2

นางแบบสาวละล่ำละลัก แต่ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ

“ผมไม่ได้ว่าอะไรคุณ นาตาเลีย ผมแน่ใจว่าคุณเองก็รู้อยู่เสมอว่าระหว่างเราคืออะไร"

นางแบบสาวหน้าเสีย...เธอล้ำเส้น ข้อตกลงการคบหากันระหว่างเธอกับเขาคืออะไรต่างก็รู้ดี และทุกอย่างจะจบลงทันทีที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเกิดอยากผูกพันมากกว่านั้น

“ฉันขอโทษ แต่คุณอย่า...”

“พักผ่อนเถอะครับนาตาเลีย ผมต้องไปทำงานก่อน”

เลอองกล่าวเบา ๆ แต่เด็ดขาดในที เขาก้าวลงจากเตียง ไม่ใส่ใจที่ต้องเปิดเผยสัดส่วนเรือนร่างที่งดงามราวหินอ่อนแกะสลัก เพราะระหว่างเขากับนาตาเลียก็ทั้งเห็นและได้สัมผัสกันมาหมดแล้วทุกซอกทุกมุม

และตอนนี้นางแบบสาวก็ได้แต่มองตามเขาไปอย่างอาลัยอาวรณ์ เพราะรู้แล้วว่าสิ่งที่เย้ายวนที่สุดที่อยู่ตรงหน้ากำลังจะหลุดลอยไปจนไกลเกินเอื้อม...

หญิงสาวไม่กล้าเซ้าซี้อะไรเขาในตอนนี้ แม้เลอองไม่ใช่ผู้ชายโหดเหี้ยมใจดำ... แต่เขาก็ไม่ชอบที่สุดหากใครคิดจะผูกมัดหรือพยายามเข้าใกล้เขาให้มากกว่าที่เขาสามารถจะให้ได้

ชายหนุ่มอาบน้ำ แต่งตัวชุดลำลองก่อนจะเดินไปหยิบเครื่องดื่มเย็นๆ และไปที่ห้องทำงาน

โรเบิร์ตคงจะเตรียมแฟ้มงานไว้ให้พร้อมแล้ว... ผู้ช่วยคนสำคัญอย่างโรเบิร์ตย่อมรู้จักเลอองดีว่าแม้จะเพิ่งผ่านกิจกรรมร้อนแรงอันใดมา แต่หากมีงานสำคัญที่ยังคั่งค้าง เลอองก็จะกลับมาสะสางต่อจนเกือบเวลาฟ้ารุ่ง

งานชิ้นใหม่ของเลอองชิ้นนี้แม้มูลค่าไม่อาจเทียบได้กับธุรกิจอื่นๆ ที่ทำอยู่ในอีกซีกโลก แต่ชายหนุ่มก็ให้ความสำคัญเพราะเป็นธุรกิจใหม่ที่เขาและครอบครัวไม่เคยจับ อีกทั้งยังเป็นการเริ่มต้นในตลาดเอเชียที่เขาไม่ถนัด...มันคือธุรกิจเครื่องประดับ  

“แกรนด์ไดมอนด์” เคยเป็นบริษัทอัญมณีอันดับต้นของเอเชีย แต่ด้วยกาลเวลาที่ล่วงเลยทำให้เจ้าของเดิมที่เป็นเพื่อนเก่าแก่ของบิดาของเขา หมดความสนใจที่จะลงทุนต่อ และเสนอขายกิจการให้ชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างเลอองเพราะถือว่ารู้จักมักคุ้นกันมานาน

และแม้จะไม่เคยมองการลงทุนในธุรกิจประเภทนี้เลย แต่สุดท้ายเลออง เดอวีแลลก็ซื้อกิจการไว้ ส่วนหนึ่งเพื่อช่วยให้เพื่อนเก่าของพ่อได้เกษียณและพักผ่อนอย่างสบายใจ อีกใจเขาก็คิดว่าคงน่าสนุกดีเหมือนกัน...อย่างน้อยก็คงได้ทำให้เขาผ่อนคลายหัวสมองแทนที่จะเอาแต่จดจ้องอยู่กับธุรกิจอื่น ๆ ที่อยู่ในเครือ เพราะธุรกิจทั้งหลายเหล่านั้นมีมูลค่าสูง สเกลใหญ่ เต็มไปด้วยความกดดันและการแข่งขันมากกว่านี้หลายเท่าตัว

