24.สตรีที่มีจุดประสงค์เดียวกัน

“เหตุใดถึงได้กล้าที่จะจ่ายเงินมากมายเพื่อซื้อดินบนภูเขา?”

เบลล่าส่งยิ้มให้ท่านลุงเจคอป…เธอมองโฉนดที่ดินในมือด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

“ข้าจะมอบหุ้นที่เมบิลให้ท่านลุงยี่สิบเปอร์เซ็นต์…”

เธอกล่าวพร้อมกับพาเจคอปเดินเข้าไปในที่ดินของเธอ

“หมายความว่ายังไง?”

คำพูดของเจคอปจางหายไปทันทีเมื่อเขาเห็นเบลล่าขุดดินขึ้นมา

“เพชร?”

“ค่ะ จำนวนมหาศาล…ในตอนนี้เราแค่ต้องการคนงานสำหรับขุด”

“พระเจ้า..ที่เจ้าบอกว่าเห็นอนาคตได้นี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

เบลล่าหัวเราะ

“ไม่เชื่อข้าแล้วเหตุใดวันนั้นท่านลุงถึงยอมเซ็นลงนามในสัญญาล่ะคะ?”

“….เพราะว่าแววตาของเจ้ามันคุ้มค่าที่จะเสี่ยง”

“อ่า..เช่นนั้นนี่น่าจะบอกกับท่านลุงได้ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหน”

เธอวางก้อนหินที่ส่องแสงแวววาวไว้บนมือของเจคอป

“มีอีกเรื่องที่ข้าอยากจะให้ท่านลุงสืบ”

“ว่ามาได้เลย ต้องการข้อมูลไปทำงานอีกงั้นหรือ?”

เบลล่าส่ายหน้า

“วันนี้ข้าจะไปคุยกับท่านดยุคโอเว่นว่าข้าจะไม่ทำงานให้เขาแล้วค่ะ….ถึงเวลาที่ข้าจะหันมาลุยธุรกิจของข้าอย่างเต็มตัวสักที…ข้าเพียงอยากให้ท่านลุงสืบเรื่องนักบุญหรือนักบวชที่ชื่ออาเชอร์ และเลดี้ตระกูลพานาร์ดที่ชื่อโจลี่”

“อืม ข้าจะให้คนตามสืบให้ ภายในสามวันข้าจะส่งข้อมูลไปให้เจ้า…”

เบลล่ายกยิ้ม

“ขอบคุณค่ะ…”

หากจะเทียบกับในนิยาย…ตอนนี้คือจุดเริ่มต้นของนิยายเลยก็ว่าได้

พระเอกคงจะโกรธเธอน่าดูที่เธอแย่งทุกอย่างที่สมควรจะเป็นของเขามา เบลลาจึงคิดจะแบ่งหุ้นเหมืองเพชรให้อาเชอร์สักสิบเปอร์เซ็นต์เป็นการรับผิดชอบการกระทำของเธอ

เธอไม่ได้ข่าวเกี่ยวกับบ้านแลนเดอร์เลย แต่เบลล่าคิดว่าซี่โน่น่าจะกำลังวางแผนล่อลวงโจลี่อยู่ที่ไหนสักแห่ง…เนื้อเรื่องของนิยายเรื่องนี้จะเป็นเช่นไร เธอมิได้สนใจ และไม่คิดยื่นมือเข้าไปยุ่งด้วยอยู่

เบลล่าถอนหายใจ….

ก้าวแรกสำเร็จ เธอสามารถซื้อที่ดินบนภูเขาเออเกรย์ได้แล้ว ที่เหลือก็แค่รอเวลาเท่านั้น!! 

เธอวางตราประจำตระกูลโอเว่นเอาไว้บนโต๊ะก่อนจะส่งยิ้มให้เลโอ

“หมายความว่ายังไง?”

