บทที่ 10

แสงสว่างส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ผมรู้สึกตัว ผมรู้สึกเจ็บหัวมากแล้วมองไปรอบๆบนเพดานนี่ไม่ใช่ห้องผมแล้วนี่ห้องใครวะ คงฝันแหละน่ายังไม่ตื่น หลับตาลงอีกครั้งลืมตาขึ้นก็ยังเป็นที่เดิม ผมมองไปที่หัวเตียงเป็นรูปผู้ชายคนหนึ่งโคตรหล่อเลยและเป็นผู้ชายที่ผมชอบเขามาก เดี๋ยวก่อน ! แล้วนี่ผมมานอนห้องนี้ได้ยัง รูปที่วางอยู่ที่หัวเตียงเป็นรูปพี่ฟ้า

นี่ผมมานอนห้องพี่ฟ้าเหรอเนี่ย ! แล้วเจ้าของห้องก็ประตูเข้ามาผมรีบลุกจากเตียงแล้วรีบขอโทษ เพราะผมไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นและทำกิริยาต่อเขาอย่างไรกับเขาบ้าง

"ขอโทษครับ ว่าแต่ผมมานอนห้องพี่ได้ยังไง"

"เมื่อคืนเราเมาหนักพี่เลยพามานอนห้องพี่" เขาบอกกับผมไปแบบนั้นพอผมปะติดปะต่อเรื่องราวได้เลยขอกลับบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเหม็นกลิ่นเหล้าตัวเองมากเลย

ผมดีใจและรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจมากที่ได้มานอนห้องพี่ฟ้าถึงแม้เมื่อคืนผมจะไม่รู้เลยอะไรเลยก็เหอะ ผมเดินเข้าบ้านตัวเองสิ่งแรกที่แม่ถามผมคือ "ไปนอนไหนมา!" ผมตอบไปเลยนอนบ้านพี่ฟ้าและเดินขึ้นห้องไม่ฟังคำที่แม่จะด่า...

หลังจากพี่ผมอาบน้ำแต่งตัวอะไรเสร็จผมได้รับข้อความจากเบอร์แปลกๆ วันนี้ไปเที่ยวกันไหม ! ผมสงสัยเลยกดโทรเบอร์นั้นกลับ ปรากฏว่าเป็นเบอร์พี่ฟ้าผมนี่อยากพุ่งตัวเองไปชนกับประตูบ้านมากเลย ผมไม่รอช้ารีบตอบลงอย่างไวแล้วรีบวิ่งไปบ้านพี่ฟ้าแบบรวดเร็ว

เราสองคนไปเที่ยวที่ห้างและชวนกันไปดูหนัง หนังรักโรแมนติกมีฉากซึ้งน้ำตาผมไหลออกมาแบบไม่รู้ตัวพี่ฟ้ายื่นกระดาษทิชชูมาให้ผมหยิบมาเช็ดน้ำตา เขามองผมมาที่ผมและสบตาเหมือนคิดกับผมมากกว่านั้นทำผมเขินเอาแบบสุดๆ

พอหนังจบก็ออกมาหาอะไรกินกันข้างนอกและเดินดูซื้อของไปด้วยเพราะวันมะรืนก็ต้องเปิดเทอมแล้ว "พี่ฟ้าครับผมยังชอบที่เหมือนเดิมนะครับ" ผมบอกความรู้สึกไปตรงๆพี่เขาเองก็ไม่ปฏิเสธแถมพี่ฟ้ายังเอามือมาลูบที่หัวผมเบา "ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับโตแล้วและโตพอที่จะเป็นแฟนพี่ได้"

พี่ฟ้ายังคงแกล้งผมต่อและไม่ได้สนใจในสิ่งที่ผมพูดเลย ผมทำหน้างอใส่แล้วหันหลังให้กับเขาแต่เหมือนขาของผมจะพันกันหรืออะไรสักอย่างนี่แหละทำให้เหมือนจะล้มแต่ดีนะที่มือพี่ฟ้าดึงผมไว้ แต่มือพี่ฟ้ามันต้านได้ไม่นานสุดท้ายก็ล้มด้วยกันทั้งคู่ พี่ฟ้าล้มลงทับมาตัวเองปากของพี่ฟ้าโดนใส่แก้มผมพอดีทำผมเขินมาก

"พี่ฟ้าครับ" ผมเรียกชื่อเขาเพราะพี่ฟ้าจ้องหน้าผมนานเกินไปแล้ว ส่วนพี่ฟ้าเมื่อผมเรียกก็รีบลุกจากตัวผม แต่เหมือนพื้นมันจะลื่นทำให้มือพี่ฟ้าไหลลื่นแล้วล้มทับผมอีกรอบ คราวนี้ปากของพี่ฟ้ามาประกบริมฝีปากผมพอดีเหมือนโลกกำลังหยุดหมุนไปสักพักพอผมได้สติเลยขยับตัวและพี่ฟ้าก็พยายามลุกและรีบขอโทษผมใหญ่เลย

"ไม่เป็นไรมันเป็นอุบัติเหตุ" ผมตอบแบบนั้นทั้งที่หัวใจกลับเต้นไม่หยุด

"เสียงอะไร" พี่ฟ้าเอียงหูมาใกล้หัวใจผม ถึงรู้ว่ามันคือเสียงอะไร

"ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นตัวร้อนหรือเปล่า" เขาเอาหลังมือมาแตะหน้าผากผม

