ์เพื่อคุ้มกันคนในราชวงศ์

จวิ้นอ๋องเอนกายพักผ่อนอยู่ในรถม้าคันแรกตามลำพัง ทางด้านพระชายาเอกนั่งอยู่ในรถม้าคันที่สองกับสาวใช้ข้างกาย

ผ่านมานานถึงแปดเดือนลู่เจี้ยนหงยังไม่มีโอกาสปรนนิบัติสามีเป็นครั้งที่สอง จึงกลายเป็นความโกรธแค้นสะสม ความโกรธเกลียดทุกอย่างเลยนำมาลงกับสตรีข้างกายเขาทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งสตรีแรกคลอด!

“หนีไปได้เช่นนั้นหรือ”

ลู่เจี้ยนหงกระซิบถามสาวใช้ข้างกายด้วยท่าทีโกรธจัด นางอุตส่าห์วางแผนมาเป็นอย่างดีแต่ยังกำจัดศัตรูไม่ได้ ดวงตาเรียวยาวจ้องเขม็งเพื่อคาดคั้นเอาความกับสาวใช้

“เพคะ แต่ถูกรุมกระทำตามที่พระชายาต้องการ ไม่ได้หนีไปอย่างปลอดภัยเสียทีเดียว”

“เมืองท่าเป็นเมืองของญาติข้า ต่อให้มันมีปีกก็หนีไม่พ้น แล้วเรื่องสตรีผู้นั้นได้เรื่องอย่างไรบ้าง”

“ไม่มีวี่แววเลยเพคะ”

“ตามสืบต่อไป ข้าเชื่อว่ามันคงกลับมาทวงสิทธิ์ของบุตรชายเข้าสักวัน เจอที่ไหนบอกให้คนของเราจัดการทั้งแม่และลูก อย่าให้กลับมาแว้งกัดข้าได้”

เสียงกระซิบพูดคุยกันแผ่วเบาในรถม้าคันที่สอง เพราะรู้ว่ามีคนจับตามองอยู่ห่าง ๆ

ลู่เจี้ยนหงวางแผนกระทำทุกอย่างด้วยความรอบคอบ อีกทั้งมั่นใจว่าหลานชายของท่านปู่จะช่วยเหลือตน ตามที่ท่านปู่สั่งการไปในจดหมาย

ตระกูลลู่เมืองท่า

ค่ำคืนนี้อากาศเย็นสบายไร้พายุฝนฟ้าคะนอง เมืองท่าติดทะเลแห่งนี้มีเพียงสองฤดูกาลเท่านั้น คือฤดูฝนและฤดูร้อน เนื่องจากฝนตกไปเมื่อวันก่อนวันนี้จึงเย็นสบายมาก สายลมพัดพากลิ่นบุปผาในสวนจนหอมฟุ้งกระจายไปทั่วเรือนนอน

ดวงจันทร์บนท้องฟ้าส่องสว่างไปทั่วเรือนนอนขนาดกลาง ซึ่งตั้งอยู่บริเวณท้ายจวนตระกูลลู่

สามคนแม่ลูกผู้อพยพมาจากเมืองหลวง ยังคงอาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนตระกูลลู่ดังเดิม ถึงแม้วันเวลาจะผ่านมานานแรมปีแล้วก็ตาม

เพราะผู้นำตระกูลอ้างว่าคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ควรย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ให้ย้ายเข้าจวนหลักที่เดียวเท่านั้น!

อีกทั้งเด็กชายวัยสามปีกว่ายังผูกพันกับท่านน้าแสนใจดี และชื่นชอบท่านลุงหน้านิ่งนิดหน่อย จึงไม่ยอมย้ายไปอยู่ที่อื่น ไป๋ซือเย่วเลยไม่มีจวนเป็นของตัวเองเสียที

สองหนุ่มตระกูลลู่แก้ปัญหาความขุ่นข้องหมองใจ โดยการมอบตำลึงทองก้อนใหญ่ทดแทนการซื้อจวนให้ผู้มีพระคุณ

สตรีผู้มีงบประมาณจำกัดจึงยอมรับ และปล่อยผ่านแต่โดยดี รับมอบห้าล้านตำลึงทองแลกกับจวนหนึ่งหลัง นับว่าไม่แย่สักเท่าไหร่

