33.สูญเสีย

 

รอยยิ้มที่แสนจะดีใจของเด็กน้อยวัยหกขวบปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของมิล เธอยื่นมือไปรับตุ๊กตาที่ท่านแม่ส่งให้ด้วยความสุข

“ท่านแม่ ตุ๊กตานี้ช่างงดงาม”

สายลมจากฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านตัวเธอและลูกน้อยไป เมลรู้ดีว่าร่างกายของเธอกำลังย่ำแย่ราวกับใบไม้ที่กำลังจะปลิดปลิวด้านนอก

เธอจะไม่เห็นรอยยิ้มที่แสนจะงดงามนี้อีกแล้ว พอคิดถึงความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นจากการจากลา ในหัวใจก็มิอาจจะกลั้นน้ำตาออกมาได้อีก

“ท่านแม่ ท่านร้องไห้งั้นหรือคะ?”

เมลดึงเด็กน้อยที่ประดุจแก้วตาดวงใจเข้ามาโอบกอด

“แม่เพียงดีใจมิล แม่ดีใจที่เห็นลูกชอบตุ๊กตาที่แม่ทำ….”

ฤดูใบไม้ผลิได้ผ่านพ้นไป ผ่านมาจนถึงฤดูหนาว หิมะที่โปรยปรายลงมาพัดพาเอาความหนาวเหน็บมาสู่จิตใจของเด็กน้อย

“ข้ามิอาจจะเลี้ยงเด็กที่มิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของแมรี่ได้!!”

“ท่านจะทำเช่นนี้กับข้ามิได้!! มิลมีสัญญาหมั้นหมายกับริชแมนแล้ว!!”

เธอพยายาม พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะให้ลูกสาวของเธอได้มีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลริชแมน เพื่อที่มิลจะได้เติบโตอยู่ที่แมรี่ต่อไป…

“ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!! เจ้ากล้าดูถูกข้า!! ดูถูกแมรี่!!”

คำด่าทอต่างๆ ของท่านพ่อกำลังซึมซาบเข้ามาในจิตใจของเด็กน้อย ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชายผู้นั้นก็ไม่อนุญาตให้เธอเรียกเขาว่าท่านพ่ออีก…

แถมสายคนอื่นๆ ในคฤหาสน์ต่างก็มองมาที่มิลาด้าเปลี่ยนไป…

แต่ไม่เป็นไร เพราะเธอคิดว่าเธออยู่ได้โดยไม่ต้องอาศัยผู้อื่น ขอเพียงเธอมีท่านแม่คนเดียวก็พอ

“มิล ลูกต้องเรียนให้เยอะ เราจะต้องมีความรู้ หากวันหนึ่งคนรักของลูกหมดรักในตัวลูก อย่างน้อยที่สุดเจ้าก็ยังมีความสามารถ ริชแมนมีธุรกิจที่ดีมาก แต่พวกเขาไม่อาจบริหารให้มันออกมาประสบความสำเร็จ หากลูกเข้าไปเป็นเคาน์เตสลูกต้องเปลี่ยนตระกลูนั้นให้เป็นของลูก มาซาคู่หมั้นของลูกแม่เคยเห็นมาแล้ว เขาเป็นเด็กหนุ่มที่เรียบร้อยและอ่อนโยน แม่เชื่อเหลือเกินว่าหากเจ้าเอาใจเขาสักหน่อย เขาจะรักและยอมมอบสิทธิ์ทุกอย่างในริชแมนให้เจ้าดูแลแน่นอน!!”

“เหตุใดข้าถึงครอบครองริชแมน….”

“มิลลูกรัก เจ้าเห็นชีวิตของแม่ตอนนี้รึเปล่า เราอยู่ที่นี่อย่างไร้เกียรติไร้ศักดิ์ศรี หากว่าเจ้าไม่มีสัญญาหมั้นกับริชแมนพวกเขาคงจะสั่งฆ่าเราไปแล้ว!! เจ้าเห็นชีวิตที่แสนจะเจ็บปวดของแม่ไหม?”

เพราะความรัก…มันไม่มีอยู่จริงงั้นหรือ?

ท่านพ่อหมดรักท่านแม่แล้ว ก็เลยทอดทิ้งพวกเรา เช่นนั้นจะมีความรักไปทำไม ในเมื่อมันเจ็บปวดถึงเพียงนี้

ทุกงานเลี้ยงที่แมรี่จัดขึ้นมา มิลาด้าไม่เคยได้เข้าไปร่วมงาน เธอทำได้เพียงแค่รอพี่สาวคนใช้เอาขนมมาให้เท่านั้น

สายตาของมิลลาด้ามองไปเห็นครอบครัวที่กำลังเดินมา ชายที่แลดูสูงวัยอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นหอมและกอดอย่างรักใคร่ ส่วนสตรีที่ดูงดงามอุ้มเด็กแรกเกิดเอาไว้แนบอก

เกิดคำถามในใจของมิลาด้ามากมายว่าในตอนที่เธอยังเป็นเด็ก ท่านพ่อเคยอุ้มเธอเช่นนี้รึเปล่า

