วันที่เก้าสิบ

ยามไฮ่ (ราว 21.00-23.00) ของวันที่แปดสิบเก้า

เหรินหลานผู้ช่วยฝีมือดีของเจียงซูหลิง ใช้วิชาตัวเบาแอบหลบมาดักซุ่มเตรียมการบางอย่างข้าง ๆ คุกใต้ดิน

นางฝึกซ้อมธาตุไฟในตัวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ยังไม่ถูกใจเลยสักครั้ง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าใกล้วันใหม่ จึงพึงพอใจในดวงไฟที่ตนปลดปล่อยออกมา

“เท่านี้น่าจะพอรมควันให้สำลักขาดใจตาย ช่วยไม่ได้นะไป๋ซือเย่ว ชีวิตของเจ้า ไม่อาจเทียบเท่าตำลึงที่ข้าจะได้รับ”

เมื่อเข้าใกล้ช่องว่างซึ่งแอบมาขุดไว้ตั้งแต่วันก่อน คนธาตุไฟจึงส่งเปลวเพลิงดวงเล็ก ๆ จากฝ่ามือลงไปตามช่องโหว่ของคุกใต้ดิน

เหรินหลานปลดปล่อยธาตุไฟนานถึงครึ่งชั่วยาม จึงใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานหายเข้าไปในตำหนักเล็ก

การกระทำของนางไม่มีผู้ใดจับสังเกตได้เลย ต่อให้เป็นองครักษ์หลวงก็ยากที่จะจับสัมผัสถึงตัวตนผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูง

หากหยั่งรู้อนาคตว่าการกระทำนี้ จะนำภัยครั้งยิ่งใหญ่มาสู่ตน จอมยุทธ์หญิงผู้อ่อนด้อย คงไม่กล้าใช้ธาตุไฟสังหารชีวิตผู้บริสุทธิ์อย่างแน่นอน

“แค่ก! แค่ก! ถึงเวลาแล้วหรือ”

ไป๋ซือเย่วสำลักควันไฟซึ่งยามนี้กลายเป็นหมอกหนายากจะหลบหนี

ในคุกใต้ดินมีเพียงผู้ถูกคุมขังอาศัยอยู่เพียงคนเดียว คนใกล้ตายจึงไม่ได้ตะโกนบอกให้ทหารยามหลบหนีไป

สูดควันอยู่ไม่นานดวงตากลมโตก็หลับลง มุมปากยังแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ ต่อให้ต้องเลือกอีกกี่ครั้งนางยังคงยืนยันว่าจะทำเช่นเดิมไม่แปรเปลี่ยน

เฮือก!!!! เสียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ของผู้ตื่นขึ้น

ควันจากธาตุไฟไม่สามารถทำอะไรผู้ที่มีสองธาตุในตัว อีกทั้งธาตุที่มียังเป็นธาตุไฟและธาตุน้ำ

ธาตุต่างขั้วกันเช่นนี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ใช้ชีวิตได้ตามปกติ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือจอมยุทธ์หญิงผู้ลึกลับแห่งยุทธภพ!

“ข้ายังไม่ตายหรือ เอ๊ะ! กลิ่นนี้มัน… หึ หึ เจอตัวจนได้ หลบหนีซ่อนตัวมานานถึงสามปีนึกว่าจะแน่”

ฟู่!!!!!!

ละอองน้ำจากฝ่ามือผอมแห้งถูกพ่นดับควันไฟทันควัน เพียงชั่วครู่เท่านั้นหมอกควันก็จางหายไป

การกระทำนี้เกิดขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตนเองตายจากร่างเดิมแล้ววิญญาณมาสิงร่างผู้อื่น!

“ปลายแถวถึงเพียงนี้ยังกล้าใช้งานธาตุไฟอีก ลำพังจะย่างไก่ให้สุกยังทำไม่ได้เลย” ลี่หลันซินพึมพำก่นด่าอดีตลูกศิษย์

จอมยุทธ์หญิงสำเร็จเคล็ดวิชาหลายอย่างตั้งแต่วัยปักปิ่น เมื่อครั้งอายุยี่สิบปีจึงเริ่มมีลูกศิษย์มาเรียนรู้วิชาด้วย และหนึ่งในนั้นกลับทรยศขโมยเคล็ดวิชาลับแล้วหลบหนี นางจึงต้องออกตามหามาถึงเมืองหลวงของแคว้น

ไม่มีผู้ใดในยุทธภพรู้เลยว่าลี่หลันซิน คือจอมยุทธ์หญิงผู้ลึกลับในตำนาน นางคือสตรีสองธาตุต่างขั้วที่ยังมีลมหายใจอยู่นั่นเอง

ที่ต้องปกปิดเป็นความลับ เพราะไม่อยากเข้าเฝ้าหนานกงหมิงฮ่องเต้ บุรุษสูงศักดิ์ผู้ปกครองแคว้นวัยสี่สิบห้าปี นางไม่อยากแต่งเข้าเป็นสนมของคนผู้นั้น พอ ๆ กับไม่อยากข้องเกี่ยวกับบุรุษในราชวงศ์คนอื่น ๆ เช่นกัน

ครั้นจะสังหารให้สิ้นซากก็ใช่เรื่อง เพราะคนผู้นั้นถือได้ว่าปกครองแคว้นถิงโจวด้วยความเที่ยงธรรมมาโดยตลอด ไม่เคยมีเรื่องเสียหายให้ชาวเมืองเจ็บแค้น

บุรุษผู้นั้นมีข้อเสียอยู่เรื่องเดียว คือเขาตามหาสตรีสองธาตุมาขึ้นรับตำแหน่งนางสนม!

