บทที่ 6

ผมชวนเพื่อนสองคนเดินไปเล่นที่ชายหาดโดยปล่อยให้พี่อัคคุยกับพี่ฟ้าไป ผมลงไปเล่นน้ำทะเลกับเพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่พวกมันสองคน แต่เล่นไปสักพักพวกมันก็กระโดดมาเล่นกับผม

เพื่อนคนหนึ่งที่เล่นน้ำด้วยกันจมน้ำทำเอาคนอื่นแตกตื่น ผมที่อยู่ในเหตุการณ์กระโดดน้ำลงไปช่วย น้ำเชียวและแรงมากผมต้านมันไม่ค่อยจะไหวแต่ก็สามารถดึงเพื่อนคนนั้นออกมาได้ ส่วนผมสลบไปตอนไหนไม่รู้

"ลม ลม" ผมตื่นขึ้นมาแล้วลืมตาคนที่เรียกชื่อ ผมเห็นหน้าคนที่เรียกผมรางๆ กลับเป็นพี่ฟ้าคนที่นั่งข้างเตียงที่ผมนอน

ผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขาเป็นคนแรก "ดีขึ้นไหมเป็นไงบ้าง" พี่ฟ้าถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อมองไปรอบๆห้องกลับเห็นพี่พีคยืนอยู่ในห้องและกำลังมองมาที่ผมด้วยความไม่พอใจ

"ว่ายน้ำไม่แข็งจะลงไปช่วยทำไม" เธอพูดขึ้นมาและทำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ใส่ผม

ผมเหรอยอมที่ไหนโต้กลับไปแบบทันควัน "ว่ายน้ำเป็นครับแต่น้ำมันเชียวแรงผมต้านไม่ไหว" เธอทำหน้าไม่พอใจใส่ผมเข้าไปอีกเมื่อโดนเด็กอย่างผมโต้กลับ

เธอไม่พอใจผมเดินออกจากห้องไปทันทีและผมเองก็ขอตัวพักผ่อนคนเดียว ทุกคนพากันออกไปจากห้องเหลือเพียงพี่ฟ้าคนเดียวที่อยู่ในห้อง

"พี่ฟ้าไม่ไปดูเพื่อนพี่เหรอครับ" ผมหมายถึงพี่พีคเพื่อนสาวของเขาที่โกธรผม

"เดี๋ยวพี่ไปดูพีคก่อนนะ" เขาไม่สนใจผมแต่กลับเป็นห่วงเพื่อนผู้หญิงที่เดินออกไป

.......

เฟื่องฟ้ายืนคุยกับพีคในขณะที่เธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้วยความเซ็ง "ฟ้ากูไม่โอเคนะที่น้องมันด่ากูอะ" เธอขึ้นเสียงใส่เขาเพราะถึงยังไงเฟื่องฟ้าคงไม่ว่าเธอกลับแน่นอน

เขาจับมือของเธอและพูดปลอบใจพร้อมจะพาไปเลี้ยงข้าวเพื่อทดแทนให้

มีเสียงเคาะประตูห้องของผม และเปิดประตูเข้ามาเป็นพี่แมนเอาข้าวเย็นเข้ามาให้ผม ส่วนเพื่อนสองเหรอโน่นไปสรรค์สันกับเพื่อนคนที่อื่นที่ชายหาด

"โอเคขึ้นไหม" พี่แมนถามผมด้วยความเป็นห่วง ตอนแรกผมโคตรไม่ชอบพี่แมนเลยแต่พอได้รู้จักจริงๆ ที่พี่แมนดุด่าพวกผมเป็นเพราะหน้าที่ 

"ดีขึ้นแล้ว พี่ออกไปนั่งเล่นกับคนอื่นเหอะ" ผมซาบซึ้งในน้ำใจของพี่แมนมาก แล้วพอคุยกันสักพักพี่แมนก็เดินออกห้องไป

ส่วนผมนั่งอยู่ในห้องมองออกไปนอกหน้าต่างทุกคนต่างสนุกสนามและหัวเราะกันอย่างมีความสุข

สายตาเหลือบไปเห็นภาพบาดตาอีกละ พี่ฟ้านั่งอยู่กับพี่พีคกันแค่สองคน แต่เหมือนเขาจะเห็นผมที่อยู่ในห้อง เลยเดินมาหาและคุยกันผ่านหน้าต่าง

"ดีขึ้นบ้างยัง" เขาคงถามเพราะหน้าที่แหละ น่าจะไม่ได้เป็นห่วงจริงๆ

"ครับ" ตอบไปเพียงสั้นๆ และขอตัวพักก่อน เพราะผมเห็นพี่พีคกำลังตามหาเขา ผมยื่นมือไปปิดผ้าม่านแล้วเอนตัวลงนอน

พอตกกลางคืนหมอกกับว่านเข้ามาในห้องผมที่นอนหลับไปก่อนแล้ว รู้สึกตัวบ้างไม่รู้สึกตัวบ้าง

........

