Se connecterShare
บทที่ 1 ดารินทร์
Dernière mise à jour:
2025-05-05 21:48:01บทที่ 1
“ชาร้อน ๆ ค่ะคุณท่าน”
น้ำเสียงหวานซึ้งเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงละมุนหู วางถ้วยชาคาโมมายล์ลงตรงหน้า โรม แมคคาร์นิค มาเฟียรุ่นใหญ่แห่งรัสเซีย วัยห้าสิบหกปี เจ้าของคฤหาสน์หลังงามสไตล์เรเนซองส์ที่ตั้งอยู่แถบชานเมืองของกรุงมอสโก
“ขอบคุณนะหนูริน”
“ยินดีค่ะคุณท่าน”
ดารินทร์หญิงสาวลูกเสี้ยวรัสเซียวัยยี่สิบเอ็ดปีคลี่ยิ้มให้ประมุขของบ้านอย่างอ่อนหวาน เธอเป็นลูกสาวของเดร็ค อดีตการ์ดคนสนิทของโรม ที่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อนจากการปกป้องผู้เป็นนายจากการลอบยิงทำให้ต้องกำพร้าพ่อตั้งแต่อายุสิบแปดปี ส่วนมารดาก็เสียชีวิตไปตั้งแต่คลอดเธอได้เพียงสามเดือน แต่โชคดีที่โรมรับปากพ่อเธอไว้ก่อนตายว่าจะดูแลเธออย่างดีทำให้เธออยู่ในความดูแลของโรม
หลังจากเธอเรียนจบด้านบัญชีจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัสเซีย โรมก็มอบหมายให้เธอดูแลความเรียบร้อยของคฤหาสน์แมคคาร์นิคแทนการออกไปทำงานนอกบ้าน
เธออาศัยอยู่ที่บ้านหลังเล็กของการ์ดบริเวณด้านหลังคฤหาสน์มาตั้งแต่เด็ก แต่พอเดือนก่อนประมุขของบ้านไม่ค่อยสบาย เธอจึงต้องย้ายขึ้นมาพักบนคฤหาสน์แทนเพื่อที่จะได้ดูแลประมุขของบ้านได้สะดวกขึ้น
“แล้วนี่ครีมไปไหนล่ะ หนูรินเห็นบ้างไหม” เอ่ยถามถึงลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนอีกคนที่พลัดพรากจากไปนานหลายปีและเพิ่งจะกลับเข้าสู่อ้อมอกได้ไม่กี่เดือนมานี้
“ออกไปกับคุณอาซิลิโน่ค่ะคุณท่าน” เงยหน้าขึ้นตอบประมุขของบ้านก่อนจะวางถ้วยชาอีกถ้วยลงบนโต๊ะ เตรียมไว้สำหรับคนอีกคน
“พ่อ...”
เสียงห้าวทุ้มที่ดังขึ้นเรียกให้สายตาของคนทั้งคู่ที่อยู่ในห้องอาหารต้องหันไปมองอย่างเสียไม่ได้ แม้จะได้ยินแค่เสียงแต่ดารินทร์ก็รู้ดีว่าเป็นใคร ใจหนึ่งอยากจะเบือนหน้าหนีไม่อยากเห็นหน้าแต่สุดท้ายก็ต้องหันไปมองเจ้าของน้ำเสียงเข้ม ๆ เผลอสบตากับนัยน์ตาสีมรกตที่มองเธอด้วยแววตานิ่งเรียบ
วูบหนึ่งที่หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ คล้ายตกอยู่ในภวังค์ของนัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นแต่ก็ต้องรีบปรับสีหน้าเป็นนิ่งเฉย ทั้ง ๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา เผลอบีบมือตัวเองแน่นเพื่อลดความประหม่า
ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งต่อกี่ครั้งรอยด์ แมคคาร์นิค มาเฟียหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปี เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกและเจ้าของสัมปทานเหมืองเพชรและเหมืองพลอยที่ใหญ่ที่สุดในรัสเซียก็ยังมีอิทธิพลกับหัวใจเธอเสมอ
เขาคือลูกชายคนเดียวของโรม แมคคาร์นิคผู้มีพระคุณของเธอ และเป็นผู้ชายที่เธอต้องแต่งงานด้วยตามคำสั่งของโรมอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
รอยด์เป็นชายหนุ่มเจ้าของความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร โครงหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งรัสเซียปนเสี้ยวไทย- อเมริกันที่ได้รับมาจากเชื้อสายของบิดาชาวรัสเซียและมารดาชาวลูกครึ่งไทย- อเมริกัน
ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยไรเคราจาง ๆ จมูกโด่งเป็นสันได้รูปรับกับริมฝีปากรูปกระจับสีแดงสดทำให้เขาดูหล่อเหลาและดิบเถื่อนในคราเดียวกัน นัยน์ตาสีมรกตก็แฝงไปด้วยเสน่ห์อย่างร้ายกาจชนิดที่สาว ๆ คนไหนหากเผลอสบตาเข้าก็คงต้องหลงเสน่ห์เขาหัวปักหัวปำ
รอยด์แสดงออกอย่างชัดเจนตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าต้องแต่งงานว่าเขารังเกียจและไม่คิดจะแต่งงานกับเธออย่างเด็ดขาด เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอยกเลิกการแต่งงาน ไม่ว่าจะเป็นการควงสาวไม่ซ้ำหน้า หรือแม้กระทั่งการออกเดตกับผู้หญิงไปทั่วราวกับผู้ชายเจ้าสำราญ
แต่ข่าวที่ทำเอาเธอแทบช็อกที่สุดก็คือการที่เมื่อสามปีก่อนเขาควงผู้หญิงที่กำลังจะเป็นว่าที่เจ้าสาวของผู้ชายคนอื่น ข่าวคราวที่รอยด์แย่งว่าที่เจ้าสาวคนอื่นโด่งดังไปทั่วโลก ทำเอาเธอหน้าชาราวกับถูกตบที่เขาทำถึงขนาดนั้นเพื่อที่จะได้ไม่ต้องแต่งงานกับเธอ
ดารินทร์อยากให้ตัวเองไม่รู้สึกอะไร จะได้ไม่ต้องมาเจ็บช้ำในอกเวลาเห็นรอยด์ควงผู้หญิงคนอื่น เธอไม่เคยนึกอยากให้รอยด์รู้ด้วยซ้ำว่าเธอนั้นแอบหลงรักเขามาตั้งแต่เด็ก แค่เหตุการณ์เล็ก ๆ ที่เขาช่วยเธอตอนตกต้นไม้ก็กลายเป็นความประทับใจและพัฒนาเป็นความรู้สึกลึกซึ้งที่เธอฝังใจกับเขามาขนาดนี้
Latest chapter
จุมพิตพันธนาการ บทที่ 8 คนปากแข็ง