“ข้าจะไม่ทำงานเป็นสายข่าวอีกแล้วค่ะ ข้ามาขอลาออก…”

เลโอเลิกคิ้วมองเบลล่า

“ก็ดี..ข้าเองก็คิดเรื่องแต่งงานเอาไว้บ้างแล้ว”

เบลล่ามองที่เลโออย่างไม่เข้าใจ

“เบลมานั่งนี่สิ…”

เลโอดึงเธอไปนั่งลงบนตักของเขา เขาโอบกอดเธออย่างโหยหาและคิดถึง..

“เหตุใดถึงต้องทำหน้าตกใจเมื่อข้ากล่าวถึงเรื่องแต่งงาน เจ้าเป็นของข้าแล้ว ยังจะหวังไปแต่งงานให้ชายอื่นอีกรึไง?”

เบลล่าหัวเราะเบาๆ

“ข้ายังมิได้ผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะเลยค่ะ และข้าก็ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องแต่งงานเลย…”

“นี่เจ้า..ยั่วโมโหข้าอยู่รึเปล่า?”

เธอยกมือขึ้นมาบีบจมูกของเขาเบาๆ

“ข้าชอบกินอะไรคะ? ..”

“ทุกอย่างที่เจ้าชอบข้าจะหามาให้”

“เห็นไหมว่าเรื่องง่ายๆ เช่นนี้ท่านยังไม่รู้เกี่ยวกับข้าเลย เรายังรู้จักกันไม่มากพอเลยค่ะเลโอ..ข้าเป็นสตรีที่ไม่ได้อ่อนหวานและยอมท่านไปได้ตลอด อาจจะมีวันหนึ่งที่ข้าโมโหแล้วลุกขึ้นมาตีท่านก็ได้”

“หากเจ้าชอบกระทำเช่นนั้น ข้าก็จะเตรียมไม้เอาไว้ให้…”

“เลโอ…ข้าเพียงอยากขอเวลา”

“เจ้าขอเวลากับเคาน์เคนเนดี้ด้วยรึเปล่า?”

“ใช่ค่ะ ตอนนี้ข้าต้องการเวลาในการจัดการเรื่องต่างๆ ที่มันเกิดขึ้นมาในช่วงนี้”

“รวมทั้งเรื่องของข้า?”

ราวกับว่าตอนนี้เขากำลังจงใจที่จะคุยไม่รู้เรื่องสินะ!! เธอยกมือขึ้นมากอดคอเขาเอาไว้

“ทำหน้าเช่นนี้หมายความว่ายังไงคะ?”

“เจ้ารู้ดีว่าข้าไม่ชอบการรอคอย ตรงกันข้ามข้าเกลียดการรอคอยมากๆ ด้วย”

“แล้วเหตุใดท่านถึงต้องรอ ข้าขอเวลาไม่ได้ห้ามให้ท่านไปหาข้าสักหน่อย ช่วงนี้ข้าก็ยังคงมาหาท่านเช่นเดิม…”

เลโอถอนหายใจ

“เบล ข้าในตอนนี้อยากจับมือคู่นี้ของเจ้า อยากจูงมือเจ้าเดินบนทางเดินที่วิหารศักดิ์สิทธิ์…ท่ามกลางสายตาของคนที่จ้องมองมาที่เรา บุรุษมากมายจะมองมาที่ข้าด้วยสายตาแห่งความอิจฉาเพราะภรรยาของข้างดงามที่สุด เราจะกล่าวคำสาบานต่อหน้าพระสันตปะปา ข้าจะพาเจ้านั่งรถม้ารอบเมือง ชาวเมืองต่างโห่ร้องและยินดีกับงานแต่งที่แสนจะยิ่งใหญ่ของเรา ข้าจะป่าวประกาศให้ทั่วว่าเจ้าคือดัชเชสแห่งโอเว่น และข้าคือชายที่เจ้ารัก…ก็แค่นั้น…”

