Masuk“เรื่องราวในตอนนั้นท่านจำมาได้ตลอดเลยหรือเจ้าคะ?”หวงหยางหมิงทำท่าครุ่นคิด “อืมมม คราแรกข้าก็ลืมเลือนไปบ้าง เพราะพวกเรายังเด็กทั้งคู่ มาจำได้ตอนที่เห็นเจ้ากำลังช่วยเด็กคนหนึ่งที่กำลังถูกจับตัวไป และข้าก็ไปช่วยเจ้าได้ทันพอดี” เซียวเหม่ยอิงฟังและนึกตามคำพูดของสามี ดวงตางามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คน
“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของเรา ช่างพูด และกล้าขอผู้ชายแต่งงานตั้งแต่เด็กเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด ฮ่าฮ่าฮ่า” หวงหยางหมิงหัวเราะออกมาอย่างอดกลั้นกับการกระทำของบุตรสาว มันเหมือนว่าเขาย้อนเวลากลับไปตอนที่เซียวเหม่ยอิงทำกับเขาในตอนนั้น สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน เหมือนกันจริง ๆ“ทะ ท่านพี่ ท่านหมายควา
วันนี้บรรยากาศภายในจวนของหวงหยางหมิงเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น หวงจื่อหานอยู่รับประทานอาหารกับหลาน ๆ ของเขาอย่างมีความสุข หลังจากที่รับประทานอาหารและส่งหลานเข้านอนเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลากลับจวนตนเอง“ท่านพ่อนอนค้างที่จวนข้าก็ได้นะขอรับ”“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าก็รู้นิว่าข้ามีเรื่องต้องกลับไปจัดการ”
“แล้วเหตุใดท่านถึงไม่เคยอธิบายให้ข้าฟังบ้างเลย”“ทั้งจวนมีแต่คนของหนิงซู ต่อให้พูดในที่ลับก็มีคนของนางแอบฟังอยู่ดี เฮ้อ ข้ายอมรับผิดที่ข้าเห็นแก่ตัว ที่เห็นอำนาจดีความถูกต้อง” ที่เขามาในวันนี้ไม่ได้มาเพื่อแก้ตัวแต่อย่างใด มันเป็นความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจมานานเกือบยี่สิบปี อีกอย่างอดีตผ่านมันมาแ
“ท่านพี่ ท่านปู่คือผู้ใดหรือเจ้าคะ”“เดี๋ยวแม่อธิบายให้ฟังเอง พวกเราเข้าไปในเรือนกันดีกว่า” เซียวเหม่ยอิงหันไปมองสามีอย่างรู้หน้าที่ นางจูงมือบุตรชายและบุตรสาวเข้าไปในเรือน เพื่อให้สามีของนางได้พูดคุยกับบิดาตามลำพัง หลังจากที่เซียวเหม่ยอิงได้พาลูก ๆ เข้าไปในเรือนแล้ว หวงหยางหมิงก็นั่งรอคนที่ก
“เจ้าคิดจะมีลูกกี่คนกัน?” องค์รัชทายาทเหลียงซินเผงอดถามสหายตนเองไม่ได้ เพราะหลังจากที่เซียวเหม่ยอิงคลอดบุตรคนแรกไปไม่ทันไร ตอนนี้สหายตัวดีของเขากำลังมีบุตรคนที่สองแล้ว “กระหม่อมเองก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ เพราะเรื่องนี้กระหม่อมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ กระหม่อมเพียงทำตามความต้องการฮูหยินตนเองเท่านั้น” คำตอ
“มีเรื่องอะไรที่ทำให้เจ้าคิดมากถึงเพียงนี้” น้ำเสียงนั้นเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ฟางเหนียงไม่ตอบ นางหันไปหน้าไปหาคนใช้ข้างกายพร้อมกับพยักหน้าให้บ่าวคนนั้นส่งรายงานบางอย่างให้สามี เซียวฟู่ซินรับรายงานนั้นมาก็มีสีหน้างุนงง เพราะรายงานเหล่านี้เกี่ยวกับเกี่ยวบัญชีของจวนซึ่งเป็นงานหลังบ้าน ที่ผ่านมาเซ
“ข้าชงชามาให้ท่านพ่อเจ้าค่ะ ทำงานเหนื่อย ๆ อาจจะรู้สึกเมื่อยล้า ชานี้จะช่วยบรรเทาอาการเหล่านั้นได้ดีเจ้าค่ะ” น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างห่วงใยพร้อมกับถือชามาให้เขาอย่างระมัดระวัง แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยตอบรับคำ แต่นางก็ชงชามาให้เขาเสมอไม่เคยขาด บางครั้งนางถึงกับเอ่ยขอคนสนิทของเขาเพื่อฝนหมึกให้บิดาด้วยตัว
ตั้งแต่ที่เซียวเหม่ยอิงออกเรือนไปแล้ว ภายในจวนตระกูลเซียวเองก็เกิดการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเช่นกัน อย่างแรกเลยคือเหล่าบรรดาแม่ครัวที่ถูกฟางเหนียงตำหนิแล้วตำหนิเล่า ว่าฝีมือการทำอาหารไม่เหมือนเดิม เพราะสามีของนางไม่อยากอาหารเหมือนอย่างเคย“นี่อะไร?” เซียวฟู่ซินวางตะเกียบลงทันทีเมื่อทานอาหารคำแรกเข้าไป
ย้อนไปสิบปีก่อน หลังจากที่หวงหยางหมิงสิ้นมารดา ตัวเขาก็ไม่ต่างจากนกน้อยที่ไร้ต้นไม้ให้เกาะพักพิง บิดาที่เป็นบิดาเพียงในนาม ได้ให้หนิงซูเขามาดูแลตัวเขาแทนมารดาที่เสียไป บุตรชายที่เกิดจากอดีตฮูหยิน บิดาไม่สนใจ ไหนเลยจะถูกดูแลให้ดีเช่นคนอื่น ทุกวันในจวน หนิงซูชอบหาเรื่องให้เขาคุกเข่าอยู่ที่ศาลบรรพชน