บทที่ 8“เธอคงทำความสะอาดดีมาก...”เสียงหนักเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ ราวกับต้องการให้คำพูดสลักลึกเข้าไปในห้วงความคิดของคนฟังดารินทร์กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อดึงสติของตัวเองให้คืนกลับมา เหตุการณ์นั้นมันเด่นชัดในความทรงจำ ชนิดที่สลัดยังไงก็ลบเลือนไม่ได้“มันถึงตกอยู่บนเตียงของฉันได้ ว่าไหม?”ดวงตากลมโตหลุบสายตาลงต่ำทันควัน เรียวปากงามก็เม้มแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรงคืนนั้นหลังจากรอยด์หลับสนิท เธอก็รีบพาร่างกายอันบอบช้ำของตัวเองออกมาจากห้องอย่างทุลักทุเล เลือกที่จะเก็บงำเรื่องราวในคืนนั้นเอาไว้ ไม่อยากนึกถึง ตื่นเช้ามาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช้ชีวิตอย่างปกติราวกับว่าเรื่องในคืนหวามนั้นเป็นดั่งฝันไปเธอรู้ว่ารอยด์เมามากจนแทบไม่มีสติ เพราะถ้าเขามีสติสัมปชัญญะเต็มร้อย คงไม่มีทางที่เหตุการณ์แบบนั้นจะเกิดขึ้นเธอไม่นึกปรารถนาให้รอยด์รู้ด้วยซ้ำว่าเธอนอนกับเขา เพราะถ้าเขารู้ ก็คงไม่แคล้วถูกเข้าใจผิดว่าตั้งใจจะจับเขาแน่ ๆ แค่ถูกบิดาบังคับให้แต่งงานกับเธอ รอยด์ก็แทบจะไม่เคยมองเธอในแง่ดีเลยด้วยซ้ำเรื่องคืนนั้น... มันก็ไม่ต่างอะไรจากความผิดพลาดที่เธอเองก็ไม่อยากนึกถึง เกลียดตัวเองที่ใจง่ายและไร้ยางอายที่ป
จุมพิตพันธนาการ บทที่ 7 คืนหวาม
บทที่ 7ดารินทร์หูอื้อตาลาย เรี่ยวแรงที่เคยมีเหมือนโดนสูบหาย ร่างกายอ่อนระทวยจนไม่เป็นตัวของตัวเอง ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักวูบไหวอยู่ตรงช่องท้องคล้ายกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างรอยด์ปล่อยข้อมือเล็กของเธอให้เป็นอิสระ วูบหนึ่งที่เธอใจชื้น หมายจะรวบรวมแรงอันน้อยนิดผลักไสชายหนุ่มออกไป แต่เพียงแค่ฝ่ามือร้อนผ่าวบีบเคล้นไปทั่วร่างพร้อมกับเรียวปากร้อนชื้นลากไล้ไปตามซอกคอหอมกรุ่น ฝากรอยจูบสีกุหลาบไว้ในทุก ๆ จุดที่เรียวปากลากผ่าน สมองเธอก็ว่างเปล่าอีกครั้ง…รู้ทั้งรู้ว่าหากปล่อยให้เรื่องราวมันเลยเถิดจะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี ดารินทร์นึกเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถขัดขืนชายหนุ่มได้อย่างใจคิด เกลียดร่างกายตัวเองที่มันเหมือนจะไม่ปฏิเสธสัมผัสจากรอยด์หนำซ้ำยังโอนอ่อนผ่อนตามไม่ต่างอะไรจากขี้ผึ้งลนไฟไม่ว่าเขาจะจับ...จะจูบตรงไหน ร่างกายเธอก็อ่อนระทวยไปกับสัมผัสเขาเสียหมดสายชุดเดรสตัวสวยหลุดจากหัวไหล่มน ฝ่ามือหยาบบีบคลึงหัวไหล่เปลือยเปล่า ก่อนเรียวปากร้อนชื้นจะพรมจูบไปทั่วเนินอกอวบอิ่ม มือหนาดึงทิ้งชุดเดรสได้ก็ร่นลงมากองอยู่ตรงเอวคอดชวนให้หวามไหวไปทั่วร่างปลายนิ้วสากระคายปัดผ่านไปทั่วบราเซียร์สีหวาน
จุมพิตพันธนาการ บทที่ 6 คืนนั้น...