วันนี้ไป๋ซือเย่วออกไปสำรวจทำเลแถวท่าเรือพร้อมกับบุรุษขี้หวง เพื่อเปิดร้านขายขนมเล็ก ๆ จากฝีมือชิงอี นางตกลงซื้อร้านขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านขายข้าวสารตระกูลลู่ ตามคำแนะนำของคหบดีผู้ร่ำรวยที่สุดในเมืองท่า

เหตุการณ์บนรถม้าทำให้นางต้องเร่งรีบเดินกลับเรือนเพื่อชำระล้างร่างกาย ไม่ได้แวะหาบุตรชายเฉกเช่นวันอื่น ๆ สาเหตุเพราะถูกคนหน้านิ่งจู่โจมด้วยความหึงหวงบุรุษแปลกหน้าในโรงเตี๊ยม

เมื่อนอนแช่น้ำอุ่นจนพอใจจึงลุกขึ้นจากน้ำ แล้วแต่งกายด้วยอาภรณ์บางเบาเตรียมเข้านอนตามเวลาเดิม

เนื้อตัวขาวนวลเนียนอวบอิ่มโผล่พ้นจากเสื้อคลุมตัวบาง ส่วนที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระดุนดันเนื้อผ้าออกมาชัดเจน คนที่แอบมองในความมืดถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

“ชอบเป็นโจรเด็ดบุปผาหรือเจ้าคะ ข้ายังไม่ได้บ่นเลยนะที่ท่านกล้าทำบนรถม้า”

โฉมสะคราญเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ สองมือปลดเชือกรัดอาภรณ์ให้คลายตัวเพื่อเอาใจคนแก่ขี้เหงา ห่างกันไม่ทันไรก็ตามติดไม่ห่างยิ่งช่วงสองสามวันนี้ นางยิ่งรู้สึกได้ว่าใกล้มีสามีใหม่เต็มที

“เมื่อไหร่อาเฟยจะอยากมีบิดา”

เสียงแหบกระซิบข้างใบหูขาวนวล อุ้งมือสากล้วงเข้าไปกอบกุมความตูมเต่งอย่างย่ามใจ นับว่ายังดีที่ส่วนนี้เขามีสิทธิ์แตะต้องตามใจต้องการ จึงเข้ามากล่อมตัวเองให้นอนหลับสบายอยู่ทุกค่ำคืน

“อาเฟยมีความทรงจำไม่ดีกับคำว่าบิดา ท่านคงต้องพยายามให้มากกว่านี้”

เด็กชายไม่ยอมเรียกท่านลุงหน้านิ่งว่าบิดา ทั้งสองจึงเลื่อนการแต่งงานออกไปเพราะไม่อยากบีบบังคับเด็ก วันเวลาผ่านมาหนึ่งปีแล้วแต่ลู่ชุนหยางยังคงเป็นได้แค่ท่านลุง

เมื่อการลงนามสมรสยังไม่สัมฤทธิ์ตามวัตถุประสงค์ คนรอคอยเลยไม่ได้เข้าหอตามใจปรารถนา ไป๋ซือเย่วให้เขาสัมผัสเท่าที่เคยกระทำ นิ้วกร้านทั้งห้านิ้วจึงได้ออกปฏิบัติภารกิจอยู่บ่อยครั้ง

“ขอจูบหน่อย วันนี้มีคนจ้องมองเจ้าหลายคนข้าหวง”

คนขี้หวงนึกอยากควักลูกตาบุรุษพวกนั้นยิ่งนัก โดยเฉพาะบุรุษกลุ่มใหญ่ที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ในโรงเตี๊ยมหม่าหลง ดูอย่างไรก็ไม่ใช่คนแคว้นถิงโจวอย่างแน่นอน

“อยากจูบอย่างเดียวหรือเจ้าคะ บีบแรงขนาดนี้ อือ…อาหยางขยี้ตรงนั้นอีก”

คนถามแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสหนักหน่วงอย่างคุ้นเคย ผ่านไปสามครั้งสองเต้าคู่นี้ค่อยคุ้นชินกับแรงดูด และแรงบีบเคล้นจากอุ้งมือบุรุษผู้หิวโหย หลังจากคุ้นเคยจึงเด้งสู้มือสู้ปาก กลายเป็นติดใจในรสสัมผัสเสียเอง

