1

เวลาล่วงเข้าไปเกือบตีสอง นีออนหลากสียังสว่างไสวทั่วเมืองหลวงของประเทศไทย

ณ ห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมเครือดังระดับโลก ภายในห้องชุดกว้างขวางหรูหราและเย็นฉ่ำ นาตาเลีย นางแบบสาวชาวรัสเซียกำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลัเอนหลังกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนโซฟาเนื้อนุ่มกลางห้องชุดหรู  

ร่างนั้นสูงกว่าร้อยเก้าสิบเซนติเมตรตามแบบชายตะวันตก งดงามด้วยมัดกล้ามที่ผ่านการเพาะปั้นมาอย่างตั้งใจ ไร้ไขมันส่วนเกินให้ระคายตา เรือนกายแกร่งที่ชวนให้น้ำลายหกกำลังเปลือยเปล่าอย่างไม่กลัวหนาว เขาเงยหน้าไปด้านหลังน้อย ๆ อย่างคนที่ผ่อนคลายกับสัมผัสที่นางแบบสาวกำลังปรนเปรอให้

“ไหวไหม แนต”

เลออง เดอ วีแลล หรี่ดวงตาสีฟ้ามองเธอและสัพยอกด้วยน้ำเสียงขาดห้วงแกมขบขัน เมื่อเห็นว่าเธอพยายามสวาปามหอกร้อนแก่นกลางกายของเขาเข้าไปให้หมดในคราวเดียวทั้งที่ไม่มีทางเป็นไปได้  ความใหญ่โตที่ธรรมชาติประทานมาให้อาจชวนให้หญิงสาวทุกรายตาโตอย่างตื่นตะลึง บางคนที่อ่อนประสบการณ์สักหน่อยอาจจะชะงักอย่างลังเล แต่ถ้ามีประสบการณ์มาแล้วโชกโชนอย่างนาตาเลีย เธอสู้ตายและดูท่าจะลุ่มหลงมันมากเสียด้วย

“ไหวสิคะ...อย่าได้คิดจะให้ฉันหยุดตอนนี้เชียวนะ”

นางแบบสาวพึมพำตอบเสียงอู้อี้ เธอไม่มีวันเบื่อกับความใหญ่โตของปีศาจร้ายตนนี้ โดยเฉพาะในยามที่มันเกรี้ยวกราด พองโต และพ่นพิษใส่อย่างดุดัน เธอชอบที่จะใช้เวลากับมันนาน ๆ และอยากได้ยินเสียงครางกระหึ่มสุดเซ็กซี่ของชายหนุ่มในยามที่เธอปรนเปรออย่างสุดฝีมือด้วยมือนุ่มและเรียวลิ้น

“แนต...พอก่อน"

เลอองออกคำสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำ นางแบบสาวเงยหน้าช้อนตามองอีกครั้งอย่างเสียดาย แต่นัยน์ตาขุ่นมัวด้วยแรงอารมณ์ของชายหนุ่มกำลังบอกให้เธอทำมากกว่านั้น นาตาเลียจึงยืนขึ้นอย่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยจริตที่ถูกฝึก  ร่างเปลือยเปล่าของเธอก้าวขึ้นคร่อมร่างใหญ่ที่เอนหงายรออยู่ เธอรู้เสมอว่าต้องทำอย่างไรจึงจะถูกใจเขา...

  “ไอ แอม ยัวร์ จ๊อกกี้”

นางแบบสาวเอ่ยเซ็กซี่ ก่อนจัดแจงให้ความแข็งแกร่งสอดแทรกเข้าไปและเริ่มแสดงบทบาทนักขี่ม้าแข่งอย่างที่เธอบอกเขาเมื่อครู่ เลอองพึมพำคำชมเป็นภาษาฝรั่งเศสเหมือนทุกครั้งที่อารมณ์เขาล้นปรี่ เขาไม่ปล่อยให้หญิงสาวควบคุมจังหวะรักโดยลำพัง หากเร่งเร้าตอบสนองอย่างไม่ยอมแพ้ มือยึดกุมสะโพกเนียนแน่นเอาไว้และเขยื้อนกายสวนทางกับจังหวะที่กระแทกกระทั้นลงมา นาตาเลียครวญครางไม่เป็นภาษา...เสียงงึมงำกลายเป็นครางกระเส่า หอบสะท้าน ความเสียวซ่านเสียดแทงไปทั่วทุกขุมขนจนนางแบบสาวแทบจะร้องขอให้เขาคร่าให้เธอพ้นไปจากความทรมานอันนี้...เล็บแหลมของนาตาลีจิกไหล่กว้างแข็งแกร่งของเลอองจนเลือดซิบแต่ชายหนุ่มไม่สะทกสะท้าน นาตาลีบ้าคลั่งเท่าไรเขาก็โต้ตอบรุนแรงมากเท่านั้น...

