34.ไม่ใช่ท่านคนเดียวที่รักนาง

“หากว่านางเป็นอะไรไป ข้าจะตัดคอเจ้า!!!”

เลโอกำลังขี่ม้าอย่างรวดเร็วโดยมีอาเชอร์นำขบวน

“ข้าผิดอะไรกัน!! ต้องโทษที่ท่านดยุคสั่งห้ามคนเข้าไปรบกวนการประชุมของท่านต่างหาก!!”

“แล้วเจ้าไม่บอกไปล่ะว่าเป็นเรื่องของเบล!!”

เอซมองดยุคโอเว่นและอาเชอร์ทะเลาะกันด้วยความหงุดหงิด!!

เหตุใดนางถึงได้ทำอะไรโดยไม่บอกกล่าวกับเขาสักคำกันนะ รู้บ้างไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน

หัวใจของเขาในตอนนี้มันกำลังร้อนรุ่มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็คงจะไม่เท่ากับเคาน์เคนเนดี้…

เพราะทั้งคนรัก น้องสาว และพี่สาวกำลังจะฆ่ากัน!!

หากว่าเบลเป็นอะไรไปจริงๆ เขาจะขอลงมือฆ่ามิลาด้าด้วยมือของเองเลย เขาขอสาบาน!!

เอซได้แต่ภาวนาให้เบลล่าปลอดภัย..

 

 

“เจ้าโกหก!! เหตุใดถึงกล้าโกหกข้า!! เจ้าสองพี่น้องไม่เคยนึกถึงข้าอยู่แล้ว!!”

“เหตุใดเจ้าถึงคิดว่านางโกหก ที่นางกล่าวมาก็มีเหตุผล หากว่านางไปหาเจ้าจริงๆ เจ้าจะมองนางว่ายังไง!!”

มิลาด้าหันหน้ามามองเบลล่า

“ใครสั่งให้เจ้าพูด…”

เธอใช้ดาบแทงที่ขาของเบลล่าอย่างแรง!

“อึก!!!”

เจ็บ!! เบลล่ากัดกรามแน่นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด แต่ตอนนี้คิร่าน่าเป็นห่วง น่าเป็นห่วงมากๆ เพราะราวกับสติของนางจะหมดลง

ไม่อาจรอพึ่งพาอาเชอร์ได้แล้ว เธอต้องหาทางพาเบลล่าหนีออกไป!!

“พอแล้วน่า มิลาด้า…”

ดยุคแม็คซิมัสเดินเข้ามาแย่งดาบออกไปจากมือของมิลาด้า

“เหตุใดท่านถึงไม่เข้าข้างข้าเล่า!! ท่านควรจะช่วยข้ากำจัดพวกนาง..”

“เจ้าเคยรักข้า บ้างรึเปล่า?”

ใบหน้าที่เกรี้ยวกราดของมิลาด้านั้นชะงัก เธอมองไปที่ดยุคแม็คซิมัสด้วยความไม่เข้าใจ

“ท่านจะมาถามข้าเช่นนี้ทำไม!!”

“นั่นนะสิ ข้าจะมาถามเจ้าทำไม!! เพราะหากเจ้ารักข้าจริงๆ ป่านนี้เราก็คงจะคุยถึงเรื่องงานแต่งอยู่ที่คฤหาสน์ ความเคียดแค้นในใจของเจ้ามันไม่มีหมดเลยงั้นหรือมิลาด้า เจ้าฆ่าเคาน์เคนเนดี้ไปแล้ว จิตใจที่บอบช้ำของเจ้ามันยังไม่ได้รับการเยียวยาเลยงั้นหรือ!! เจ้าต้องเข่นฆ่าอีกกี่คนถึงจะพอ ต้องเสียอีกกี่ชีวิตเจ้าถึงจะสามารถมีความสุขได้….”