คำกล่าวที่แสนเอาแต่ใจของเลโอมันทำให้เบลล่ารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก…เธอประทับริมฝีปากของเธอลงกับริมฝีปากของเขา เพื่อจะบอกกล่าวด้วยการกระทำว่าเธอเข้าใจเขาแล้ว…

เลโอหลับตาลงเขาโอบกอดเบลล่าเอาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพาเธอเดินไปที่เตียง

“ข้ามีงานต้องกลับไปทำต่อนะคะ…”

“ช่างหัวงานพวกนั้นสิ!! “

เบลล่ายกยิ้ม..ก่อนที่เธอจะหลับตาลงเพื่อรอรับทุกสัมผัสที่เลโอมอบให้….

…….

“ท่านมาช่วยข้าอีกแล้ว…”

ซีโน่ไม่ได้กล่าวคำใดออกไป เขาเพียงส่งยิ้มให้โจลี่เท่านั้น..

คำว่างดงามนั้นยังไม่อาจจะบรรยายใบหน้าของสตรีผู้นี้ได้เลย อีกทั้งเธอยังต่างจากชนชั้นสูงคนอื่นๆ ตรงที่เธอไม่ดูถูกชาวบ้าน ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นสตรีที่สูงส่ง แต่แววตาของเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย…

“ช่วงนี้มีโจรและขโมยค่อนข้างเยอะ เลดี้ไม่ควรมาแถวนี้..”

“แต่ว่ายังมีเด็กที่อดข้าวอยู่ ถึงแม้ข้าจะช่วยไม่ได้มาก แต่ข้าก็ยังอยากจะช่วยพวกเขาเหล่านั้น…”

ซี่โน่ยกยิ้ม

“เช่นนั้นข้าจะมาคอยคุ้มกันเลดี้เอง อะ..เอ่อ..ข้าพูดถึงในกรณีที่เลดี้ไม่รังเกียจ”

โจลี่ยกยิ้ม เธอเดินเข้ามาจับมือของซีโน่เอาไว้

“ท่านเป็นคนดีจริงๆ นะคะ ใครจะกล้ารังเกียจชายที่ห้าวหาญเช่นท่านกันคะ”

อ่า..รอยยิ้มนี้อีกแล้ว รอยยิ้มที่ฉุดเขาจมลงไปในวังวนของเธอ เธอจะรู้บ้างไหมว่าเขาคลั่งเธอแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!!

“คุณหนูได้เวลากลับแล้วค่ะ…”

สาวใช้เดินเข้ามาตามโจลี่ เธอจำต้องปล่อยมือของเธอที่กุมมือของซีโน่เอาไว้ออก

“หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะคะ ท่านผู้กล้าของข้า!”

ซีโน่มองใบหน้าที่งดงามของโจลี่ด้วยความหลงใหล เขามองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไปจนลับตา..ด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“ผ้า…”

สาวใช้ส่งผ้าเช็ดหน้าให้โจลี่ เธอรีบหยิบผ้าเช็ดหน้านั้นมาเช็ดมือซ้ำไปซ้ำมาอย่างแรง

“น่าขยะแขยง!!”

ใบหน้าที่งดงามนั้นถอนหายใจ

“ใครบอกว่าดยุคโอเว่นจะผ่านทางนี้กัน ข้ารอมาตั้งนานสองนานไม่เห็นวี่แววของรถม้าเลย!”

สายของเรารายงานมาว่ารถม้าของโอเว่นยังไม่ออกมาจากคฤหาสน์เลยค่ะ คุณหนูจะรออยู่แถวนี้ก่อนไหมคะ?”

เธอถอนหายใจอย่างอารมณ์เสีย

“ไม่ล่ะ ข้ามิอาจทำใจที่จะเข้าไปยังสลัมเช่นนั้นได้อีก…แค่นี้ก็ขยะแขยงจะแย่!!”