บทที่ 6ดูจากการที่รอยด์ทิ้งตัวขนาดนี้ ดูท่าแล้วรอยด์คงดื่มหนักเกินไปจริง ๆ ดารินทร์ช่วยประคองคนเมาไปยังห้องนอน แม้จะทุลักทุเลแต่ก็ถือว่าสำเร็จไปด้วยดีดารินทร์มองสีหน้าการ์ดคนสนิทของรอยด์ที่ดูจะเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน‘คุณมาเธียสไปพักผ่อนเถอะค่ะ ดึกมากแล้ว เดี๋ยวรินช่วยดูคุณรอยด์ให้เองค่ะ’ราวกับแม่พระมาโปรด มาเธียสส่งยิ้มมาให้อย่างขอบคุณ‘ขอบคุณคุณรินมากนะครับ ผมเองก็ชักจะไม่ไหวเหมือนกัน’‘ห้องครัวมีน้ำอุ่นอยู่นะคะ แวะดื่มสักแก้วก่อนนะคะ จะได้รู้สึกดีขึ้น’‘ขอบคุณมากครับ’คล้อยหลังการ์ดคนสนิทลับสายตาไป ดารินทร์ก็หันกลับมาสนใจคนเมาบนเตียงต่อ‘อือ...’รอยด์ครางในลำคอเบา ๆ พลางดึงทึ้งเนกไทออกจากลำคอคล้ายกับรำคาญ ดวงตากลมโตมองคนบนเตียงอยู่ครู่ใหญ่ อดไม่ได้ที่จะช่วยถอดเนกไทออกจากลำคอให้ เพราะขืนให้รอยด์ถอดเอง คืนนี้ก็คงไม่เสร็จแน่ ๆดารินทร์ช่วยจัดท่านอนให้ชายหนุ่มได้นอนสบายขึ้นพลางพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย ยกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อ กว่าจะช่วยถอดเนกไทกับคลายกระดุมเสื้อได้ก็เสียพลังงานไปมากโขเธอสาวเท้าออกไปนอกห้องก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับชามแก้วใบใหญ่ที่ใส่น้ำอุ่นเอาไว้กับผ้าขนหนูผืนนุ่ม
จุมพิตพันธนาการ บทที่ 5 เรื่องคืนนั้น
บทที่ 5“เธอใส่ต่างหูข้างเดียวเหรอดารินทร์...”คำถามเรียบ ๆ ง่าย ๆ แต่หัวใจดวงน้อยกลับกระตุกวูบ มือเล็กยกขึ้นสัมผัสใบหูตัวเองโดยอัตโนมัติ หูข้างซ้ายที่เคยมีต่างหูประดับอยู่กลับว่างเปล่า“ริน...”เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น อึกอักขึ้นมาทันควัน ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอทำต่างหูหายไปตอนไหน แทบไม่ได้สังเกตความเรียบร้อยของตัวเองเลยเพราะช่วงนี้จิตใจเธอว้าวุ่น ไม่อยู่กับร่องกับรอยเท่าไรนัก คาดไม่ถึงว่ารอยด์จะสังเกตเห็นเรื่องเล็กน้อยแบบนี้รอยด์ยืดกายขึ้นเต็มความสูงก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ ดารินทร์เผลอก้าวถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ รู้ตัวอีกทีก็ตอนแผ่นหลังสัมผัสกับผนังอันแสนเย็นชืด แขนแกร่งเท้าลงกับผนังตรงหน้าทำให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกคุกคามจนตัวหดเล็กลงเขาเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มหญิงสาวออก ปลายนิ้วไล้ปัดผ่านใบหูอย่างแผ่วเบาชวนให้ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาครามครัน“ของเธอหรือเปล่า...”คำถามเรียบง่าย แต่คนถูกถามกลับรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก ต่างหูอันเล็กถูกยื่นมาตรงหน้า ดวงหน้าหวานซึ้งซีดเผือดทันควัน ช้อนสายตาขึ้น สบตากับนัยน์ตาสีมรกตด้วยแววตาสั่นไหวเพราะหญิงสาวเอาแต่เงียบ เสียงหนักจึงกระซิบถามซ้ำ“ถา
จุมพิตพันธนาการ บทที่ 4 ไล่ต้อน