เสียงกรีดร้องโหยหวนของเธอชวนให้คนที่ได้ยินคิดว่าในห้องนี้กำลังมีมหกรรมทรมานร่างกายกันอย่างโหดร้าย...โชคดีที่เป็นห้องเก็บเสียง นาตาลีจึงกรีดเสียงของเธอได้เต็มที่และเธอก็ชอบมันเสียด้วย ความแข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยความเป็นชายชาตรีของเลอองแทบจะทำให้ขาดใจตายได้ทุกขณะ แต่นอกจากจะไม่เกรงกลัว นาตาเลียยังเดินหน้าต่อสู้กับมัน โขกขย่มอย่างรุนแรงยิ่งกว่าจ๊อกกี้ที่ใกล้จะถึงเส้นชัย...

“อ๊า...”

นาตาเลียร้องไม่ได้ศัพท์ออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาพร่างพรายเหมือนมีดาวนับร้อยมาระเบิดตัวอยู่ตรงหน้า...ก่อนจะฟุบหน้าอย่างหมดแรงลงกับแผงอกกว้างที่แน่นแข็งเหมือนกำแพงหิน

เลอองลูบเรือนผมสีทองนั้นเบาๆ และให้โอกาสเธอได้พักหายใจหายคอแต่ความปรารถนาที่เร่าร้อนของเขาไม่อาจรอได้นานกว่านั้น

“ตาผมบ้างล่ะ”

เลอองกระซิบ ก่อนจับขาเรียวยาวของนางแบบสาวให้เกี่ยวกับเอวของเขา ลุกขึ้นยืนและอุ้มเธอกลับไปที่ห้องนอนเล็กที่ไม่ใช่ห้องนอนส่วนตัว แต่เป็นห้องที่ถูกจัดสรรไว้เพื่อรองรับผู้หญิงของเขาโดยเฉพาะ นาตาเลียซบหน้ากับไหล่กว้าง เล็บจิกแผ่นหลังขาวสะอาดของชายหนุ่มเพื่อช่วยผ่อนปรนประสาทสัมผัสที่พุ่งแหลมในทุกจังหวะที่เขาย่างเท้า...

เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล นาตาเลียสีหน้าเหยเกด้วยความซ่านสยิว สองมือจิกขยุ้มผ้าปูเตียงเนื้อนุ่มลื่น เรือนกายผอมบางบิดเร้าและแอ่นรับตอบสนองสัมผัสของชายหนุ่ม จากจังหวะรักเนิบช้าค่อยกลายเป็นร้อนขึ้น แรงขึ้น เลอองขู่คำราม นาตาเลียก็เกรี้ยวกราดใส่เหมือนทั้งคู่จะโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน บางจังหวะที่เธอพ่นถ้อยคำเผ็ดร้อนท้าทายและเขาก็กำราบเธอด้วยการจ้วงแทงท่อนหอกร้อนผ่าวเข้าใส่...สนามรบระหว่างหนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศสกับสาวรัสเซียดำเนินไปอย่างเร่าร้อนจนผ้าปูที่นอนแทบจะติดไฟได้ แม้บางขณะหญิงสาวร้องขอชีวิตเพราะแทบจะขาดใจตายไปเสียจริงๆ แต่นักรบนักล่าอย่างเลอองก็ไม่มียับยั้งลังเล...

นาตาเลียกัดริมฝีปากจนห้อเลือดและส่ายหน้าจนผมสีทองแผ่กระจาย ยกสะโพกขึ้นต่อสู้กับเขาอีกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เสียงแหบห้าวจะคำรามขึ้นสอดประสานกับเสียงกรีดร้องเล็กแหลมของนาตาเลีย...เปลวเพลิงที่โหมกระพือค่อยๆ ริบหรี่จนเหลือแต่เพียงเสียงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยแต่ทะลักล้นด้วยความสุข...

“คุณไม่เปลี่ยนเลยนะคะเลออง ไม่รู้เอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหน”

นาตาเลียเย้าทั้งที่น้ำเสียงยังหอบเหนื่อย

“ผมขอโทษถ้ารุนแรงกับคุณเกินไป...”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันชอบ”

ชายหนุ่มเอื้อมมือลูบเรือนผมนุ่มลื่นสีบลอนด์ของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

“พรุ่งนี้คุณจะไปทำงานต่อไหวหรือ”

“ถ่ายงานเสร็จหมดแล้วล่ะค่ะ พรุ่งนี้ก็กลับบ้าน...”

นาตาเลียหมายถึงกรุงมอสโคว์ที่เป็นบ้านเกิดของตัวเอง เมื่อพูดถึงบ้าน หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่ก่อนจะพลิกตัวมากอดชายหนุ่มไว้หลวม ๆ และเอ่ยถามเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจนัก

“เอ่อ...เลอองคะ คุณอยากไปเที่ยวบ้านฉันบ้างมั้ย”

“หมายถึงไปเที่ยวรัสเซียน่ะหรือ”

“หมายถึง...บ้านของฉันน่ะค่ะ"

ถามออกไปก็กลั้นหายใจ แล้วก็รู้สึกว่าพลาดไปจริง ๆ เมื่อเลอองค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น

“ผมมีงานต้องทำ คุณหลับพักผ่อนได้ตามสบายเลยนะครับ”

“เลอองคะ ฉัน...ฉันขอโทษ”