เช้าของอีกวันอาการของผมดีขึ้นมาก ผมตื่นแต่เช้าแล้วไปเดินเล่นบนชายหาดเจอพี่ฟ้าโดยบังเอิญ ผมไม่อยากเจอกับเขาเลยเลี่ยงที่จะไม่เดินไปตรงนั้นตรงที่เขายืนอยู่

"หลบหน้าพี่ทำไม" เขาเดินเข้ามาใกล้ตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกเสียงเขาใกล้ผมมากผมหันหลังไปคุยกับเขา "ไม่ได้หลบ" ผมปฏิเสธไปแบบนั้นทั้งที่ความจริงคือผมหลบเขานั่นแหละ ตอนพูดเสร็จผมก็เดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเขาที่ยืนอยู่ตรงนั้น

..............

ทางด้านว่านกับต้นนั่งอยู่ด้วยกันสองต่อในห้องของอีกฝ่าย คนพี่อย่างต้นกอดว่านไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือนานทีจะอยู่ด้วยกันสองคน ต้องสวีทกันธรรมดา

ผมรับรู้เรื่องทั้งหมดของพวกเขาสองคนแต่ตัวพี่ต้นไม่อยากให้คนอื่นรู้เลยต้องแอบซ่อนคบกันอย่างลับๆ

ตั้งแต่ที่ผมมาเที่ยวทะเลไม่มีโอกาสได้อยู่กับพี่ฟ้าตามลำพังเลยสักครั้งแทนยังโดนเย็นชาใส่อีกต่างหาก

เที่ยวคราวนี้ไม่สนุกเหมือนที่คิดไว้เลย ผมอยากกลับตอนนี้และเวลานี้มาก นั่งเซ็งอยู่ริมชายหาดเพียงคนเดียว

"ล้มเลิกความตั้งใจที่จะจีบพี่แล้วเหรอ" เสียงของเฟื่องฟ้าคุยกับผมและนั่งลงข้าง

"จีบไปก็ไม่ติด" ผมพูดด้วยอารมณ์ที่เซ็งและหมดความหวังที่จะจีบพี่ฟ้า คุยกันได้ไม่กี่คำตัวขัดขวางก็เดินมาแต่ไกล ไม่คิดจะปล่อยให้พี่ฟ้าอยู่คนเดียวเหรอไง

"ฟ้า พระอาทิตย์ตกสวยเน้อ" ผมทำหน้าบึนปากใส่พี่พีคเป็นคำพูดที่น้ำเน่ามาก ผมนั่งอยู่ตรงนั้นไม่เดินไปไหนยังคงเห็นเขาทั้งสองคุยกันกะหนุงกะหนิงด้วยความหมั่นไส้ ผมนี่อยากจะอ้วกมากแต่เสียดายกับข้าวที่กินตอนเย็น

"อดทนไว้ สายลม"  ผมคุยตัวเองพรุ่งนี้เช้าก็ได้กลับบ้านแล้ว เวลาก็ใกล้ค่ำลงทุกทีผมลุกจากที่ตรงนั้นเเล้วเดินเข้ามาในห้อง

ถึงห้องผมไม่รีรอรีบอาบน้ำแล้วจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วรับนอน อยากให้ถึงเร็วๆจะได้กลับบ้านสักที 'เบื่ออ!

มีเพียงแต่ว่านเท่านั้นเเหละที่เดินเข้ามาในห้องด้วยอารมณ์ดีเพราะไปอยู่กับแฟนมาทั้งวัน ส่วนผมอยากเร่งเวลาให้มันถึงพรุ่งนี้เร็วๆ

......

พอถึงอีกวันผมเช็ดชื่อเสร็จขึ้นรถอย่างไวโดยไม่สนคนอื่น และไม่สนด้วยว่าพี่ฟ้าจะขึ้นรถมาตอนไหนผมแต่งีบหลับเพราะอยากให้ถึงบ้านไวๆ

กว่าจะถึงมหาลัยก็ทำเอาเกือบเย็นพี่พีอาสาไปส่งพวกผมกลับหอ มีหรือที่ผมจะปฏิเสธผมกับเพื่อนนั่งรถพี่พีกลับ ก่อนกลับผมยังเห็นพี่ฟ้าอำลาอาลัยกับพี่พีคอยู่ 'กลัวจะไม่ได้เจอกันหรือยังไง..ชิ'

ดูเหมือนตัวผมเหมือนคนขี้อิจฉาพอเห็นเขาแสดงความรักต่อผมก็ทนดูไม่ได้ ผมบิ่นหน้าไปทางอื่นระหว่างที่รถของพี่พีขับรถผ่านสองคนนั้น

'ขอบคุณครับที่มาส่งพวกผมกลับหอ' ผมกล่าวคำขอบคุณกับพี่พีและเดินตรงเข้าหอไป

พอถึงห้องผมไม่อยากทำอะไรเลยนอกจากนอนและก็นอน ถึงจะนอนมาสุดทางแล้วก็เหอะแต่ก็ยังอยากนอนอยู่ ผมนอนไปทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำพรุ่งนี้ค่อยอาบละกัน