“คืนนี้ขอทำทุกอย่างจะได้หรือไม่”

น้ำเสียงเป็นกังวลเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงบในเรือนนอน

คนฟังรับรู้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงทันที เพราะทุกครั้งเขาจะทำตามอารมณ์กระหายอยาก ไม่ได้วิงวอนคาดหวังเฉกเช่นครั้งนี้

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”

“คนผู้นั้นเดินทางเข้าเขตเมืองท่าแล้ว อีกไม่นานคงพบเจอเจ้ากับอาเฟย”

ไป๋ซือเย่วยังอยู่ในสถานะหย่าร้าง หากคนผู้นั้นกลับมาทวงคืนสองแม่ลูกเขาจะทำอย่างไร

แรงบีบเคล้นเพิ่มน้ำหนักมากยิ่งขึ้น ตามความรู้สึกวิตกกังวล

สองเต้าปลิ้นออกตามง่ามนิ้วจนเจ้าตัวห่อไหล่ ความรู้สึกสุขสมแล่นผ่านมารวมกันตรงส่วนปลาย

“กลัวข้ากลับไปหาสามีเก่า?”

สองแขนเอื้อมมาคล้องคอในท่ายืนหันหลัง เพื่อแอ่นรับน้ำหนักจากอุ้งมือสากของผู้ฝึกยุทธ์ ผิวสัมผัสที่ไม่ราบเรียบนำพาความหฤหรรษ์ให้แล่นปราดไปทั่วกายบาง

“ข้าไม่มีทางยอม แต่ข้า…”

“ข้าไม่ได้รักจวิ้นอ๋องเลยแม้แต่น้อย ในอดีตไป๋ซือเย่วอาจจะมีใจให้คนผู้นั้นเพราะสถานะสามีภรรยา แต่ข้าไม่ใช่นางและไม่เคยมีใจให้บุรุษใดมาก่อนนอกจากท่านเพียงผู้เดียว”

หลังจากเรียนรู้นิสัยใจคอกันมานานร่วมปี วันหนึ่งจึงตัดสินใจบอกเล่าเรื่องราวอัศจรรย์ให้บุรุษข้างกายรับรู้ ส่วนชิงอีนางเล่าให้ฟังตั้งแต่เริ่มปักหลักที่เมืองท่า มีเพียงอาเฟยที่ไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้

“ข้ารู้ ข้าแค่กังวลใจ เพราะระหว่างเรายังคงไร้สถานะต่อกัน”

อยากหมั้นหมายและอยากแต่งงานมานานแล้ว ติดที่คนรักบอกให้รั้งรอไปก่อน เด็กน้อยแก้มกลมก็ขยันกลั่นแกล้งกันทุกวัน ถามทีไรมีแต่ส่ายหน้าไม่ยอมรับท่าเดียว

ตอนเล็ก ๆ เรียกขานเขาว่าท่านยุงด้วยความเดียงสา พอโตขึ้นก็เรียกท่านลุงชัดแจ๋ว ไม่มีเลยสักครั้งที่เผลอเรียกท่านพ่อ มันน่าน้อยใจยิ่งนัก!

“อยากมีสถานะก็ทำเถิดเจ้าค่ะ ทำให้ดีด้วยเล่า”

กล่าวจบไป๋ซือเย่วก็หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับคนขี้หวง นางทาบทับริมฝีปากเข้าไปรุกล้ำชายหนุ่มด้วยตนเอง สองมือปลดอาภรณ์ตนเองออกจนเปิดเปลือยไปทุกส่วน

“เย่วเอ๋อร์ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจ”

จมูกโด่งสูดดมไปตามกรอบหน้าเรียวเล็ก กลิ่นกายหอมกรุ่นคละคลุ้งปลุกเร้าส่วนแข็งขืนใต้อาภรณ์ในทันทีทันใด

เรียกได้ว่าอาวุธคู่กายของเขาพร้อมเสียยิ่งกว่าพร้อม!

ริมฝีปากของคนทั้งคู่สอดประสานรุกล้ำกันอย่างดูดดื่ม เสียงขบเม้มริมฝีปากล่างดังก้องในความเงียบงัน เรียวลิ้นรัดรึงผลัดกันรุกและรับไม่ยอมน้อยหน้า