หาคนมารับผิด

“หย่าแล้ว และข้าก็ถูกลอบสังหารด้วยควันไฟ เช่นนั้น….”

ผู้ตื่นขึ้นคิดหาหนทางจบเรื่องการลงทัณฑ์ไว้เพียงเท่านี้ ใครจะอยากถูกคุมขังรับผิดแทนผู้อื่นกันเล่า

เมื่อตัดสินใจหลบหนีในคืนนี้เลย ลี่หลันซินในร่างไป๋ซือเย่วจึงรื้อค้นหาอาภรณ์ตัวใหม่มาผลัดเปลี่ยน

ในหีบเก็บของใบเก่ามีอาภรณ์สีดำสนิทอยู่พอดี นางจึงหยิบมาผลัดเปลี่ยนทันที เพราะอาภรณ์สีขาวที่เจ้าตัวชอบสวมใส่ โดดเด่นมากเกินไปสำหรับการหลบหนีในยามค่ำคืน

แคว่ก! แคว่ก!

เสียงฉีกชายกระโปรงเพื่อนำผ้ามาสวมอำพรางใบหน้า ก่อนจากไปนางมีเรื่องที่ต้องสะสาง จึงจำเป็นต้องปิดบังอำพรางตนให้ดี

“คุกแค่นี้ขังได้แค่คนอ่อนแอเท่านั้น”

สายตาจ้องมองแผ่นไม้หนาหลายแผ่น ซึ่งยึดต่อกันเป็นช่องระแนงทรงสี่เหลี่ยม แล้วส่ายหัวไปมาอย่างขบขัน

จากนั้นมือเรียวเล็กจึงออกแรงหักไม้เพียงสองชิ้น พอให้มีช่องว่างให้ลอดออกไป เสียเวลาออกแรงมากไปทำไม ในเมื่อที่นี่ต้องมอดไหม้ไม่เหลือซากอยู่แล้ว!

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

สายลมสายหนึ่งเคลื่อนที่ไปมาทุกตำหนักเพื่อตามหาคน สุดท้ายจึงมาหยุดยืนอยู่หน้าตำหนักเล็ก

ไม่รอช้าเงาสีดำพุ่งทะยานเข้าไปค้นหาตามห้องต่าง ๆ จนสุดท้ายก็เจอคนที่ตามหาเสียที

“อื้อ! อื้อ!”

ผู้ที่นอนอยู่ในเรือนนอนแห่งนี้ ดวงตาเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อลำคอถูกบีบจนหายใจเกือบไม่ออก

สองแขนสองขาออกแรงของผู้ฝึกยุทธ์ เพื่อขัดขืนผู้บุกรุกเต็มกำลังแต่ไม่สามารถต่อกรกับผู้มาเยือนได้เลย

“ถ้าไม่อยากตาย เอาเคล็ดวิชาลับมาให้ข้าทั้งหมด”

“อื้อ!”

นิ้วเรียวของคนใกล้ขาดอากาศหายใจ ชี้ไปที่หีบข้างเตียงนอนด้วยความกลัวตายอย่างขีดสุด ถึงแม้น้ำเสียงผู้มาเยือนจะแตกต่างไปจากเดิมทว่าความสามารถชี้ชัดว่าคนผู้นี้คือใคร!

“แค่นี้ก็สิ้นเรื่องปล่อยให้เสียเวลาตามหาตั้งนาน ส่วนพรสวรรค์และความสามารถติดกาย ที่เจ้านำมาทำร้ายผู้บริสุทธิ์ข้าคงต้องขอคืน”

กึก!

ฝ่ามืออีกข้างที่ยังว่างทาบทับลงบนกึ่งกลางระหว่างอก เพื่อทำลายวรยุทธ์ของอดีตลูกศิษย์แสนชั่วร้าย

ในกาลก่อนนางทั้งช่วยสอนทั้งช่วยปลุกพลัง จนก่อเกิดจอมยุทธ์ฝีมือดีผู้หนึ่ง วันนี้จึงขอวิชาคืนทั้งหมด ในเมื่อมีแล้วทำดีไม่เป็นก็ไม่ต้องมี!

“อะ…อุ๊บ!”

ไม่มีโอกาสแม้กระทั่งส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เหรินหลานรู้สึกเจ็บปวดทั่วร่างกายแสนสาหัส เมื่อวรยุทธ์ถูกทำลายไปถึงรากฐานของพลัง

ต่อให้มีโอสถฟื้นฟูก็ไม่สามารถกลับมาฝึกยุทธ์ได้อีกแล้ว ดีไม่ดีภายภาคหน้าอาจจะกลายเป็นคนพิการแขนขาอ่อนแรงเสียด้วยซ้ำ

“พรุ่งนี้เช้าคุกใต้ดินกับเรือนท้ายตำหนักจะมอดไหม้ ข้าอยากได้คนมารับผิดชอบเรื่องนี้สักคนหวังว่าเจ้าจะจัดหาให้ได้ ไม่อย่างนั้นร่างกายของเจ้าต้องถูกเผาทั้งเป็น เลือกเอาระหว่างจงรักภักดีกับเจ้านายใหม่ กับใส่ร้ายคนเพื่อเอาตัวรอด อย่างน้อย ๆ ถูกขับไล่จากตำหนักแห่งนี้ยังมีโอกาสรอดชีวิต”

“ข้าจะจัดการให้เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ปล่อยข้าไปเถิด”

“คงไม่ต้องให้ข้าบอกใช่หรือไม่ ว่าผู้ใดคือคนวางเพลิงจนสองแม่ลูกตายในกองไฟ หากเจ้าเลือกไม่ถูกคนข้าจะกลับมาอีกครั้ง คราวนี้คงไม่อาจปรานีได้จริง ๆ”

แรงบีบที่คอหนักมือขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อข่มขู่ หากต้องการสังหารคนคงทำไปแล้ว แต่ที่ไม่ลงมือเพราะโทษเป็นย่อมหนักหนากว่าโทษตาย!

