ตอนที่22 อย่างไรนางต้องมาเป็นของเขา

ส่วนแม่ทัพจ้าวซีฮั่นก็ตรงไปจับมือองค์หญิงด้วยความเป็นห่วง “องค์หญิงท่านปลอดภัยดีหรือไม่?”

องค์หญิงหมิงเยว่ฉีกยิ้มออกมาเต็มใบหน้าอย่างพอใจ ที่เห็นเขาแสดงความห่วงใยนางเช่นนี้

“ข้าปลอดภัยดี”

ยามนี้ร้านบะหมี่เล็ก ๆ ข้างทางคับแคบไปถนัดตา อันฉีผละร่างออกมามองหน้าเขาอย่างคิดถึง ดูเหมือนว่าเขาจะดูซูบไปมาก นางรีบดึงให้เขาไปนั่งอีกโต๊ะ “นั่งลงก่อนเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันทำอะไรให้เสวยเพคะ”

“เดี๋ยวข้าขอทักทายเสด็จอาก่อน” อันฉีพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะปล่อยแขนของเขา

“ถวายบังคมเสด็จอาพ่ะย่ะค่ะ”

หยวนอ๋องในเวลานี้ เขาไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อนดี ตกใจที่เห็นนางอยู่ที่นี้ หรือตกใจที่เห็นหมิงอ๋องดึงนางไปกอดอย่างสนิทสนม นี่เขาอกหักอย่างไม่ทันตั้งตัวเลยหรือนี่ นางคบหาอยู่กับหลานชายของเขาอย่างนั้นหรือ บัดซบ! เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร

“อืม...ตามสบายเถิด”

เฒ่าแกเจ้าของร้านบะหมี่ตกใจจนหน้าซีด เขายืนตัวแข็งทือไม่กล้าขยับ นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ร้านบะหมี่เล็ก ๆ ของเขาได้ต้อนรับคนของราชวงศ์เชียวหรือนี่ แล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้มารวมตัวกันที่นี่ได้ แล้วหลานสาวของท่านจินเฟยหลางเป็นอะไรกับหมิงอ๋องอย่างนั้นหรือ ยามนี้ในหัวของเขามีคำถามมากมายเต็มไปหมด

ไม่ต่างจากฮุ่ยอันและฮุ่ยหมิ่น สตรีผู้นั้นคือองค์หญิง ส่วนคนผู้นั้นคือหยวนอ๋อง แล้วคนนั้นคือหมิงอ๋อง แล้วอีกคนน่าจะเป็นท่านแม่ทัพจ้าว เพราะหมิงอ๋องมักจะเดินทางไปไหนมาไหนกับเขาอยู่เสมอ นี่พวกนางได้มีวาสนาพบคนของราชวงศ์ตัวเป็น ๆ และแบบใกล้ชิด ไม่อยากเชื่อว่าว่ามันจะเป็นความจริง

อันฉีกลับไปช่วยเฒ่าแกทำบะหมี่อย่างคล่องแคล่ว องครักษ์หญิงเจาจูและเลี่ยงหลิงรีบไปช่วยนางยกมาให้ทุกคนที่โต๊ะ

ทุกคนกินบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อย คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเมื่อเห็นคนนั่งเต็มร้านก็อยากจะเข้ามาลองกินบ้างแต่ปรากฏว่าโต๊ะเต็ม พวกเขาจึงต้องจากไปอย่างผิดหวัง

หยวนอ๋องยามนี้กินอะไรไม่ลง แม้ว่าบะหมี่จะอร่อยมากเพียงใดก็ตาม นางดูแลเอาใจใส่หมิงอ๋องอย่างน่าอิจฉา ถึงเขาจะชอบนางมากเพียงใดก็ไม่อาจแย่งคนรักของหลานชายมาได้ อีกอย่างนางไม่ได้ชอบเขา

ก่อนหน้าที่เขาให้คนไปสืบข่าวเห็นว่านางยังไม่มีใคร เขาเลยคิดแผนลักพาตัวนางขึ้นมา นี่เขาเกือบจะทำร้ายหลานชายของเขาโดยไม่รู้ตัว แต่ว่าใจของเขาก็ไม่อาจยอมรับได้อยู่ดี ไม่ได้อย่างไรนางต้องมาเป็นของเขา

“คืนนี้พวกเจ้าจะพักที่ไหน ที่จวนของข้ายินดีต้อนรับ” หมิงอ๋องได้ยินก็รีบหันไปมององค์หญิงหมิงเยว่ทันที นางเห็นเช่นนั้นก็รีบตอบขึ้นมา

“หม่อมฉันและเสด็จพี่คงจะพักที่จวนของท่านตาของคุณหนูฟู่เพคะ ขอบคุณเสด็จอาที่ทรงห่วงใยเพคะ” หยวนอ๋องพยักหน้ารับรู้ เขาก็พอเดาได้อยู่แล้วแต่ก็ต้องถามออกไปตามมารยาท เขามีดวงอาภัพเนื้อคู่หรืออย่างไร พอถูกใจใครเขาก็มีคนที่ชอบอยู่แล้วทุกที เขาคงต้องขอตัวไปทำใจคนเดียวสักพัก

“ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน” เขาเอ่ยจบก็ลุกจากไปโดยไม่ได้แตะต้องบะหมี่แต่อย่างใด ทุกคนจึงลุกขึ้นยืนให้ความเคารพจากนั้นก็นั่งลง อันฉีรีบนำเงินไปให้เฒ่าแก่ค่าบะหมี่ของทุกคน

“เรากลับกันเถอะเพคะ พี่ฮุ่ยอันข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ” นางหันไปบอกลาสองพี่น้อง ก่อนจะจับมือของหมิงอ๋องมากุมเอาไว้ เขาเห็นเช่นนั้นใจพองโตขึ้นมาอย่างปลื้มปริ่ม นี่หมายความว่าอย่างไร

นางจับมือเขาต่อหน้าทุกคนเช่นนี้ก็หมายความว่า นางพร้อมจะเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางแล้วใช่หรือไม่ ใจเขาเต้นแรงแทบกระเด็นกระดอนออกมานอกอก การมาหานางในครั้งนี้มันเยี่ยมสุด ๆ ไปเลย

องค์หญิงหมิงเยว่เห็นอันฉีกุมมือหมิงอ๋อง นางก็ไม่รอช้าเพราะศิษย์ดีเรียนรู้ไว นางรีบคว้ามือของจ้าวซีฮั่นมากุมเอาไว้ทันที “จับมือกันเอาไว้เดี๋ยวจะหลงทางเพคะ”เขาได้ยินก็ยกยิ้มด้วยความเอ็นดู

“แทนที่จะหลงทางกระหม่อมเลยต้องมาหลงองค์หญิงแทน” องค์หญิงได้ยินก็หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย อะไรกันเนี่ยการมาของเขาในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเปลี่ยนไป หรือว่า…. ไม่นะหมิงเยว่เจ้าห้ามคิดเขาทางตนเองเด็ดขาด

อันฉีได้ยินการเกี้ยวพาของท่านแม่ทัพก็อมยิ้มขึ้นมา ไม่ใช่เล่นเลยนะท่านแม่ทัพ องค์หญิงท่านอย่าหลงคารมของเขานะ

“คุณหนูฟู่จะเดินไปหรือว่าจะนั่งรถม้าขอรับ?” องครักษ์ลี่ฉุนเอ่ยถามขึ้นมาเพราะดูเหมือนว่านางอยากจะเดินเล่น

“ข้าอยากเดินซื้อของก่อนเจ้าค่ะ ท่านอ๋องมีอาภรณ์มาเปลี่ยนหรือไม่เพคะ”

“ข้ารีบมาเลยไม่ได้เตรียมมา”

“งั้นพี่ลี่ฉุนพาไปร้านอาภรณ์คนชั้นสูงหน่อยเจ้าค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นตามข้ามาขอรับ ที่จริงร้านนี้ก็เป็นกิจการของท่านตาของท่านขอรับ”

“จริงหรือเจ้าคะ ดีข้าจะได้หยิบไปหลาย ๆ ตัว”

เมื่อมาถึงร้านอาภรณ์แพรพรรณ ที่มีเสื้อผ้าสำเร็จรูปมากมายให้เลือก และยังมีผ้าแบบเป็นพับหากลูกค้าต้องการซื้อผ้าไปตัดเองอีกด้วย

“ท่านอ๋องชุดนี้ดูดีมากเลยเพคะ”

อันฉีหยิบมาสามสี่ชุด ก่อนจะหันไปบอกองค์หญิงด้วยเสียงอันดังฟังชัดว่า “พี่หญิงบุรุษของเรา หากว่าอยากจะให้สง่างามมากน้อยเพียงใด อยู่ที่เราหาอาภรณ์ให้ใส่เพคะ เพราะฉะนั้นท่านแม่ทัพอยู่ในเงื้อมมือท่านแล้ว”

องค์หญิงได้ฟังจิตใจก็ฮึกเหิมขึ้นมา นางรีบหันมามองบุรุษตรงหน้าอย่างพิจารณา “สีม่วงเข้มก็ดูสง่างามดีเหมาะสมกับข้า”องค์หญิงจับชุดมาทาบที่ร่างของจ้าวซีฮั่น พร้อมเอ่ยกับตัวเองไปด้วย

จ้าวซีฮั่นได้แต่กลั้นขำกับพวกนางสองคนที่ยามนี้เข้ากันได้ดี แต่ดูเหมือนองค์หญิงจะเชื่อฟังคุณหนูฟู่เสียมากกว่า ไม่ว่านางจะพูดหรือทำอะไร พอนางเห็นก็จะรีบทำตามทันที

พอเลือกเสื้อผ้าเสร็จอันฉีก็ให้คนนำไปไว้บนรถม้า จากนั้นนางก็เลือกซื้อผลไม้และของสด เพราะนางอยากทำอาหารให้พวกเขาได้ลองชิม

พอกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลาใกล้ค่ำแล้ว และจินเฟยหลางก็กลับมาที่จวนแล้ว

“ถวายบังคมท่านอ๋อง เชิญเขาไปด้านในก่อนพ่ะย่ะค่ะ”