เบลล่าฉวยโอกาสที่ทั้งสองคนนั้นกำลังทะเลาะกัน เธอใช้เท้าเขี่ยดาบที่ดยุคแม็คซิมัสโยนมาทางเธอ ก่อนจะใช้มือจับดาบขึ้นมาตัดเชือก และนั่นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะดาบมันค่อนข้างจะยาว ทว่าไม่เหลือทางเลือกให้เธอแล้วนอกจากเธอจะใช้มือของเธอจับคมดาบ…มาตัดเชือก

ความเจ็บปวดกำลังครอบงำเบลล่าอีกครั้งเพราะดาบที่แหลมคมกำลังบาดมือเธอ..แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ใช้มือของเธอกำดาบแน่นแล้วออกแรงตัดเชือก…

“ท่านจะมาเรียกร้องให้มันได้อะไรขึ้นมาโลเวล!! หากรักข้าท่านก็แค่อยู่เฉยๆ…”

“ก็เพราะข้ามองเจ้าเฉยๆ มานานแล้วไงมิลาด้า ได้โปรดเถอะ!! หยุดทุกอย่างตรงนี้ไปแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเป็นดัชเชสของข้า ให้ความเจ็บปวดในอดีตมันจบลงตรงนี้ ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กอดปลอบประโลมเจ้าเอง ได้โปรดเถอะมิลาด้า”

ใบหน้าของเธอนั้นฉายความลังเล ความเจ็บปวดในใจของเธอ มันจะหายไปได้จริงๆ งั้นหรือ?

เธอจะสามารถยกยิ้มขึ้นมาด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุขได้งั้นเหรอ?

ในที่สุดเชือกที่มัดมือของเบลล่าก็ขาด เธอยกมือขึ้นมากำชายกระโปรงเอาไว้เพื่อห้ามเลือดก่อนจะคลานไปหาคิร่า…

ให้ตายเถอะ!! เป็นเธอที่คิดน้อยไปจริงๆ เหตุใดถึงได้พลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้กันนะ เธอไม่คิดว่าสตรีผู้นั้นจะลงมือกับคิร่า..

เธอคิดว่ามิลาด้าจะหันคมดาบแทงมาที่เธอ!!

“อย่าหลับคิร่า ได้โปรด!!”

มือของเบลล่าสั่นเทาไปด้วยความเจ็บปวด แต่เธอก็ยังพยายามตัดเชือกที่มัดข้อมือของคิร่าเอาไว้

“ผลัวะ!!!”

ประตูห้องถูกถีบพร้อมกับคนที่เธอกำลังรอคอย…อาเชอร์รีบวิ่งมาหาเธออย่างรวดเร็ว ตามด้วยเลโอ โคลด์และเอซ

เบลล่ามองอะไรไม่เห็นเลย เพราะตอนนี้น้ำตาของเธอมันไหลลงมาอย่างหนักจนบรรยากาศรอบข้างพร่ามัวไปหมด

“รักษานางก่อนอาเชอร์!! นางหลับมาพักหนึ่งแล้ว ดะ..ได้โปรดปลุกนางขึ้นมา…”

อาเชอร์มองสภาพของเบลล่าด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ทว่าเขาก็ยกมือขึ้นมาร่ายเวทย์รักษาให้คิร่าก่อน ตามที่เบลล่าบอกกล่าว

องค์รัชทายาทวัลโด้ชักดาบออกมาจากคอของซีโน่ ก่อนที่เขาจะตามเข้ามาด้านใน…ดยุคแม็คซิมัสรีบเดินมาคุกเข่าลงต่อหน้าองค์รัชทายาท

“เป็นข้าที่ทำเรื่องทั้งหมดเองครับ!! ข้าเป็นคนบงการให้มิลาด้าวางแผนจับตัวพระชายาและเลดี้เมบิล….”