“ยินดีต้องรับครับเคาน์เคนเนดี้ เชิญด้านในก่อน…”

พ่อของเธอเดินออกมาต้อนรับครอบครัวนั้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

เคนเนดี้งั้นหรือ? ดูอบอุ่นจังเลยนะ

มิลาด้ายกยิ้ม ชายและหญิงสองคนนั้นดูเป็นคนใจดี ครอบครัวของพวกเขาจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ เลย

“คุณหนูรีบเข้าไปด้านในเถอะค่ะ เดี๋ยวนายท่านมาเห็นเราจะถูกทำโทษได้”

มิลาด้าพยักหน้า เธอเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงให้เชื่อฟังและเจียมตัว เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถเรียกร้องหรือว่าดื้อได้ เหมือนเช่นเด็กคนอื่น เพราะว่าเธอมีเพียงท่านแม่คนเดียว

และท่านแม่ในตอนนี้ก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะลุกออกจากเตียง….

ฤดูหนาวพัดผ่านมาอีกครั้ง มิลาด้าวัยสิบขวบทรุดลงที่ข้างเตียง ความหนาวเหน็บที่ผิวกายยังไม่เท่าความเหน็บหนาวในหัวใจของเธอ

“มิล อย่าร้องไห้เลยลูกรัก เจ้าจะต้องเติบโตขึ้นมาอย่างมีเกียรติ เป็นเคาน์เตสที่งดงามและเฉลียวฉลาดของริชแมน…”

เสียงของท่านแม่นั้นแผ่วเบาจนเธอแทบจะไม่ได้ยิน…

“แล้วทำลายเคนเนดี้ลงซะ!! ให้สาสมกับที่เคาน์เคนเนดี้ทำกับแม่ ให้สาสม..กับที่เขาทอดทิ้งเราสองแม่ลูกให้มีสภาพเช่นนี้!!”

เสียงสุดท้ายที่แผ่วเบาของท่านแม่ มันสลักลึกลงไปในจิตใจของมิลาด้า…เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของท่านแม่และความเจ็บปวดของตัวเธอเอง…

เคนเนดี้มีครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น พวกเขามีลูกที่แสนจะน่ารักถึงสองคน…แล้วเธอล่ะ?

เธอกับท่านแม่ต้องเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความเจ็บปวดของแมรี่ ทุกคนที่แมรี่นำความโกรธและเกลียดมาลงที่เธอและท่านแม่!!

แต่เคาน์เคนเนดี้กลับมาความสุข ทั้งที่เขาคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด!

เหตุใด ถึงยังสามารถทำใจให้มีความสุขได้ คนสารเลวพวกนั้น!!! เธอจะทำลายทั้งหมดเอง!!

หลังจากท่านแม่สิ้นใจ เธอก็ทนอยู่ที่แมรี่อีกสี่ปี สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเธอก็คือตุ๊กตาที่ท่านแม่เป็นคนทำ

ของแทนใจสิ่งเดียวที่ท่านแม่หลงเหลือเอาไว้ให้

มิลาด้ายกยิ้ม ตอนนี้เธอกำลังอยู่บนรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ริชแมน เธอกอดตุ๊กตาตัวนั้นเอาไว้แนบอก…

พอมาถึงที่ริชแมนทุกคนที่นี่ต้อนรับเธออย่างอบอุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาซา คู่หมั้นของเธอ เขาดูเป็นเด็กชายที่อ่อนโยนอย่างที่ท่านแม่กล่าวเอาไว้จริงๆ

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของมิลาด้าสั่นไหวก็คือเอซ เขาคือน้องชายของมาซา ที่เขาดึงดูดสายตาของมิลาด้าก็เพราะว่าหน้าตาของเขามันเหมือนกับตุ๊กตาในมือของเธอ

เขางดงามจนมิลาด้าไม่อาจจะละสายตาไปได้เลย…เธอพยายามข่มใจแล้วแต่ก็ทำไม่ได้!!

เธออยากโอบกอดเขา..เพราะราวกับว่าเขาคือสิ่งของแทนใจจากท่านแม่

หากว่าเธอกอดเขาจริงๆ มันจะเหมือนอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของท่านแม่ไหมนะ?

เมื่อห้ามความอยากในจิตใจของตัวเองไม่ได้ มิลาด้าก็จำเป็นที่จะต้องวางแผนการ…เริ่มต้นทำลายเคาน์และเคาน์เตสริชแมน เพราะว่าเธอมั่นใจว่าเธอสามารถควบคุมมาซาได้ จึงไม่จำเป็นที่จะต้องทำลายเขา…

มิลาด้าก้าวขาเข้ามาในทุกกิจการของริชแมนเต็มตัว เธอจะเป็นคนคุยทุกเรื่องเกี่ยวกับหุ้นส่วนและการลงทุนของริชแมนด้วยตัวเธอเอง

และความเก่งกาจของมิลาด้า ก็ได้ไปเข้าตาดยุคแม็คซิมัส เธอคิดว่าเขาคือหมากตัวสำคัญในกระดานของเธอจึงได้ยอมมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเขา และงานแรกที่ให้เขาทำก็คือการสร้างอุบัติเหตุให้กับเคาน์และเคาน์เตสเคนเนดี้