 แกรนด์ไดมอนด์ภายใต้การดูแลของเจ้าของคนใหม่อย่างเลอองกำลังจะเปิดตัวเครื่องประดับคอลเล็คชั่นใหม่ที่เหมาะสำหรับหญิงสาวอ่อนวัยแต่รสนิยมหรูหรา...

ชายหนุ่มหยิบภาพถ่ายปึกใหญ่ออกจากซอง ทีมงานของเขาได้คัดเลือกนางแบบจากทั่วเอเชียมาให้แล้วรอบแรก จนกระทั่งได้ผู้เข้ารอบ 5 คนสุดท้ายที่เป็นรูปถ่ายที่อยู่ในมือของเขาตอนนี้ ในฐานะเจ้าของ...เลอองขอมีส่วนร่วมตัดสินใจว่าใครจะได้เป็นนางแบบคนเดียวของแกรนด์ไดมอนด์

ชายหนุ่มค่อยเปิดดูภาพถ่ายไปทีละภาพอย่างไม่รีบร้อน ภาพที่ไม่ซ้ำท่วงท่าและเครื่องแต่งกาย นางแบบแต่ละคนต่างมีชื่อเสียงและผลงานที่เข้าตาในประเทศของตัวเอง ทุกคนมีความสวย ความงาม มีเสน่ห์ และมีบุคลิกสง่าเหมาะสมกับเครื่องประดับราคาแพงอย่างเพชร

ปึกภาพถ่ายในมือบางลงเรื่อย  ๆ แต่ก็ยังไม่มีภาพไหนทำให้ดวงตาฟ้าของชายหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นมาได้

ในชีวิตวัยหนุ่มที่ผ่านมา เลอองคุ้นชินกับผู้หญิงรูปร่างหน้าตาดีและมีเสน่ห์มาแล้วหลายสัญชาติ หากจะว่าพวกเธอสวย...ก็ใช่ ทุกคนสวยในแบบของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะสวยแบบไหน เขาก็รู้สึกชินชา เลอองแทบไม่รู้สึกตื่นเต้นกับความสวยของผู้หญิงคนไหนมานานแล้วเพราะเมื่อถึงจุดหนึ่งเขาก็รู้สึกว่ามันเหมือน ๆ กันไปหมด

เลอองเกือบจะนึกตำหนิทีมงานแล้วว่า ผู้หญิงทั่วเอเชีย หามาได้แค่นี้เองล่ะหรือ... แต่พลันสายตาก็มาหยุดที่รูปนางแบบคนสุดท้าย...ชายหนุ่มเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

เลอองจ้องตอบรูปของเธออยู่นาน... แววตาของคนในรูปถ่ายที่ดูราวกับเย็นชา แต่มองให้ลึกลงไปก็เห็นความมั่นใจและร้อนแรงฉายชัดในดวงตาเรียวสวยคู่นั้น

นางแบบคนนี้ยังดูอ่อนวัย แต่ว่าท่วงท่าที่เธอโพสให้กล้องก็บ่งบอกความเป็นมืออาชีพ และเธอช่างดูสง่างามจนอายุไม่มีความหมาย แต่ที่สะดุดใจเขาที่สุดคือเขาสัมผัสได้ถึงความเย้ายวน ร้อนแรง เสน่ห์ที่ดึงดูดเพศตรงข้ามได้โดยเจ้าตัวไม่ต้องพยายาม รูปถ่ายเกือบทั้งหมดเป็นพยานได้ว่าของแบบนี้ฝึกกันไม่ได้ ต้องเป็นโดยธรรมชาติ...