มิลาด้าขมวดคิ้วมองที่โลเวล

“ดยุคแม็คซิมัส เจ้ารู้ดีถึงโทษของคนที่ลอบทำร้ายคนของราชวงศ์ดี คิร่าถึงเป็นภรรยาของข้า นางคือส่วนหนึ่งของราชวงศ์…”

“ข้ายินดีรับโทษทุกประการ ขอเพียงแค่พระองค์ปล่อยมิลาด้าไป”

“เหตุใดถึงคิดว่าข้าจะปล่อยนางไปเล่า….มิลาด้าในวันนี้ต่อให้มีสิบชีวิตก็ยังไม่เพียงพอต่อความเคียดแค้นของข้าเลย…”

“ข้า..เป็นคนทำทุกอย่างเอง ไม่เกี่ยวกับโลเวล ขอองค์รัชทายาทให้ความเป็นธรรมกับเขาด้วย”

มิลาด้ามองที่โลเวลก่อนที่เธอจะยกยิ้ม…

ความรักความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต อยู่ตรงหน้าเธอนี่เอง เพียงแค่เธอเอื้อมมือไปกอดเขา และปล่อยวางเรื่องในอดีตซะ เพียงแค่นั้นเธอก็จะพบความสุข

มิลาด้ายกมือขึ้นมากุมหน้าของโลเวลเอาไว้

“ขอบคุณที่รักข้า และขอโทษที่ข้าเห็นความรักของท่านช้าเกินไป….”

 

เบลล่าลืมตาขึ้นมาช้าๆ เธอรู้สึกชาที่ขา อาจจะเป็นเพราะเธอยังเจ็บปวดกับการถูกแทง ทว่าพอเธอลุกขึ้น…เธอก็ล่วงรู้ถึงสาเหตุของการชา

อาเชอร์กำลังนอนทับขาเธออยู่ เบลล่ารีบยกขาขึ้นมาถีบเขาลงไปจากเตียง

“โอ๊ย!! นี่เจ้ากล้าถีบข้างั้นเหรอ!!”

“ใครใช้ให้เจ้าขึ้นมานอนบนเตียง!!”

“นี่ ข้ารักษาเจ้าจนไม่มีบาดแผลใดๆ อยู่บนตัวเจ้าแม้แต่นิดเดียว พลังชีวิตของข้าแทบจะหมดลง!! เจ้าไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนข้าถูกขู่ฆ่ากี่รอบ ท่านดยุคโอเว่นเอาดาบมาจ่อคอของข้าเป็นร้อยๆ ครั้ง!!”

“คิร่าเป็นยังไงบ้าง”

อาเชอร์ยกมือขึ้นมาปิดปากที่กำลังหาวนอน

“หายดีแล้ว องค์รัชทายาทพานางไปที่พระราชวัง”

“แล้วคนอื่นไปไหนหมด?”

เบลล่ามั่นใจว่าตอนนี้เธออยู่ที่คฤหาสน์โอเว่น แล้วเลโอหายไปไหนกันนะ

“มิลาด้า ถูกประหารโดยการแขวนคอเมื่อเช้า ที่น่าตกใจคือดยุคแม็คซิมัสฆ่าตัวตายตามนางไปทันที หน้าลานประหาร…”

เบลล่ายกมือขึ้นมากุมหัวใจเธอเอาไว้…

ให้ตายเถอะทั้งๆ ที่ไม่ควรจะรู้สึกเจ็บปวดแท้ๆ เธอหัวใจของเธอก็อดรู้สึกบอบช้ำไม่ได้อยู่ดี…

มันน่าเสียดาย..เกินไป

เสียดายความรู้สึกของดยุคแม็คซิมัสที่ส่งไปไม่ถึงมิลาด้า

“ตอนนี้เขาทั้งสองคนอาจจะอยู่ด้วยกันก็ได้…เราทุกคนต่างก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดกับเรื่องนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ถึงความโล่งใจ อย่างน้อยที่สุดก็คงไม่มีมีใครคิดจะทำลายเจ้าและคิร่าแล้ว”

เบลล่ายกยิ้มจางๆ

“ในนิมิตบอกเจ้าเช่นนั้นหรือ?”

อาเชอร์ไม่ได้ตอบเขาเพียงส่งยิ้มให้เบลล่าเท่านั้น

“ข้าคงจะต้องกลับไปให้โจลี่บ่นก่อน ข้าหายมาครึ่งค่อนคืนเช่นนี้นางน่าจะเป็นห่วงแล้ว”

“เจ้าควรจะแวะซื้อช่อดอกไม้ติดมือไปฝากนางบ้าง..”

