บทที่ 7

"ว่าไงจ้าทำไมทำหน้าไม่สบอารมณ์" หมอกมองหน้าของผมแล้วแซวสนุกปากด้วยความเคยชิน

"ก็ตอนไปทะเล กูไม่ได้อยู่ใกล้พี่ฟ้าเลยสักนิด พอได้อยู่กับสองต่อสองพี่พีคก็มาขัดตลอด เกาะพี่ฟ้าอย่างกับปลิงไม่ยอมไปให้อยู่ตามลำพัง ส่วนพี่ฟ้านะก็ตามใจพี่พีคทุกอย่าง กูนี่เซ็งมาก" ในตอนที่ผมต่อว่าเขาพวกมันสองคนทำหน้าอย่างกับเห็นอะไรสักอย่าง พอถามมันไม่ยอมบอกแถมพวกมันยังชี้มาทางข้างหลังของผม

พอหันหลังกลับพบว่าพี่ฟ้ามายืนหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และคิดว่าคงได้ยินที่ผมพูดไปทั้งหมดแหละ แต่ช่างเหอะมันเป็นเรื่องจริงผมทำเป็นเฉยเหมือนกับว่าไม่ได้พูดอะไรไป

"พวกมึงไปเรียนเหอะเดี๋ยวอาจารย์มา" ผมชวนพวกมันทั้งสองเข้าห้องและทำเป็นไม่สนใจพี่ฟ้าส่วนว่านมีการโบกมือให้กับพี่ต้นเบาๆและเดินตามหลังผมไป

พี่เขาจะว่าอะไรก็แล้วแต่เขาผมจะไม่สนแล้ว คนบ้าอะไรไม่สนใจกันสักนิดมันน่าน้อยใจมาก

"มึงไปทำน้องมันยังไงวะโดนเมินใส่เฉยเลย" ต้นถามเฟื่องฟ้าด้วยความสงสัยปกติเวลาสายลมเห็นเฟื่องฟ้าทีไรจะทำท่าจีบตลอดแต่พอมาวันนี้ทำไมน้องมันดูแปลกๆ

พูดไม่ทันขาดคำพีคก็โผล่มาแถมยังเดินสวนทางกับผมตรงหน้าอาคารห้องสมุดอีกต่างหาก "พวกมึงเห็นไหมกูพูดผิดตรงไหน เซ็งโว้ย!" ผมหงุดหงิดเข้าห้องไป

"สวัสดีจ้าฟ้า เมื่อคืนหลับดีไหม" เดินมาพร้อมกับคำทักทายมาแต่ไกลและทำให้คนที่นั่งข้างอย่างต้นกลับหมั่นไส้ไปด้วย

......

ช่วงนี้เป็นเทศกาลของการสอบภาคเรียนที่หนึ่ง ผมกับเพื่อนเอาแต่อ่านตำราไม่มีเวลาไม่มองใครแม้แต่พี่ฟ้า ส่วนหมอกช่วงนี้พี่แมนมาแวะมาเวียนหาบ่อยๆดูแปลกแต่ก็ไม่มีเวลาถามมันสักที

"สอบให้ได้นะครับน้องสายลมพี่เป็นกำลังใจให้" ในวันที่สอบมีเพียงพี่พีเท่านั้นที่มาให้กำลังใจผม ส่วนพี่ฟ้าเหรอ ไม่เลยครับ มัวไปไหนก็ไม่รู้ช่างเหอะผมจะเลิกสนใจคนอย่างนั้นแล้ว

-_-

"ช่วงนี้กูไม่เห็นน้องมันวอแวกับมึงเลย สงสัยคงถอดใจจากมึงแล้วมั้ง" คำพูดของเพื่อนทำเอาคนฟังอย่างเฟื่องฟ้าไม่สะท้นสะท้านเลยซะนิด กลับนั่งทำหน้านิ่งไม่แสดงอาการใดๆ

"อืม" ตอบเพียงสั้นๆแค่นั้นทำให้ฟังที่เป็นเพื่อนถึงไปไม่ถูกเลย

ในใจลึกๆของเขามีความเป็นกังวลอยู่บ้างแหละที่โดนสายลมเมินเฉยแถมยังไม่ทักเขาเหมือนคราวก่อน

