บทที่6 ข้าจะรอ

ข่าวลือเรื่ององค์ชายจันทราเดินเคียงหลิงอันในสวนดอกเหมยยังไม่ทันจาง เช้าวันถัดมา องค์ชายเยี่ยนหมิง ก็เสด็จเข้าเฝ้าในตำหนักบรรทมของจักรพรรดิ ภายในห้องเงียบสงัด กลิ่นกำยานอ่อนลอยคลุ้ง จักรพรรดิประทับอยู่หลังโต๊ะทรงงาน ทอดพระเนตรเอกสารโดยไม่เงยพระพักตร์

“เสด็จพ่อ” เยี่ยนหมิงคุกเข่าลง น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความเร่งร้อน

“หม่อมฉันใคร่ขอกราบทูลเรื่องงานเลือกคู่พระชายา”

ปลายพู่กันหยุดชะงักเพียงชั่วอึดใจจักรพรรดิจึงเงยพระพักตร์ขึ้น “เหตุใดจู่ ๆ เจ้าจึงเร่งร้อน”

เยี่ยนหมิงสูดลมหายใจ “หม่อมฉันพบสตรีผู้หนึ่ง เห็นว่าเหมาะสมยิ่ง อยากขอพระราชทานโอกาสเลือกนาง”

“ผู้ใด”

“…หลิงอันพ่ะย่ะค่ะ”

บรรยากาศในห้องเย็นวูบลงในพริบตาจักรพรรดิทอดพระเนตรโอรสตรงหน้าอย่างพินิจ

“ไม่ได้”

คำตอบนั้นชัดเจน ไม่เปิดช่องให้ต่อรองเยี่ยนหมิงชะงัก “เหตุใดพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นเพียงบุตรีตระกูลขุนนาง มิได้มีข้อห้าม—”

“เพราะนางถูกกำหนดไว้แล้ว”

จักรพรรดิรับสั่งเสียงเรียบ “และงานเลือกคู่จะยังไม่จัดในเวลานี้”

เยี่ยนหมิงกำมือแน่น “แล้วจะจัดเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ”

“หลังจากเจ้าและเยี่ยนหยางออกศึก”

พระสุรเสียงทรงหนักแน่น “ผู้ใดสร้างผลงานได้เหนือกว่า ผู้นั้นจะเป็นฝ่ายเลือกก่อน”

เยี่ยนหมิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาวาววับ

“หากหม่อมฉันชนะ… จะสามารถเลือกหลิงอันได้หรือไม่”

จักรพรรดินิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนรับสั่งช้า ๆ

“หากเจ้าชนะจริง ค่อยว่ากัน”

คำตอบนั้น…ไม่ใช่การอนุญาต แต่ก็ไม่ใช่การปฏิเสธ เยี่ยนหมิงก้มศีรษะลงลึกริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ อย่างผู้มั่นใจในชัยชนะ

---

ในเวลาเดียวกันภายใน ตำหนักหลงเยว่ เยี่ยนหยางนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบชุดสีเข้ม ในมือคือถ้วยชา แต่สายตากลับทอดออกไปไกลกว่านั้น หลิงอันนั่งอยู่ไม่ไกล กำลังอ่านตำราพิชัยสงครามอย่างตั้งใจ ท่าทางสงบ แต่แววตานั้นเฉียบคมเกินกว่าสตรีทั่วไปเขานึกถึงคำที่จักรพรรดิรับสั่งนึกถึงเยี่ยนหมิงและนึกถึงเส้นทางข้างหน้าที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“อันอัน” เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ

หลิงอันเงยหน้า “เพคะ?”

เยี่ยนหยางมองนางอยู่นาน ก่อนยิ้มอ่อนอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว

“หากวันหนึ่ง ข้าต้องออกศึก… เจ้าจะรอหรือไม่”

นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนปิดตำราเดินเข้าไปใกล้เขา แล้วตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“เพคะ”

“ตราบใดที่ท่านยังเดินกลับมา ข้าจะรอ”

ถ้อยคำนั้นเรียบง่ายแต่กลับทำให้หัวใจของผู้ฟังเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เยี่ยนหยางยกมือขึ้น ลูบศีรษะนางเบาๆ เหมือนเคยทำ…ในอดีตชาติที่เขาเรียกนางว่า อันอัน เช่นกัน

“งั้นข้าจะไม่มีวันแพ้”