“จะ…เจ้าค่ะ”

เหรินหลานรู้แน่ชัดแล้วว่าวันรุ่งขึ้น นางต้องชี้ความผิดไปที่ผู้ใด ถูกจวิ้นอ๋องขับไล่ออกจากตำหนัก ยังดีกว่าถูกเผาทั้งเป็นจนไม่เหลือซาก

สายตาพยายามเพ่งพินิจมองดู ว่าเหตุใดทั้งน้ำเสียงและรูปร่างของผู้มาเยือนจึงแตกต่างอย่างสิ้นเชิง แต่ก็ไม่เห็นผลเพราะความมืดมิดเข้าปกคลุมจนถ้วนทั่ว

ประกอบกับผ้าคลุมใบหน้าสีดำกีดขวางการมองเห็นจนสิ้น ยามนี้จึงมองเห็นเพียงดวงตาซึ่งคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย

“รู้ให้น้อย สงสัยให้น้อย ชีวิตของเจ้าจะปลอดภัย”

ผู้มาเยือนกระซิบบอกกล่าวเสียงเบา จากนั้นจึงทะยานหายไปในความมืดมิด

ไม่จำเป็นต้องสังหารเพราะการทำลายวรยุทธ์ ถือเป็นบทลงโทษแสนสาหัสสำหรับชาวยุทธ์

อีกอย่างเก็บคนไว้ทำงานสำคัญแทนผู้จากลา ย่อมดีกว่าสังหารเพื่อความสาแก่ใจ!

บรรยากาศยามดึกในเรือนทรุดโทรมท้ายตำหนัก เต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ โชคดีที่มีตำลึงซื้อหาผ้าห่มกับเสื้อกันหนาวเนื้อดีมาสวมใส่ สองคนแม่ลูกในเรือนจึงนอนหลับสบาย

ร่างเล็กจ้อยมุดเข้าหามารดาบุญธรรมตามความเคยชินแต่วัยเยาว์ ผู้มาเยือนยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดูกับภาพตรงหน้า

พลางคิดว่าตนทำเรื่องถูกต้องหาใช่โง่เขลา ที่วันนั้นตัดสินใจมอบตั๋วฝากเงินก้อนใหญ่ให้คนแปลกหน้า

ถึงแม้จะอยากให้คนตัวเล็กนอนต่อจนถึงเช้า แต่จำเป็นต้องรีบปลุกในทันที เพราะต้องกลับเข้าไปเอาหยกพกประจำตัวจากร่างเดิมก่อนออกเดินทาง ซึ่งร่างเดิมไร้ลมหายใจ ได้หลบซ่อนตัวอยู่ในที่รกร้างลับสายตาคน

“ชิงอีตื่นเถิด”

เมื่อจำเป็นต้องปลุกคนนอนหลับ เสียงหวานจึงกระซิบข้างหูนางกำนัลคนสนิท

“องค์หญิง!”

ชิงอีลุกพรวดด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของผู้บุกรุกยามวิกาล โดยปกตินางตื่นง่ายอยู่แล้ว ได้ยินเสียงเรียกครั้งเดียวจึงรู้สึกตัว

“ข้าเองชิงอี ไว้มีโอกาสค่อยถามในเรื่องที่เจ้าสงสัย แต่ยามนี้ต้องรีบปลุกเจ้าหัวผักกาดน้อยก่อน ข้าจะพาพวกเจ้าหลบหนีไปอยู่ที่อื่น ไม่จำเป็นต้องอดทนอยู่ในเรือนทรุดโทรมแห่งนี้อีกแล้ว”

“อาเฟยตื่นเร็วท่านแม่ของเจ้ามาหาแล้ว”

น้ำเสียงหนักแน่นไม่อ่อนแอเหมือนเคยของผู้เป็นนาย ทำให้ชิงอีเชื่อมั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จึงหันไปปลุกเรียกเด็กชายซึ่งนอนอยู่ข้าง ๆ กันทันที

“อือ…ท่างแม่”

น้ำเสียงงัวเงียทว่ารู้ความยิ่งนัก เรียกรอยยิ้มตรงมุมปากของผู้มาเยือนอีกครั้ง

“ใช่แล้ว ข้าผู้นี้คือท่านแม่ของเจ้า”

“อาเฟยคิดถึงท่างแม่ขอยับ”

เสียงเล็ก ๆ เอ่ยขึ้นจากใจ ถึงแม้จะมีท่านแม่ชิงอีอยู่ด้วยทุกวัน แต่เขาก็คิดถึงท่านแม่องค์หญิงทุกวันเช่นกัน

ยามนั่งเล่นตามประสาเด็กน้อย เขามักจะคิดจินตนาการถึงใบหน้ามารดาผู้ให้กำเนิดอยู่เสมอ วันนี้ได้เห็นท่านแม่ด้วยตาตนเอง

ท่านแม่ช่างงดงามยิ่งนัก!