เนื่องจากมีนักพรตผู้หนึ่ง ซึ่งหนานกงหมิงฮ่องเต้นับถือมากได้ทำนายเอาไว้ว่า เมื่อไหร่ที่สตรีสองธาตุปรากฏตัวขึ้น องค์ราชันย์ของแคว้นต้องครอบครองสตรีผู้นั้นทันที เพื่อที่บัลลังก์ของเขาจะได้มั่นคงไปตราบชั่วลูกหลาน แว่นแคว้นสงบสุขปลอดภัยไร้ผู้รุกราน

ความสงบสุขของแคว้น เหตุใดจึงฝากความหวังไว้ที่นางกันเล่า เรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่กับการศึกไม่ใช่หรือ!

“เอ๊ะ เหตุใดเสียงของข้าจึงหวานหูขนาดนี้”

เมื่อรู้สึกได้ถึงความผิดปกติหลายอย่างบนร่างกาย ทั้งรูปร่างบอบบางอ้อนแอ้น ทว่าอวบอิ่มตรงจุดสงวนของสตรี จึงรับรู้ได้ว่าร่างนี้ไม่ใช่ร่างกายของตนอย่างแน่นอน

“ไม่ใช่แน่ ๆ ข้าไม่อกใหญ่แบบนี้” ผู้มาใหม่ทั้งก้มมองทั้งสัมผัสเพื่อความแน่ใจ

“ตรงนี้ก็ไม่ใช่”

ผู้ตื่นขึ้นเร่งสำรวจร่างกายตนเองอย่างละเอียด นางหลบเข้าไปหลังฉากแคบ ๆ แล้วถอดอาภรณ์ออกสำรวจทุกส่วนในร่างกายอย่างละเอียด

เมื่อแน่ใจแล้วว่าตนมาสิงร่างผู้อื่นอย่างแน่นอน จึงสวมอาภรณ์สีซีดกลับคืนดังเดิม

“อ๊ะ! นี่มันอะไรกัน”

ทุกความทรงจำของเจ้าของร่าง กำลังหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ผ่านไปสักพักทุกอย่างจึงกลับมาเป็นปกติ

“ข้าคือมารดาของอาเฟยหรอกหรือ”

ถึงแม้มารดาผู้ถูกจองจำจะยังไม่เคยเห็นหน้าบุตรชายนอกจากวันแรกคลอด ทว่าใบหน้าของนางกำนัลชิงอีไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ผู้มาสวมร่างจึงสามารถคาดเดาเหตุการณ์ทุกอย่างได้

“หย่าแล้วด้วยหรือ”

หนังสือหย่าถูกขยำขยี้แล้วซุกไว้มุมหนึ่งของคุก หลังจากจวิ้นอ๋องได้อ่านจดหมายของพระชายาเอก เขาก็ไปขอหนังสือหย่าจากบิดาทันที

ถึงแม้หนานกงหมิงฮ่องเต้จะไม่เห็นด้วยทั้งเรื่องหย่า และเรื่องคุมขังสตรีในคุกใต้ดิน แต่ในเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วหากไม่ยอมให้หย่าขาดจากกัน ไป๋ซือเย่วอาจจะทนทรมานนานกว่าที่เป็นอยู่

จวิ้นอ๋องสัญญาว่าจะปล่อยให้อดีตพระชายาเอก เป็นอิสระจากการคุมขังในอีกหนึ่งปีข้างหน้า หนานกงหมิงฮ่องเต้จึงยินยอมมอบราชโองการหย่าตามที่ได้รับการร้องขอ

หลังจากถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เขาตั้งใจให้องครักษ์ส่วนตัวเดินทางไปส่งอดีตลูกสะใภ้ถึงแคว้นหวงหลิง ส่วนเด็กชายคงต้องตามมารดาไปที่แคว้นหวงหลิงเช่นกัน

เพราะอย่างไรเสียถ้วยตรวจสอบสายเลือดของราชวงศ์ ย่อมน่าเชื่อถือกว่าคำกล่าวของสตรี

แต่บุรุษทั้งสองไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า ถ้วยตรวจสอบที่พวกเขามั่นใจนักหนา ถูกผู้มีวิชาสับเปลี่ยนตั้งแต่วันแรก