มิลาด้าคิดว่าหากเคนเนดี้ไร้เสาหลักไป เด็กน้อยทั้งสองคนนั่นก็จะพังทลายลง..และนั่นก็คือสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นเพราะว่าพวกเขามีความสุขกันมามากเกินพอแล้ว…

เธอพยายามจะเข้าหาเอซแต่ไม่เป็นผลเลย เพราะเขาตั้งกำแพงเอาไว้สูงมากทีเดียว

หรือว่าเธอต้องจัดการมาซา…

หากว่าไม่มีมาซาแล้ว เอซก็จะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล พอถึงตอนนั้นเด็กชายที่ไร้เดียงสาผู้นี้ก็จะต้องพึ่งพาเธอ..และเขาจะรักเธอได้ไม่ยาก

ใช่ ใช่แล้วการกำจัดมาซาคือทางเลือกที่ดีที่สุด ทว่าไม่ใช่แบบนั้น…

ไม่เป็นไปตามที่เธอคิด เพราะเอซยังไม่ยอมรักเธอ อีกทั้งเขายังทำท่าเย็นชาใส่เธออีก!!

แต่ไม่ว่าเขาจะทำยังไงเราก็ไม่อาจหนีพ้นกันไปได้ เพราะริชแมนอยู่ในกำมือของเธอ และเขาก็รักริชแมนมาก

บางทีเอซอาจจะต้องการเวลา หากมีเวลาให้เขาคิดมากกว่านี้เขาอาจจะยอมรักเธอ และให้เธอกอดเขา อ้อมกอดที่เธอรอคอยมาอย่างยาวนาน…

มิลาด้ายกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม เธอยกยิ้มอย่างสมเพชให้ตัวเอง ก่อนจะเควี้ยงแก้วไวน์ลงไปที่พื้นข้างๆ ที่เบลล่านั่งอยู่

“อ่า เสียของชะมัด!! เจ้าควรเอามาให้ข้าดื่มสิ!!”

“เหอะ! จะตายอยู่แล้วยังปากดี”

เบลล่าถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

“เหตุใดต้องจับข้ามา…”

มิลาด้าลุกขึ้น เธอมองไปที่เบลล่าและคิร่า

“เพราะว่าเจ้าทั้งสองคน แย่งความสุขไปจากข้า!!”

เบลล่าหัวเราะ

“มิลาด้า ต่อให้ไม่มีข้า เขาก็ไม่รักเจ้า เอซไม่มีทางรักเจ้าหรอก!!”

มิลาด้าชักดาบออกมาก่อนที่เธอจะเดินไปหาเบลล่า แล้วแทงไปที่ท้องของคิร่าอย่างแรง

“ฉึก!!”

“!!!”

“หึ..เปลี่ยนสีหน้าแล้วสินะเบลล่า นึกว่าเจ้าจะทำหน้าอวดดีไปได้ตลอด…วางใจเถิดที่ข้าแทงนางก็เพราะอยากฆ่านางเดี๋ยวข้าก็จะแทงเจ้าด้วยเช่นกัน….”

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นออกมาตามแรงดึงดาบของมิลาด้า เธอดึงดาบออกมาก่อนจะยกไปจ่อที่คอของคิร่าแทน

“….เจ้าไม่สมควรจะเกิดมาด้วยซ้ำ พ่อของเจ้าก็เป็นเพียงแค่ผู้ชายที่มักมากคนหนึ่ง”

ที่ท้องของคิร่ามันไม่เจ็บเลย แต่เธอรู้สึกชาแทน คิร่าพยายามที่จะไม่ก้มไปมองเลือดที่กำลังไหลออกมา มือของเธอถูกมัดเอาไว้ด้านหลัง…นี่เธอจะมาจบชีวิตตรงนี้จริงๆ งั้นหรือ!!

ไม่ได้ เธอไม่ยอม!!

“ข้ารู้แล้วนะคะ ว่าท่านเป็นพี่สาวของข้า!!

มิลาด้ามองที่คิร่าอย่างตกใจ

“ข้ารู้มาตลอดเพราะท่านพ่อบอกข้า ข้าและท่านพี่โคลด์อยากไปหาท่านพี่มาตลอด แต่เพราะท่านคือเคาน์เตสริชแมนที่แสนจะร่ำรวย พวกเราสองพี่น้องก็เลยไม่กล้าไปหาท่านพี่….”

เบลล่ามองที่คิร่า น้ำเสียงที่เอ่ยมานั้นสั่นเครือเพราะความเจ็บปวดจากพิษบาดแผลอีกทั้งตอนนี้เลือดของคิร่ามันไหลออกมาอย่างน่ากลัว…

โกหก!! คิร่ากำลังโกหกเพราะว่าเธอกำลังถ่วงเวลา เบลล่าเม้มปากแน่น!! อาเชอร์ทำอะไรอยู่กันนะ!! เหตุใดถึงมาช้านัก!!