บทที่ 8

ด้วยเหตุผลนี้ทำให้ผมมีความรู้สึกดีๆให้กับพี่ตั้งแต่ตอนนั้นมา แต่บอกความในใจไปกลับโดนปฏิเสธกลับมาเพราะเหตุที่ว่าผมยังเด็กเกินไป

ขนาดนี่โตแล้วนะ ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เห้อ! "โคตรเหนื่อยเลย"

"ไม่ดีกว่าครับไม่อยากรบกวน" ผมปฏิเสธป้าเพชรและกำลังจะลุกขึ้นกลับ เสียงพี่ฟ้าพูดขึ้นมาทันที "ผู้ใหญ่ชวนยังปฏิเสธอีกเหรอ มารยาทมีไหม" โห ผู้ชายอะไรวะปากโคตรจัดพูดได้แรงมาก

"ฟ้าทำไมว่าให้น้องแรงขนาดนั้น" ป้าเพชรตำหนิเขาเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ล้มเลิกที่จะชวนผมกินข้าวที่นี้ สุดท้ายผมเลยตกลงเพราะไม่อยากเป็นคนไร้มารยาทกับผู้ใหญ่

กับข้าวบนโต๊ะน่าทานมีบางเมนูมีของโปรดของผมด้วยอย่างเช่นแกงเหลียงใส่กุ้ง อยากบอกว่าพี่ฟ้าทำแกงเหลียงอร่อยมาก ผมไม่รีรอตักข้าวใส่จานแล้วตักแกงเหลียงที่เป็นของโปรดใส่จานข้าวตัวเองแล้วตักใส่เข้าปาก อร่อยมาก! เมื่อก่อนอร่อยยังไงเดี๋ยวนี้ก็อร่อยแบบนั้นฝีมือกับข้าวของพี่ฟ้าไม่เคยตกเลย

"อร่อยไหม" ป้าเพชรมองมาที่ผมและถามผม คงเป็นเพราะผมตักข้าวใส่ปากไม่หยุดละมั้งป้าแกเลยถามผมขึ้นมา

"อร่อยครับ" ผมตอบไปเพียงสั้นๆ แต่เมื่อผมมองไปทางพี่ฟ้าเขากลับทำท่ายิ้มให้กับผม เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขายิ้มให้ไม่ใช่สิครับที่สอง ครั้งแรกตอนที่มหาลัยนี่เป็นครั้งที่สองที่เขายิ้มให้กับผม

เป็นยิ้มที่หล่อมาก ผมอยากเก็บรอยยิ้มนี่ไว้เป็นของผมจังแต่คงได้แค่ฝันละมั้ง กินข้าวต่อเถอะสายลมผมพูดกับตัวเองในใจลึกๆ

"ไม่อิ่มตักเพิ่มได้นะ พี่ทำไว้เยอะอยู่" ผมไม่คิดไม่ฝันว่าผมจะได้ยินคำนี้จากปากพี่ฟ้าเพราะตอนอยู่มหาลัยเขาเย็นชาใส่ผมมาก ผมดีใจมากและเป็นพี่ฟ้าเองที่เป็นคนลุกไปตักกับข้าวให้กับผม

"ขอบคุณครับที่ตักมาให้" เขายิ้มให้กับผมอีกแล้ว ทำผมใจละลายไปแล้วครึ่งหนึ่งส่วนอีกครึ่งเอาไว้ตั้งสติก่อนที่จะล้มลงไปกองพื้นเพราะความดีใจ

พอกินข้าวเสร็จผมก็ยังไม่กลับบ้านตัวเอง ยังอยู่ล้างจานและเก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนเมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วเลยขอตัวกลับบ้าน "ป้าเพชรครับนี่ใกล้ค่ำแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" ผมกล่าวลาเจ้าของบ้านอย่างป้าเพชรและกล่าวขอบคุณพี่ฟ้าสำหรับอาหารมื้อนี้ 

"เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง" ผมมีเหรอที่จะปฏิเสธไม่ครับผมไม่พูดคำนั้นออกมาเพราะอยากอยู่กับเขาเพียงลำพังสองต่อสองนานแล้วถึงมันแป๊บเดียวก็เหอะ แต่มันคุ้มค่ามากสำหรับผม

เราสองคนเดินมาด้วยกันคุยกันไปด้วย"เรื่องสอบเป็นไงบ้างทำได้ไหม" เขาถามถึงเรื่องเรียนของผม

"สบายมากครับ ผมทบทวนตำราทุกครั้งก่อนสอบ" ผมอวยตัวเองให้เขาฟังเพื่อที่เขาจะได้ความตั้งใจของผม

"พี่ส่งแค่นี้นะ หลับฝันดีครับ" อะไรว้านี่ผมฝันไปหรือเปล่าพี่ฟ้าบอกฝันดี 

"ครับ พี่ฟ้าเองก็ฝันดีนะครับ" ผมเองใช้ย่อยสักที่ไหนบอกฝันดีกลับไปเลยครับ พอแยกย้ายกันเสร็จผมเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์ดีและเดินเข้าห้องของตัวเองไปปล่อยให้แม่ที่มองผม สงสัยต่อไป