“อ่า นั่นคือความคิดที่ไม่เลวเลย ว่าแต่ค่าจ้างข้าล่ะ!!”

เบลล่าถอนหายใจ เธอคิดว่าตัวเองเห็นแก่เงินมากแล้ว แต่ไม่ใช่เลย อาเชอร์คือคนที่เห็นแก่เงินมากกว่าเธอหลายเท่า

“ข้าได้สั่งคนให้เตรียมเงินไว้ให้นักบุญแล้ว เดินลงไปเอาที่พ่อบ้านได้เลย”

เลโอเดินเข้ามาพอดี เขาเดินตรงดิ่งไปหาเบลล่าที่นั่งอยู่บนเตียงก่อนจะสวมกอดเธออย่างแรง

อาเชอร์รีบลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกอย่างรู้หน้าที่

“รู้ไหมว่าตอนข้าพบเจ้า ที่มีสภาพเลือดท่วมตัวข้ารู้สึกเช่นไร!!”

เบลล่ายกยิ้ม เธอยกมือขึ้นมาโอบกอดเขาเอาไว้แน่น

“ขอโทษค่ะ มันผิดแผนไปหน่อย..”

“อย่าได้คิดจะทำอะไรที่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้อีก หัวใจของข้าไม่อาจรับเรื่องที่ร้ายแรงนี้ได้อีกแล้ว!!”

เอซเดินเข้ามาในห้องก่อนที่เขาจะปิดประตู เขาเดินเข้าไปหาเบลล่าด้วยความเป็นห่วง

“ปลอดภัยดีใช่ไหม”

เอซก้มลงหอมแก้มเบลล่าเบาๆ ก่อนที่เขาจะซบลงบนไหล่ของเธอ

“…ใครใช้ให้เจ้าเข้ามา!!”

“นี่ท่านดยุค เบลไม่ใช่ของท่านคนเดียว และก็ไม่ใช่ท่านคนเดียวที่เป็นห่วงนาง!!”

“แต่ที่นี่คือคฤหาสน์โอเว่น และนี่ก็คือห้องนอนของข้า!!”

“ในคราแรกข้าบอกให้พาเบลไปที่เอเซล่าแต่ท่านก็ไม่ยินยอม ทีอย่างนี้จะมาบอกว่าเป็นของตัวเอง!!”

อ่า..พวกเขาจะเถียงกันเพื่ออะไรนะ

“เลโอ ท่านไม่ควรไปว่าท่านเคาน์…อะ เอ่อ เอซ เช่นนั้น..”

เลโอหน้ามุ่ยเขาเงยหน้าขึ้นมากัดที่ริมฝีปากล่างของเบลล่าเบาๆ

“อย่าได้เอ่ยเข้าข้างคนอื่นอีกข้าไม่ชอบ!!”

เอซขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย!!

“ข้าก็เป็นคนรักของเบลเช่นกัน หาใช่คนอื่นอย่างที่ท่านดยุคกล่าว”

เบลล่าถอนหายใจ

“ข้าไม่เข้าใจว่าพวกท่านจะเถียงกันให้มันได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อเรื่องร้ายๆ ผ่านไปแล้วเราก็ควรจะมีความสุขกันไม่ใช่รึไง?”

เบลล่ากล่าวอย่างเบื่อหน่าย เธอรู้สึกเหนื่อยเพราะเสียเลือดไปมาก เธออยากจะให้เขาทั้งสองคนหยุดทะเลาะกันแล้วปล่อยให้เธอพักผ่อนสักที

ทว่าใบหน้าของเลโอกับเอซมันกำลังขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ

“หากเจ้า..ต้องการเช่นนั้น ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร…”

“ดะ..เดี๋ยวก่อนนี่ท่านเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า!! อื้อ!!”

เอซเงยหน้าขึ้นมาจูบปิดปากของเบลล่าเอาไว้ ส่วนเลโอกำลังดึงเชือกที่มัดชุดนอนของเธอออกด้วยใบหน้าที่กำลังสนุก