----

ข่าวจากท้องพระโรงแพร่กระจายรวดเร็วกว่าลมฤดูใบไม้ผลิการศึกที่ชายแดนตะวันตกกำลังจะเริ่มและองค์ชายทั้งสองพระองค์—เยี่ยนหยางและเยี่ยนหมิง—ถูกแต่งตั้งให้นำทัพแยกกัน หลิงอันได้ยินข่าวนี้จากปากสาวใช้ในตำหนักหลงเยว่ มือที่กำลังถือพัดอยู่ชะงักเล็กน้อย หัวใจเหมือนถูกบีบแน่นอย่างไม่ทันตั้งตัว นางรู้ดีในนิยายเดิม การศึกครั้งนี้คือจุดเริ่มต้นของการชิงดีชิงเด่นอย่างแท้จริงและยังเป็นก้าวสำคัญที่เปลี่ยนชะตาขององค์ชายจันทราแต่ครั้งนี้…มันไม่ใช่แค่นิยายอีกต่อไป

---

ค่ำวันนั้น ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างตำหนักหลงเยว่ กลิ่นดอกเหมยหอมอ่อนลอยเข้ามาแตะปลายจมูก หลิงอันนั่งอยู่ตรงระเบียง มือเรียวถือพัดไม้ไผ่ไล่แมลงอย่างใจลอย ท้องฟ้าค่ำคืนสีน้ำเงินเข้มแต่งแต้มด้วยแสงดาวพร่างพราว

“ยังไม่นอนอีกหรือ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

หลิงอันหันไปก็เห็นองค์ชายเยี่ยนหยางในชุดคลุมบาง เขาเดินออกมาช้า ๆ แสงโคมไฟส่องให้เห็นใบหน้าเย็นสงบแต่สายตานั้นกลับอบอุ่นอย่างประหลาด

“หม่อมฉัน…แค่คิดเรื่องศึกค่ะ” นางตอบเสียงแผ่ว “อีกไม่นานองค์ชายก็ต้องออกไปแนวหน้า”

เยี่ยนหยางมองใบหน้าที่ส่องสะท้อนแสงจันทร์นั้น เขาก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ “ไม่ต้องกังวลมาก ข้าจะกลับมา…แน่นอน”

“แต่—”

“หลิงอัน” เขาเรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่วังหลังนี่อันตรายกว่าสนามรบเสียอีก”

“หม่อมฉันทราบเจ้าค่ะ”

เยี่ยนหยางยกมือขึ้นจัดปอยผมให้นางเบา ๆ สายตาอ่อนโยนจนหัวใจนางเต้นไม่เป็นจังหวะ “หากมีคนเข้ามาใกล้เจ้ามากเกินไป อย่าไว้ใจง่ายๆ จำคำข้าไว้ ข้างนอกวังศัตรูอยู่ในสนามรบ แต่ในวัง...ศัตรูอยู่ในรอยยิ้ม”

หลิงอันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “แล้วหม่อมฉันจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ ถ้าเผชิญกับรอยยิ้มแบบนั้น”

“ก็ให้ยิ้มกลับไป…แต่เก็บมีดไว้ในใจ” เขาตอบเรียบๆ แต่ยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู

หลิงอันหัวเราะเบา “องค์ชายสอนให้หม่อมฉันร้ายหรือเจ้าคะ”

“ไม่ใช่ร้าย…แต่ต้องอยู่รอด”

ความเงียบเข้าปกคลุม ทั้งสองนั่งฟังเสียงลมพัดดอกเหมยร่วงบาง ๆ เยี่ยนหยางยื่นมือออกมาวางทับมือเล็กของหลิงอันอย่างไม่รู้ตัว ความอุ่นแผ่ซ่านจนหัวใจทั้งคู่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“เจ้าทำให้ข้าเริ่มหวั่นไหว...แม้ในยามที่ต้องเตรียมใจไปศึก” เยี่ยนหยางพูดเสียงเบา ราวกับกลัวลมจะพัดคำพูดนั้นหายไป

หลิงอันนิ่งอึ้ง แก้มร้อนผ่าว นางเบือนหน้าหนีแต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“องค์ชายพูดเช่นนี้...หม่อมฉันจะวางใจได้อย่างไรเจ้าคะ”

“ก็อย่าวางใจสิ” เขาตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ “เก็บใจไว้ให้ข้าก็พอ”

