บทที่ 7

#ชดใช้ให้รัก_EP.7

นาย

ผมหันไปที่ประตูก่อนจะเจอบี๋ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ผมตกใจก่อนจะหันทั้งตัวไปหาเธอ

"เคาะประตูไม่เป็นเหรอวะ!" ผมหัวร้อน แม่งนึกจะเข้าก็เข้า เธอไม่ตอบเดินเข้ามาและดันประตูปิด

"กริ๊ก" ผมขมวดคิ้ว ไม่ทันคิดอะไรต่อเธอเดินเข้ามาพุ่งตัวกระโดดเข้าเอว เอาขาไขว้ด้านหลังสะโพกผมและบดจูบลงมา เธอเอาลิ้นร้อนชอนไชเปะปะมั่วซั่ว มือก็ถอดเสื้อผมที่แกะกระดุมไว้เหลือสองเม็ดสุดท้าย!

ผมเซไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพราะเธอกระโดดมาผมไม่ทันได้ตั้งตัวและพยายามดันตัวเธอออกสุดแรง?

"ไอ้บี๋!!!" ผมผลักเธอกระเด็นออกไป เธอยืนห่างออกไปประมาณ 3 ก้าว เธอร้องไห้และมองหน้าผม

"ทำไม..." เธอเอ่ยเสียงเบา

"อะไรคือทำไม? กูอะต้องถามมึงทำแบบนี้ทำไม!" เธอมองหน้าผมนิ่ง

"มึงเมาก็ออกไป! ก่อนที่กูจะโยนมึงออกไป!" ผมตวาดเสียงดัง เธอยืนนิ่งสบตาผมอย่างไม่เกรงกลัวตามสไตล์เธอ

"บี๋ชอบนาย...ชอบมานานแล้ว ฮึกกก ตั้งแต่ปีแรกที่เราเจอกัน บี๋เฝ้ามองนายมาตลอด ทะ...ทำไมนายมองไม่เห็นความรักของบี๋บ้าง

ฮึกกก" ผมขมวดคิ้วเม้มปากแน่น มองเธอที่พูดออกมา เธอสบตาผมไม่หลบสายตา น้ำตาไหลรินเป็นสาย

"บี๋เมาแล้ว...กลับไปเถอะ" ผมหันหลังให้เธอก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไปเปิดประตู เธอเดินมาขวางหน้าและร้องไห้เบะหน้าเบะปากอยู่ข้างหน้า

"นาย...บี๋รู้ว่านายก็รู้สึกแบบเดียวกันกับบี๋ ไม่งั้นนายจะมาป้วนเปี้ยน ทำลายความรักของบี๋กับผู้ชายคนอื่นทำไม!" ผมไม่ตอบและมองเธอนิ่ง

"ก็สะใจ" เธอหัวเราะ

"แน่ใจเหรอ...ไหนจะรหัสประตู ไหนจะของใช้...มีเพื่อนผู้ชายที่ไหนซักอันเดอร์แวร์ให้เพื่อนผู้หญิงบ้าง!" เธอตวาดร้องไห้และก้าวเดินเข้ามาใกล้

"เพื่อนที่ไหนยอมให้เพื่อนจูบตั้งหลายครั้ง!" ผมเงียบไม่ได้พูดอะไร...ก็จริง พักหลังมาเราจูบกันบ่อยมาก เวลาเธอเมา...

"เราแทบจะเป็นผัวเมียกันอยู่แล้ว แค่เราไม่ได้เอากัน!" เธอเอามือมาจับแขนผมไว้ ผมมองหน้าเธอนิ่งใจพองโต...ใจเต้นตึ้กตั้กไม่เป็นจังหวะ

"ยังไงวันนี้นายก็ต้องเป็นของบี๋!!"