บทที่ 4“แล้วแกจ้องหนูรินอะไรขนาดนั้น”“แล้วมองไม่ได้เหรอครับ ไหนพ่ออยากให้ผมแต่งงานกับคนดีของพ่อนักไงครับ ทำไมผมจ้องแค่นี้พ่อต้องหวงด้วย”“สายตาแกมันคุกคาม”“ผมจ้องแค่นี้คงไม่สึกหรอหรอกครับพ่อ” ไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาเขามันคุกคามขนาดนั้น...“ตราบใดที่ยังไม่ได้แต่งงาน ห้ามทำอะไรเกินขอบเขตเข้าใจไหม รอยด์ แมคคาร์นิค ถ้าทำอะไรไม่เข้าท่า พ่อจะเอาเลือดหัวแกออก” เพราะรู้จักนิสัยลูกชายดี คนเป็นพ่อเลยรีบชี้หน้าคาดโทษรอยด์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ“ครับ ตามนั้นครับพ่อ...”รอยด์สาวเท้าเข้ามาในตัวบ้านพลางคลายปมเนกไทออกเล็กน้อยหลังจากเหน็ดเหนื่อยกับงานมาตลอดทั้งวัน นึกแปลกใจเล็กน้อยที่ไม่เจอบิดาอยู่ตรงห้องนั่งเล่นเหมือนทุกครั้ง ล้วงสมาร์ตโฟนออกมาจากอกเสื้อหมายจะต่อสายหาคนเป็นพ่อแต่พอเห็นการแจ้งเตือน ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอก็เก็บมันลงไว้ดังเก่า‘พ่อไปสเปนกับครีมนะ จะไปคุยเรื่องงานแต่งของครีมกับอาซิลิโน่’น้องสาวของเขาพลัดพรากจากครอบครัวแมคคาร์นิคไปนานหลายสิบปี เพิ่งกลับเข้าสู่อ้อมอกได้เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ยังไม่ทันจะได้คลายหายคิดถึงก็ต้องบินออกจากอ้อมอกอีกครั้งเพราะกำลังจะแต่งงานในอีกหนึ
จุมพิตพันธนาการ บทที่ 3 ความสงสัย
บทที่ 3เพราะเห็นว่าบุตรชายเอาแต่จ้องคนในปกครองไม่วางตา ประมุขของบ้านก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปราม“มานั่งสิ จะยืนอีกนานไหมรอยด์”รอยด์ถอนสายตากลับมา ก่อนจะสาวเท้าตรงดิ่งมานั่งตรงที่ประจำของตัวเอง เพียงทรุดกายลงนั่งก็ถูกบิดาแขวะทันควัน“เมื่อคืนหนักหรือไง ตื่นสายเชียว”“ผมกลับบ้านมาได้ยังไงครับพ่อ”“มาเธียสพากลับมา”เมื่อวานตอนค่ำเขามีนัดเลี้ยงฉลองกับพาร์ตเนอร์คนใหม่ที่เพิ่งเซ็นสัญญาร่วมทุน ด้วยความไม่ระวังจึงโดนยาปลุกเซ็กซ์ที่พาร์ตเนอร์แอบใส่ไปในแก้วเหล้า แม้ฤทธิ์ยามันจะไม่แรงมากนักจนถึงขั้นขาดสติ แต่ด้วยความที่ดื่มเหล้าเข้าไปหนักพอสมควรก็ทำเอาสมองพร่าเบลอไปชุดใหญ่ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือการ์ดคนสนิทกำลังพาเขาออกจากเลานจ์แค่คิดก็รู้สึกมึนหัวอีกระลอก จนต้องยกถ้วยชาหอมกรุ่นตรงหน้าขึ้นดื่มอึกใหญ่ กลิ่นสดชื่นของเปเปอร์มินต์ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย“ชาแก้แฮ้งน่ะ หนูรินเตรียมไว้ให้”เพียงแค่เห็นสีชากับได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ คนคอชาอย่างโรมก็รู้ได้โดยทันทีเลยว่าถ้วยชาของบุตรชายเป็นชาสมุนไพรที่ช่วยแก้อาการเมาค้างมือที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา “คนดีของพ่อเก่งนะครับ รู้ด้วย
Vous vous intéresseriez aussi à
![สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]
ชะนีติดมันส์5.3K Vuesพันธะลับนายมาเฟีย
Leonella7.3K Vuesคลั่งรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด25.6K Vuesรัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana7.3K Vuesบอกแล้วไม่ได้รัก
หลงจันทร174 Vuesคลั่งรักซาตานเถื่อน (DARK DEVIL)
Thinnie1.7K Vuesสยบรักร้ายลูกชายมาเฟีย (จบเรื่อง)
วารินทร์ทิพย์4.0K VuesBadEvil เหนือพันธะร้าย
อิษสรา | ISSARA789 Vues