แสงจันทร์ข้างนอกยิ่งขับให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่หวานละมุน ดอกเหมยร่วงลงมาทัดอยู่บนผมของหลิงอัน เยี่ยนหยางเอื้อมมือไปหยิบเบา ๆ แล้วจัดให้ใหม่ ดวงตาเขาสบกับเธออย่างอ่อนโยนราวกับจะสลักภาพนี้ไว้ในความทรงจำก่อนศึกจะมาถึง

ลมกลางคืนพัดแรงขึ้นเล็กน้อย กลีบดอกเหมยร่วงโปรยลงมาราวหิมะสีชมพู เยี่ยนหยางยังคงยืนอยู่ใกล้หลิงอันกว่าที่ควรจะเป็น กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของนางทำให้เขาเผลอสูดลมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว

“หนาวหรือไม่” เขาถามเสียงต่ำ

หลิงอันส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เจ้าค่ะ แค่อากาศเย็นนิดหน่อย”

เยี่ยนหยางไม่ตอบ เขาคลี่เสื้อคลุมของตนออกอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะคลุมไหล่ให้นางอย่างแผ่วเบา นิ้วมือสัมผัสผ่านผ้าบาง ๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่านางจะตกใจ

หลิงอันชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย “องค์ชาย—”

“อย่าขยับ” เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความห่วงใย “ข้าไม่อยากให้เจ้าไม่สบาย”

คำพูดนั้นทำให้นางเงียบลง หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่อาจห้ามได้เสื้อคลุมของเขามีกลิ่นสะอาดปนกลิ่นหมึกอ่อนๆ ราวกับกลิ่นยามค่ำคืนในตำหนักหลงเยว่

“หลิงอัน” เยี่ยนหยางเรียกชื่อนางอีกครั้ง น้ำเสียงแผ่วลง “หากวันหนึ่งข้าไม่อยู่ในวัง…เจ้ายังจำคำข้าได้หรือไม่”

“คำไหนเจ้าคะ”

เขาหันมามองนางตรง ๆ ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงจันทร์ “อย่าเชื่อใครง่าย ๆ และ…อย่าให้ใครแตะต้องเจ้า”

แก้มหลิงอันร้อนวาบ “องค์ชายตรัสเช่นนี้…ราวกับ—”

“ราวกับข้าหวงเจ้า?” เขาถามกลับตรง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

นางอึกอัก ไม่กล้าสบตาเขา เยี่ยนหยางเห็นดังนั้นก็หัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำฟังดูผ่อนคลายกว่าที่เคย

“ข้าไม่ได้พูดเล่น” เขาขยับเข้าใกล้อีกนิด ระยะห่างแทบไม่เหลือ “ในวังนี้ มีเพียงไม่กี่สิ่งที่ข้าจะยอมปล่อยมือ…และเจ้าไม่อยู่ในนั้น”

หลิงอันเผลอกำชายเสื้อเขาแน่น หัวใจสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่อยู่ เยี่ยนหยางมองท่าทางนั้นแล้วนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปแตะหลังมือเล็กๆ ของนาง ไม่รั้งไม่บีบเพียงแค่วางทับไว้เฉยๆ

“ถ้าไม่สบายใจ บอกข้า” เขากล่าวช้าๆ “ข้าจะถอย”

หลิงอันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “หม่อมฉัน…ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้ดวงตาเยี่ยนหยางอ่อนลงอย่างชัดเจน

เขายิ้ม—รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น

“ดีแล้ว” เขาพูดเสียงเบา “ข้าชอบเวลาที่เจ้าไว้ใจข้า”

ดอกเหมยอีกกลีบร่วงลงมาพอดี เยี่ยนหยางยกมือขึ้น ทัดมันไว้ข้างหูของหลิงอันอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วสัมผัสแก้มนางเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับทิ้งความร้อนเอาไว้ยาวนาน

“เหมาะกับเจ้า” เขาพูดตรงๆ

หลิงอันเงยหน้ามองเขา ดวงตาใสสั่นไหว ในชั่วขณะนั้น เยี่ยนหยางรู้สึกชัดเจนยิ่งกว่าเดิม—ภาพนี้…รอยยิ้มนี้…ความรู้สึกที่หัวใจอุ่นขึ้นอย่างประหลาด…เหมือนเขาเคยมีมันมาก่อน ในอดีตที่เขายังจำชื่อได้ไม่ชัด แต่หัวใจกลับเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า