สวย... ร้อนแรง... แต่ก็ดูเป็นธรรมชาติ... เลอองนึกทวนในใจ พลางพลิกแฟ้มเพื่อดูชื่อเธออีกครั้ง ก่อนจะเอนตัวพิงโซฟาตัวนุ่มอย่างผ่อนคลายกว่าเมื่อครู่  ในมือยังถือรูปหญิงงามคนนั้นเอาไว้ รอยยิ้มแบบหนุ่มเจ้าเสน่ห์ถูกจุดที่มุมปาก แววตาพราวระยับ รู้สึกอยากพบกับตัวจริงของเธอจนรอให้ถึงวันแคสติ้งแทบไม่ไหว

หวังว่าตัวจริงของเธอคงไม่ทำให้เขาผิดหวังนะ...เลอองนึกพลางพึมพำชื่อของเธอออกมา

“เมลิสา พอร์ตแมน”

**

“นังลิล! มุดหัวอยู่ที่ไหน คุณเมเขารอนานแล้วนะ”

สิ้นเสียงแผดดัง หญิงสาวที่ถูกเรียกขานว่า ลลิล ก็หอบกล่องใส่รองเท้าหลายใบเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยอาการเร่งรีบ มาลินีก้มมองหญิงสาวที่กำลังเปิดกล่องหยิบรองเท้าแต่ละคู่ออกมาเรียงไว้ ไม่วายเอ็ดต่อ

“เป็นสาวเป็นแส้แต่ทำอะไรอืดอาดชักช้า น่ารำคาญจริง”

 “ช่างเถอะค่ะคุณแม่...มาช่วยหนูเลือกรองเท้าดีกว่า”

เมลิสา พอร์ตแมน บุตรสาวคนเดียวของมาลินีกล่าวตัดบท เธอนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟาหนังกลับสีน้ำตาลราคาเหยียบแสนจากอิตาลี ดูระเหิดระหงไปทั้งตัว สวย มีเสน่ห์และสง่างาม สมกับเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งในเวลานี้

เมลิสาไม่เหมือนผู้เป็นแม่ตรงที่ไม่ว่าจะรู้สึกขุ่นเคืองเรื่องใด หล่อนก็ไม่ค่อยแสดงอาการ

ยิ่งจะให้บ่นจนปากขยับเป็นรอยย่น ตีหน้ายักษ์ขมูขมีหรือโกรธจนเต้นเป็นงิ้วอะไรแบบนั้นไม่เคยมี

จะว่าหล่อนฝึกก็ได้...อาชีพที่ต้องใช้หน้าตาพอๆ กับรูปร่าง ทำให้เมลิสาต้องพยายามระวังรักษาไม่ให้ใบหน้ามีริ้วรอยทุกวิถีทาง รวมถึงการแสดงออกทางสีหน้า

แต่จะว่าไป  “ลลิล” ผู้ช่วยที่มีสถานะไม่ต่างจากคนรับใช้ของเธอคนนี้ ก็รักษา ‘การแสดงออกทางสีหน้า’ ได้เก่งไม่แพ้กัน

เพราะแม้จะถูกโขกสับจากมาลินีมากมายแค่ไหน สาละวนเหน็ดเหนื่อยสักปานใด แต่ใบหน้าของลลิลก็ยัง ‘นิ่งสนิท’ ยิ่งกว่าผิวน้ำในทะเลสาบ

นิ่งเป็นผิวน้ำทะเลสาบแบบนี้ สมแล้วที่ทำงานกับคุณแม่มาลินีได้...

เพื่อนร่วมงานหลายคนของเมลิสาเคยกล่าวกับลลิลยิ้มๆ อาจทั้งชื่นชมและเวทนาไปในคราวเดียวแต่บางคนที่ตรงกว่านั้น ก็อาจโพล่งถามมาเลยว่า...

นี่ลิล หล่อนน่ะมีความรู้สึกรู้สาเหมือนมนุษย์คนอื่นเขาบ้างหรือเปล่ายะ...

แน่นอนว่าลลิลก็จะแค่ยิ้มและเฉยเสีย...เหมือนที่เฉยมาโดยตลอด