คนรับใช้ก้มหน้านิ่งๆ

“ซีโน่ แลนเดอร์ ตระกูลแลนเดอร์งั้นหรือ?”

ใบหน้าที่งดงามของโจลี่กำลังใช้ความคิด

“ส่งคนไปสืบเรื่องแลนเดอร์มาให้ข้าหน่อยสิ กลับไปถึงพานาร์ดเตรียมชุดให้ข้าด้วย ข้าจะไปหาท่านยายที่เมเบโล่หากการสร้างพรหมลิขิตมันยากเย็นนัก ก็สู้ให้ท่านยายทูลขอสมรสพระราชทานให้เลยจะดีกว่า..”

“แต่แกรนด์ดัชเชสโอเว่นมิใช่คนที่จะบังคับได้โดยง่าย…”

“ข้าจะแต่งงานกับท่านดยุคเหตุใดต้องเกี่ยวข้องกับแกรนด์ดัชเชส อีกอย่างเมเบโล่เองก็มีอำนาจไม่น้อยกว่าโอเว่นหรอก หากว่าข้าได้พูดคุยกับท่านดยุคสักครั้ง แล้วยื่นข้อเสนอให้ท่าน ข้าคิดว่าคนฉลาดเช่นเขาจะตอบตกลงแต่งงานกับข้าได้ไม่ยาก…”

เพราะเธอเป็นสตรีที่งดงามมากยังไงล่ะ เธอมั่นใจอย่างยิ่งว่าหากท่านดยุคได้พูดคุยหรือทำความรู้จักกับเธอเขาจะรักเธอได้ไม่ยาก….

……..

“เหตุใดต้องอารมณ์ไม่ดีถึงเพียงนั้น?”

“โลเวลท่านทำแผนการของข้าพัง…”

ดยุคโลเวลคุกเข่าลงที่ข้างเตียงเขาก้มลงก่อนจะกอดขาของมิลาด้าเอาไว้

“ข้าจะช่วยเจ้าคิดหาแผนใหม่เอง”

มิลาด้าถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบผมของโลเวลเบาๆ

“เจ้ารู้จักข้าดีกว่าใครโลเวล เจ้ารู้ดีว่าหากข้าวางแผนจะทำอะไร มันต้องสำเร็จ เพราะว่าข้าเกลียดความผิดพลาดมากที่สุด…”

“แต่ว่าองค์จักรพรรดิเป็นผู้ประกาศงานแต่งของคิร่ากับองค์รัชทายาทเอง เจ้าจะให้ข้าทำเช่นไร!!”

เธอกำผมของเขาแน่นก่อนจะออกแรงดึงให้เขาเงยหน้าขึ้นมา

“….ประกาศงานแต่ง แต่ว่านางยังไม่แต่งไม่ใช่รึไง…ท่านก็แค่ทำให้นางมีคุณสมบัติไม่พอที่จะเป็นพระชายาก็เท่านั้นไม่เห็นจะยากเลยที่รัก”

เขาโอบกอดเธอแน่นพร้อมกับซบลงที่ตักของมิลาด้า

“หากว่างานนี้สำเร็จ ข้าจะหย่ากับเอซแล้วมาแต่งงานกับท่าน…”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของโลเวล

“เจ้าสัญญาแล้วนะ”

“ที่รัก…เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้รักเอซเลย แต่ข้ารักท่านต่างหาก…”

มิลาด้าแสยะยิ้มก่อนที่เธอจะหลับตาลง

ใช่แล้ว ในเมื่อเรื่องมันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้วก็แค่คว่ำกระดานหมากนี้ซะก็สิ้นเรื่อง เธอจะไม่ยอมเป็นคนที่เจ็บปวดคนเดียวแน่นอน

เบลล่า เมบิล รออีกหน่อยเถิด หลังจากทำลายคิร่าเสร็จแล้วต่อไปก็จะถึงคิวเจ้าด้วย!!