บ้านของผมกับพี่ฟ้าติดกันและบ้านของเราทั้งสองก็เป็นบ้านสองชั้นเหมือนกันห้องของผมอยู่ชั้นสองของบ้านเวลามองลอดหน้าต่างของห้องผมจะไปเจอกับห้องของพี่ฟ้าพอดี ทำให้ผมสามารถสอดส่องพี่ฟ้าได้ตลอดว่าเขากำลังทำอะไรบ้าง

ผมรีบอาบน้ำเข้านอนแล้วแอบส่องเขาสักพักแล้วปิดไฟนอน ผ่านไปสักสิบห้านาทีพี่ฟ้าเองก็ปิดไฟเหมือนกัน //

/////

พอตอนเช้าผมตื่นมาด้วยอารมณ์ดี จะไม่ให้ดีได้ไงก็เมื่อคืนโดนพี่ฟ้าบอกฝันดีซะขนาดนั้น ผมรีบเข้าห้องน้ำแล้วแต่งตัวลงมาข้างล่าง

แม่ผมกำลังเตรียมทำกับข้าวอยู่ในห้องครัวผมซึ่งลงมาจากห้องเข้าไปในครัวและช่วยแม่ทำกับข้าว"แม่ครับวันนี้ไม่มีของที่จะเอาไปให้ป้าเพชรแล้วเหรอครับ"

แม่ที่กำลังทำกับข้าวหันหน้ามามองผมด้วยความงง "ทีเมื่อวานยังบ่นวันนี้เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงอยากไปบ้านโน้น"

"แม่มองผมแปลกๆนะครับ" ผมคุยกับแม่กลับและด้วยที่สายตาแม่มองผมมันให้ผมต้องแก้ต่างไปนาๆ

"อ๋อ เมื่อกี้เห็นป้าเพชรแกมาหามึงอยู่แต่ไม่แน่ใจว่ามีธุระอะไรเพราะไม่ได้บอกไว้" เมื่อผมได้ยินแบบนั้นผมวางมีดที่ถืออยู่ในมือแล้ววิ่งออกจากบ้านตัวเองเพื่อที่จะไปของเขา

ผมวิ่งหน้าตั้งมาที่หน้าประตูของบ้านเห็นพี่ฟ้าเหมือนกำลังเตรียมตัวไปที่ไหนสักแห่ง "เห็นแม่บอกว่าป้าไปหาผมมีอะไรเหรอครับ" ผมไม่รีรอถามกลับไปแบบรวดเร็ว

"อ๋อ ว่าจะชวนไปซื้อเป็นเพื่อนพี่ฟ้าหน่อยสายลมว่างไหม" เมื่อได้ยินคำตอบผมไม่รอช้ากลับตกลงและพร้อมที่จะไปกับเขา

"ว่างครับ ผมว่าง" ตอบไปด้วยความเต็มใจ ผมแอบมองไปที่พี่ฟ้าเขาทำหน้ายิ้มใส่ผมและส่ายหัวเบาๆพร้อมกับหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะและเดินไปที่รถ มีผมเดินพี่เขาไปติดๆ 

"เข้ามาในรถซิ" เขาบอกให้ผมขึ้นรถไปกับเขาผมนี่อยากจะตะโกนออกไปดังๆไปเลย

พี่ฟ้าเป็นคนที่ขับรถนิ่มมากทำผมเคลิ้มอยากหลับเป็นครั้งคราว สุดท้ายผมก็หลับจริงพอถึงที่หมายพี่ฟ้าปลุกผมให้ตื่น ผมนี่โคตรแย่เลยมากับเขาแท้ๆกลับมานั่งหลับในรถซะงั้น

"ไปช่วยพี่เลือกซื้อของหน่อย" ผมเดินตามหลังพี่ฟ้าแล้วแยกกันซื้อของตามรายการที่จดไว้ ผมกลับมาพร้อมกับถือของที่เต็มมือแต่ดีที่พี่ฟ้าช่วยผมถืออีกแรงผมเอาของไปเก็บที่หลังรถแล้วมานั่งรอ ส่วนพี่ฟ้าขอตัวไปซื้อของเพิ่มเหมือนจะซื้อของไม่ครบ 

ผมนั่งเหม่อในรถคิดอะไรต่างๆนาๆแต่พอเวลาผ่านไปสักพักรู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆบางอย่างมากระทบที่แก้มของผม พอหันไปมองเป็นน้ำที่พี่ฟ้าซื้อมาให้แล้วเอามาแนบกับแก้มของผม เพราะเรียกผมหลายครั้งแต่ผมไม่ตอบผมนั่งเหม่อเอาแต่คิดเรื่องของพี่ฟ้า

"กลับกันได้ยัง" ผมตอบด้วยการพยักหน้าแล้วพี่ฟ้าก็ขับรถออกจากตลาดกว่าจะถึงบ้านก็เกือบเที่ยง อยู่ๆท้องของผมก็ร้องออกมาเฉย

พี่ฟ้ามองหน้าและหัวเราะใส่ผม เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวเพราะต้องรีบมาบ้านไม่งั้นคงไม่มานั่งรถมากับพี่หรอก