ตอนที่23 บุรษไม่อาจผ่านด่านสาวงาม

เมื่อทุกคนเข้ามานั่งในห้องโถงใหญ่ บ่าวก็รีบนำน้ำชาและอาหารว่างเข้ามาทันที

“ท่านเสนาฟู่กำลังเดินทางตามมา ข้าใจร้อนเลยรีบใช้ม้าเร็วออกมาก่อน” เขาเอ่ยบอกชายชราให้ได้เข้าใจ จินเฟยหยวนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เหตุใดถึงเกิดการลักพาตัวกันเกิดขึ้น ทางการได้ตรวจสอบเรื่องนี้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“มีจุดน่าสงสัยหลายอย่าง ลี่จูบ่าวรับใช้คนสนิทของคุณหนูฟู่ได้ขนของหนีไปและดูเหมือนสมุดบัญชีกู้ยืมเงินจะถูกเผาทำลายทิ้ง แต่เพราะสมุดบัญชีหนามากจึงไหม้ไปเพียงครึ่งเดียว และส่วนที่ไหม้ไปแล้วคือยอดเงินที่กู้ยืมและที่ไม่ได้ไหม้คือรายชื่อคนที่ยืม”

อันฉีฟังสิ่งที่เขาพูดอย่างครุ่นคิด หรือว่าลี่จูจะช่วยเหลือกลุ่มคนที่มากู้ยืมด้วยการทำลายบัญชีทิ้ง แล้วให้คนจับตัวนางไปแต่เพราะมีองค์หญิงอยู่ด้วยเลยจับไปพร้อมกัน แล้วนางจะให้คนจับพวกนางไปที่ไหนกันนะ เป็นเพราะนางและองค์หญิงหนีออกมาเสียก่อนเลยไม่รู้ว่าพวกเขาจะพาไปที่ใด

“อันฉีแล้วอย่างนี้เจ้าจะทำอย่างไร ในเมื่อจำนวนเงินถูกเผาไปแล้ว?” ชายชราเอ่ยอย่างเป็นกังวล

อันฉีหัวเราะออกมา “ท่านตาไม่ต้องกังวลเลยเจ้าค่ะ พวกเขาคิดว่าทำแบบนี้แล้วข้าจะทวงเงินไม่ได้ แต่ว่าพวกเขาคิดผิด พวกเขาเป็นคนมีหน้ามีตาอยู่ในสังคมชั้นสูง พวกเขารักหน้าตามากกว่าสิ่งใด เพียงข้าบอกว่าจะเปิดเผยรายชื่อคนมากู้ยืมเงิน แค่นี้พวกเขาก็วิ่งมาสารภาพความผิดแล้วเจ้าค่ะ”จินเฟยหลางตบเข่าฉาดใหญ่ด้วยความสะใจ

“ให้มันได้อย่างนี้สิหลานข้า”

หมิงอ๋องและจ้าวซีฮั่นมองฟู่อันฉีอย่างนับถือ นางเฉลียวฉลาดมากจริง ๆ พวกเขายังนึกไม่ออกเลยว่าจะจัดเรื่องนี้อย่างไร แต่นางกลับคิดหาคำตอบเอาไว้แล้ว

“ที่จริงข้ามีอีกเล่มเก็บเอาไว้ในตู้ เล่มที่วางเอาไว้ด้านนอก ก็เพื่อให้สะดวกต่อการหยิบใช้เจ้าค่ะ หลักฐานสำคัญคนกู้ยืมจำนวนเงินไม่ใช่น้อย ๆ ข้าไม่มีทางคัดลอกเอาไว้เพียงเล่มเดียวเจ้าค่ะ”

“โอ้หลานรักเจ้าช่างฉลาดได้ข้าจริง ๆ ท่านพ่อบ้านไปเอาสุราชั้นดีมาแล้วก็กับแกล้ม วันนี้ข้ารู้สึกครึมใจอยากดื่มเสียหน่อย”

“ขอรับ”

“ท่านตาท่านอยากมีหลานเขยหรือไม่เจ้าคะ?” ฟู่อันฉีหันไปถามเขาเพื่อลองเชิง นางอยากรู้ว่าเขาจะคิดกับเรื่องนี้อย่างไร

ฟู่เฟยหลางยกมือมาลูบคางอย่างครุ่นคิด “ถ้าหล่อเหลาสง่างามมีความสามารถเหมือนท่านแม่ทัพและท่านอ๋อง ข้าก็อยากมี” เขาเปรยขึ้นมาอย่างไม่จริงจังนัก แต่ว่าอันฉีกลับจับมือของหมิงอ๋องขึ้นมา “คนนี้เป็นเช่นไรใช้ได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“หา! นี่เจ้าจริงจังหรอกรึ ถ้าเช่นนั้นก็เข้าหอกันเลยข้าสนับสนุน”

“....” หมิงอ๋องหันไปมองจ้าวซีฮั่นด้วยความเขินอาย นี่เขาเป็นตาของนางจริง ๆ ใช่หรือไม่ เหตุใดสนับสนุนหลานสาวให้เข้าหอเช่นนี้ ชายชราเห็นอาการของเขาก็ถอนใจออกมา “ในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว จะมัวเขินอายกันไปทำไมข้าสนับสนุนให้เข้าหอข้าพูดผิดตรงไหน?” เขาเอ่ยยิ้ม ๆ มองพวกเขาอย่างคนอาบน้ำร้อนมาก่อน