"พี่ฟ้าเเกล้งผมป่ะเนี้ย" ผมมองหน้าและถามพี่ฟ้าไป

"พี่น่าจะรู้นะครับว่าหัวใจผมเต้นแรงทำไมและหน้าผมแดงทำไม" ผมพูดไปแบบเขินๆ

"ทำไมเหรอครับ" เขายังคงแกล้งถามผมต่อ

"อยู่ใกล้พี่ฟ้าทีไรเป็นแบบนี้ทุกที" ผมไม่กล้าสบตาตอนพูดคำนี้ออกไปได้แต่ก้มหน้า

"ขอให้มันเต้นแรงตอนอยู่กับพี่ก็พอ" ได้ยินคำไนี้ทำเอาหัวใจผมพองโตอย่างบอกไม่ถูก

พี่ฟ้ายืนขึ้นก่อนยื่นมือมาให้ผมจับแล้วดึงผมขึ้น "กลับบ้านกันเถอะ" ผมตอบด้วยกันพยักหน้าไม่พูดอะไร เชื่องเหมือนโดนมนต์สะกดอย่าวไงอย่างงั้น

พอมาถึงบ้านรถก็ถูกจอดไว้ที่หน้าของเขา แล้วเมื่อผมลงจากรถก็เดินกลับบ้านตัวเองไปพร้อมหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาพี่ฟ้า "ขอบคุณนะครับสำหรับวันนี้ผมมีความสุขมาก เจอกันที่มหาลัยนะครับ" เขาตอบด้วยสติ๊กเกอร์โอเค

..........

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการอยู่บ้านผมจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าและนัดหมอกกับว่านมาหาที่บ้าน เพราะไม่ได้ไปบ้านพี่ฟ้าเนื่องจากเขาขอตัวกลับมหาลัยก่อนส่วนผมไปพรุ่งนี้พร้อมกับเพื่อนสองคน

ทีแรกว่านไม่ได้จะกลับด้วยกันกับผมแต่พี่ต้นกลับก่อนมันเลยขอไปพร้อมกับผมและหมอก

"พวกมึงกูเขินมาก" ผมคุยกับพวกมันทั้งที่ยังไม่ได้เล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้พวกมันฟัง

"สายลมมึงเขินอะไร เขินพวกกูสองคนเหรอ" หมอกถามผมด้วยสงสัยและคงรำคาญที่ผมเอาแต่บิดไปบิดมายิ้มไม่หยุด

"บ้าเหรอเปล่า จะเขินพวกมึงทำไม"

"มึงหยุดเขินก่อนแล้วเล่าให้พวกกูฟัง"ว่านพูดขึ้น

"เมื่อวานกูไปห้างกับพี่ฟ้าแล้วกูโดนพี่ฟ้าจูบด้วย"

"อยู่ดีๆเขาก็มาจูบมึงเลยเหรอ" หมอกถามเพื่อความแน่ใจอีกรอบ ผมก็เล่าเหตุการณ์ไปพวกมันบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุพี่ฟ้าไม่อยากจูบผมหรอก

"เออ กูรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุแต่กูก็อดที่จะเขินไม่ได้"

"นึกว่าเรื่องอะไร" หมอกมันว่าให้ผม

"มึงไม่เคยมีความรักนิ" ผมต่อว่ามันกลับแล้วมองไปที่ว่าน "มันมีความสุขน้อว่าน" มันไม่ตอบทำได้แต่ยิ้มและพยักหน้า

"กูรำคาญ ! หมอกพูดด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่ และผมกับว่านก็หัวเราะมันออกมาพร้อมกัน

ผมกับพวกมันสองคนนัดกันไว้ว่าพรุ่งนี้เช้าเจอกันที่ป้ายรถเมล์เพราะพรุ่งนี้ต้องกลับไปเรียน

"โคตรขี้เกียจเลยวะ !

"บ่นทำไมไม่อยากเจอหน้าพี่ฟ้าเหรอ" คำพูดของหมอกทำเอาผมอึดสู้ขึ้นมาทันทีและอยากไปมหาลัยภายในตอนนี้ทันที

....

"ฟ้าแล้วมึงยังไงกับน้องมัน" พี่ต้นถามพี่ฟ้าในระหว่างที่อยู่ด้วยกัน

"ไม่ยังนะ" เขาตอบด้วยท่าทางที่เรียบเฉย

"ถึงว่าทำไมน้องมันถึงชอบมึง กูกำลังรู้นะเนี่ยว่ามึงกับน้องสายลมสนิทกันมาก่อน" เฟื่องฟ้าไม่พูดอะไรยังคงเงียบแต่ยิ้มออกมาที่มุมปาก

"ยิ้มอะไรของมึงวะ" พี่ต้นยังคงถามต่อ

"เสือกนะมึงอะ"

"อ่าว ว่ากูเฉยเลยมึงเองก็ชอบมันก็บอกมาเหอะน้องมันน่ารักซะขนาดนั้น ถ้าเป็นกูนะตกลงตั้งแต่มาขอจีบกูวันแรกแล้ว" เฟื่องฟ้ามองไปที่พี่ต้น

"มึงอะเป็นแฟนกับน้องว่านอะดีแล้ว"

"มีหวงน้องสายลมด้วย นี่ถ้าน้องมันรู้นะคงดีใจแย่เลย"

"หวงอะไรละ เปล่า"

...,