ตอนที่50ร้าย

ม่านม่านล้มลงกับพื้นหญ้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ข้อศอกของม่านม่านสัมผัสกับพื้นดินอย่างแรงทำให้รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา แต่เพียงแค่ชั่วครู่เดียวร่างบางก็รวบรวมสติและพยายามยันตัวขึ้นโดยไม่ให้หยดน้ำตาหยดลงมาเพราะความเจ็บ

หยงฉีที่เห็นม่านม่านล้มลงรีบหันกลับมาและวิ่งไปยังที่ที่ร่างบางของม่านม่านอยู่อย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่ข้อศอกที่คงจะเจ็บมาก ขณะที่มือแข็งแกร่งของหยงฉีจับแขนบางๆ ของม่านม่านเพื่อประคองม่านม่านให้ลุกขึ้น

"แม่นางน้อยม่านม่าน" เสียงของฮ่องเต้หยงฉีออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเหมือนปกติ เป็นเสียงที่กังวลใจ

แม้จะพยายามรักษามารยาทแต่ในจังหวะนี้ ฮ่องเต้หยงฉีก็ยังไม่สามารถปิดความรู้สึกห่วงใยได้ ม่านม่านเงยหน้าขึ้นมองเขา

"เจ้าล้มได้อย่างไรกัน เดินระวังหน่อย" เสียงของฮ่องเต้หยงฉีดังขึ้นอ่อนโยน ขณะที่เขาดึงม่านม่านเข้ามาในอ้อมแขน

"ขันทีหม่าซือหลิน ให้ใครมาปรับทางเดินเท้าตรงนี้ให้เรียบสะดวก" น้ำเสียงของหยงฉียังคงแสดงความห่วงใยต่อความปลอดภัยของม่านม่าน

ม่านม่านพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเบา

"ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท " ถึงแม้จะเจ็บ แต่ก็รีบลุกขึ้นและเบี่ยงตัวหลบจากสัมผัสของหยงฉีฮ่องเต้

“หม่าซ