“เฮ้อ! ปิดบังคนแก่ไม่ได้เลยจริง ๆ ข้าน้อยขอคารวะจากใจ” อันฉีเทสุราลงในจอก ก่อนจะยกให้จินเฟยหลางอย่างเต็มพิธีการ ทำเอาทุกคนหัวเราะออกมากับการแสดงเกินจริงของนาง

จากนั้นทุกคนก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานและเป็นกันเองมากขึ้น เมื่อมีสุราเข้ามาเกี่ยวข้อง จากที่คุยกันเบา ๆ ก็เริ่มจะดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามความแรงของสุรา โดยเฉพาะชายชราจินเฟยหลางเสียงดังกว่าใครเพื่อน

แม่ทัพจ้าวรีบดึงมือองค์หญิงไปด้านนอก เพราะเขามีเรื่องจะสารภาพกับนาง องค์หญิงที่ได้ดื่มไปแล้วถึงสามจอกมองแม่ทัพจ้าวตาหวานเยิ้ม

“องค์หญิงคือข้า…” องค์หญิงยกนิ้วมาปิดปากเขาเอาไว้ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“ไม่ต้องพูดข้าเห็นสายตาและการกระทำของท่านข้าก็รู้แล้วว่าท่านชอบข้า เอาไว้บอกรักข้าคืนนี้ดีหรือไม่?”

“องค์หญิง!” เขาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่านางจะเสนอเขาขึ้นมาแบบนี้ เขาและนางยังไม่ได้แต่งงานกันเขากลัวว่านางจะเป็นที่ครหา อีกอย่างฐานะของนางไม่ธรรมดา

องค์หญิงยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ย “หากท่านมั่นใจว่าชอบข้าจริง ๆ และในวันข้างหน้าจะมีเพียงข้า ท่านก็ไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใด อันฉีบอกข้าว่าชีวิตคนเรามันสั้นนัก สิ่งไหนที่ทำแล้วมีความสุขก็ให้รีบคว้ามันเอาไว้ หากคิดและไตร่ตรองดีแล้วว่าไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ก็ให้เดินหน้าเต็มที่ไปเลย”

เมื่อเขาคิดตามคำพูดของนางก็เริ่มเห็นด้วย สิ่งที่นางพูดมาก็ถูก ปีนี้เขาก็อายุ24ปีแล้วชีวิตส่วนใหญ่อยู่แต่ในสนามรบจะตายวันไหนก็ยังไม่รู้เลย เขาควรจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าและมีความสุขที่สุดถึงจะถูก

อีกอย่างยามนี้เขามั่นใจแล้วว่าเขารักนางอย่างสุดหัวใจ และในชาตินี้ก็คงมีเพียงนางเท่านั้นที่จะเป็นคู่ชีวิตของเขา เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่ต้องกังวลสิ่งใด ไปให้สุดแล้วหยุดที่มีเจ้าก้อนแป้งใช่หรือไม่?

“หากพระองค์ไม่กังวลต่อคำครหา กระหม่อมพร้อมเดินหน้าบอกรักองค์หญิงทั้งคืน”

องค์หญิงสีหน้าแดงระเรื่อหนักกว่าเดิม แต่เพราะดีกรีความแรงของสุราทำให้นางไร้ซึ่งความเขินอายโดยสิ้นเชิง “ข้ามีอาจารย์ดีรู้หรือไม่?”

“ทฤษฎีหรือจะสู้ภาคปฏิบัติ”

“นี่ท่านดูถูกความสามารถของข้ารึ?” องค์หญิงเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง เขายกมือมาจับปลายค้างของนางให้หันมามองเขา ก่อนจะโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างหูนางเบา ๆ ด้วยเสียงอันแหบพร่าอย่างมีเสน่ห์

“ความหมายของกระหม่อมคือ รอพระองค์ปฏิบัติกับกระหม่อมแทบไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ห้ามร้องขอความเห็นใจ เพราะข้าจะไม่เมตตาท่านเด็ดขาด” จ้าวซีฮั่นยกยิ้มด้วยความเอ็นดู เป็นเพราะฤทธิ์สุราทำให้นางพูดจาไปเรื่อย เขาก็อยากจะรู้ว่าอาจารย์ของนางสอนนางมาอย่างไร ให้เขาเดาคงเป็นอาจารย์ฟู่อันฉีผู้ร้ายกาจผู้นั้นแน่นอน

เขาจับมือขององค์หญิงแล้วพาเดินกลับเข้าไปข้างในห้องโถง คราวนี้พวกเขาทั้งสองคนนั่งตัวติดกันโดยไม่สนใจสายตาผู้ใดทั้งสิ้น หมิงอ๋องยกยิ้มมองสหายด้วยสายตาล้อเลียน บุรุษไม่อาจผ่านด่านสาวงามฉันใด แม่ทัพจ้าวผู้องอาจและกล้าหาญก็ไม่อาจผ่านด่านองค์หญิงหมิงเยว่ไปได้เช่นกัน