"ลมปิดเทอมมึงไปไหนวะ" หมอกถามผมขึ้นมาช่วงปิดเทอมผมคงกลับบ้านแหละหยุดตั้งหลายวันกลับไปนอนอยู่บ้านดีกว่าผมบอกกับมัน ส่วนตัวของมันก็คงต้องกลับบ้านไปเหมือนกันเพราะต้องช่วยแม่ขายของมั้ง แต่ว่านผมไม่รู้เพราะหลังๆมันไม่ค่อยกลับห้องไปนอนกับพี่ต้นตลอด

พอถึงวันที่จะกลับบ้านมีเพียงผมกับหมอกที่กลับกันแค่สองคนส่วนว่านมันไม่กลับจะอยู่ห้องก็แล้วแต่มัน

กลับบ้านคราวนี้พวกผมสองคนนั่งรถกลับบ้านไม่อยากเอารถกลับเองเพราะมันไกลนั่งรถกลับสบายใจกว่าเลือกที่นั่งที่เป็นวีไอพีหน่อยหลับตลอดทาง

ผมกับว่านและหมอกพวกเราสามคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กแถมบ้านยังติดกับอีกต่างหาก ตอนมาเรียนมหาลัยเลยชวนมาด้วยกัน

"แม่ครับผมกลับมาแล้วครับ" ผมเรียกแม่ตั้งแต่หน้าประตูรั้วจนไปถึงหน้าประตูบ้านจนแม่บ่นรำคาญเสียงของผม แต่ถึงยังไงแม่ก็ดีใจที่ได้เจอหน้าผม

"กลับมาถึงเหนื่อยไหม แม่วานเอาของไปให้ป้าเพชรหน่อยซิ" แม่ผมก็แปลกนะลูกมาถึงบ้านแทนที่จะให้พักแต่กลับใช้ให้ไปส่งของ

ป้าเพชรเป็นคนข้างบ้านและสนิทกับแม่ตั้งแต่ผมยังจำความได้ อ่อป้าเพชรคือแม่ของพี่เฟื่องฟ้าผู้ชายที่ผมแอบชอบมาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน

ผมรับของจากแม่แล้วไปบ้านป้าเพชรด้วยความเคยชินเพราะเมื่อก่อนผมเข้าออกบ้านนี้เป็นประจำ

"ป้าเพชรครับแม่ให้เอาของมาให้ครับ" ผมเรียกชื่อเจ้าของบ้านแต่ก็ไม่มีใครตอบ ผมเลยถือวิสาสะเข้าไปในบ้านแล้วเดินหาเจ้าของบ้านอย่างป้าเพชรว่าอยู่มุมไหนของบ้าน

พอผมเดินไปถึงห้องโถงของบ้านได้ยินเสียงมาทางห้องครัว ผมเดินเข้าไปในห้องครัวกลับพบว่าเป็นอื่นไม่ใช่ป้าเพชร

"แม่ให้ผมเอาของมาให้ครับ" ผมคุยกับคนที่หันหลังทำกับข้าวในครัวเขาหันหน้ามามองผม 'พี่ฟ้า' ผมเรียกชื่อเขาเบาๆ นี่เขากลับบ้านมาตอนไหนเนี่ยทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย

ลืมไปช่วงนี้เลิกให้ความสนใจกับคนแบบนี้ไปสักพักแล้ว "ผมวางของตรงนี้ฝากบอกป้าเพชรด้วยนะครับ" กำลังจะเดินออกจากบ้านป้าเพชรเข้ามาในบ้านพอดี ป้าเพชรทักทายและคุยผมปกติเหมือนทุกครั้ง

"อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหม พี่ฟ้าลงมือเข้าครัวเองเลยนะ" ผมนึกตอนเด็กพี่ฟ้าจะเป็นคนกับข้าวให้ผมกินตลอดเวลาที่ผมหิวมากและคอยให้คำปรึกษาผมทุกอย่างแตกต่างจากตอนนี้มาก