ตอนที่ 19 ยาบำรุงมังกร

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านมุกของตำหนักฉีเสียง บรรยากาศภายในตำหนักบัดนี้ดูโอ่อ่าและเปี่ยมไปด้วยอำนาจยิ่งกว่าเดิม สมกับฐานะของ "หลินหวงกุ้ยเฟย" ผู้กุมหัวใจมังกรไว้ในกำมือ ทว่าท่ามกลางความสงบสุขที่ฉาบไว้บนใบหน้า หลินชิงเยียนกลับกำลังขะมักเขม้นอยู่กับการตรวจคัดแยกสมุนไพรบนโต๊ะไม้พยุงตัวยาอย่างระมัดระวัง

"พระสนมเพคะ นี่คือโสมแดงพันปีและรังนกนางแอ่นเลือดที่ฝ่าบาทประทานมาให้เมื่อครู่เจ้าค่ะ" ชุ่ยเอ๋อร์วางถาดเงินลงอย่างนอบน้อม "แต่เหตุใดท่านถึงต้องมานั่งคัดแยกตัวยาด้วยตนเองเช่นนี้เล่าเพคะ? งานพวกนี้ให้หมอหลวงจัดการมิดีกว่าหรือ?"

ชิงเยียนหยิบรากโสมขึ้นมาพิจารณา แววตาของนางนิ่งลึก "หมอหลวงงั้นหรือ? ในวังที่กำแพงมีหูหน้าต่างมีตา ข้ามิอาจวางใจให้ใครมาแตะต้องสิ่งที่มังกรจะเสวยเข้าสู่ร่างกายได้ แม้แต่หมอหลวงที่ดูภักดีที่สุดก็ตาม"

นางวางโสมลงแล้วหยิบ 'หญ้าหิมะค้างปี' สมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็นจัดขึ้นมาผสมลงในโถบด "ฝ่าบาททรงงานหนักเพื่อกวาดล้างอำนาจเก่า ร่างกายของพระองค์เต็มไปด้วย 'ไฟธาตุ' ที่รุ่มร้อน หากข้าไม่ดูแลปรุงยาบำรุงด้วยตนเอง ใครจะรู้ว่ามือมืดที่ซ่อนอยู่อาจจะใส่สิ่งที่ทำให้มังกรต้องหลับใหลไปตลอดกาลลงไปเมื่อไหร่"

ณ ห้องทรงอักษรกลาง

เซียวจื่อเซียนนั่งนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทรงงานที่เต็มไปด้วยฎีการ้องเรียนเรื่องความอดอยากของราษฎรในแถบชายแดน ซึ่งเป็นผลกระทบจากการที่ตระกูลขุนนางเก่าโกงกินงบประมาณไปนานนับสิบปี พระองค์ทรงนวดขมับที่เต้นตุบด้วยความเครียดสะสม ใบหน้าคมสันดูซูบเซียวลงไปเล็กน้อย แต่อำนาจในแววตายังคงแข็งแกร่ง

"ฝ่าบาท... หวงกุ้ยเฟยขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ พร้อมกับนำยาบำรุงมาถวายด้วยพระองค์เอง" เสียงกงกงประกาศ

ทันทีที่ได้ยินชื่อของชิงเยียน รอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากก็ปรากฏขึ้นบนพระพักตร์ "ให้นางเข้ามา"

ชิงเยียนเดินเข้ามาพร้อมกับถาดกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดที่มีถ้วยยาส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรป่า นางย่อกายลงอย่างงดงามก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แท่นทรงงาน

"ทรงพักผ่อนบ้างเถิดเพคะ" ชิงเยียนเอ่ยเสียงนุ่มพลางวางถ้วยยาลง "ยาบำรุงถ้วยนี้หม่อมฉันเป็นคนเคี่ยวเองกับมือ มีฤทธิ์ช่วยดับไฟในร่างกายและช่วยให้การไหลเวียนของลมปราณดีขึ้นเพคะ"

เซียวจื่อเซียนรับถ้วยยาขึ้นมาจิบ รสชาติของมันไม่ขมอย่างยาหมอหลวงทั่วไป แต่กลับมีความหวานปนฝาดที่ชวนให้รู้สึกสดชื่น "ยาของเจ้า... มักจะทำให้ข้าใจเย็นลงเสมอ ชิงเยียน"

พระองค์วางถ้วยยาลงแล้วรวบมือของชิงเยียนมากุมไว้ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ขุนนางหลายคนเริ่มรวมกลุ่มกันประท้วงเรื่องที่ข้าถอดถอนตระกูลฉินและตระกูลเซี่ย พวกเขาอ้างว่าข้าทำเกินกว่าเหตุ และขอให้ข้าแต่งตั้งสตรีจากตระกูลใหญ่คนใหม่ขึ้นมาเป็นฮองเฮาเพื่อคานอำนาจเจ้า"

ชิงเยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน "พวกเขากำลังหวาดกลัวเพคะฝ่าบาท... กลัวว่าหากข้าได้นั่งบนบัลลังก์หงส์จริงๆ ความลับที่พวกเขาร่วมกับตระกูลเก่าโกงกินแผ่นดินจะถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น"

"แล้วเจ้าเล่า? เจ้าอยากนั่งบนบัลลังก์นั่นหรือไม่?" เซียวจื่อเซียนจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

"ตำแหน่งฮองเฮามีไว้สำหรับผู้ที่มีความสามารถในการปกครองวังหลังเพคะ" ชิงเยียนตอบอย่างถล่มตัว "แต่สำหรับหม่อมฉัน... การได้อยู่เคียงข้างพระองค์ในฐานะสตรีที่พระองค์ไว้ใจที่สุด นั่นคือบัลลังก์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจหม่อมฉันแล้วเพคะ"

คำพูดที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความภักดีทำให้ฮ่องเต้ทรงรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เหนือกว่าอำนาจใดๆ "ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาบงการหัวใจข้าได้อีก ชิงเยียน... ยาบำรุงมังกรของเจ้าไม่ได้เพียงแต่บำรุงร่างกาย แต่บำรุงความมุ่งมั่นของข้าด้วย"

ทว่าภายใต้ความหวานชื่นนั้น ภัยมืดกลับเริ่มก่อตัวขึ้นในเงามืดของ 'โรงครัวหลวง'

นางกำนัลคนหนึ่งที่ครั้งหนึ่งเคยรับใช้ฉินกุ้ยเฟย ลอบนำผงสีขาวละเอียดบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ นางมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะโปรยผงนั้นลงในถังน้ำมันที่ใช้ปรุงอาหารสำหรับตำหนักหวงกุ้ยเฟย

"หลินชิงเยียน... เจ้าทำลายเจ้านายข้า เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้เสวยสุขนานนักเลย" นางกำนัลพึมพำด้วยความแค้น "ผง 'รากมาร' นี้ไม่มีรสไม่มีกลิ่น แต่มันจะค่อยๆ กัดกินหัวใจของผู้ที่ได้รับเข้าไปทีละน้อยจนกว่าร่างกายจะทรุดโทรมลงเหมือนใบไม้ที่แห้งเหี่ยว"

นางกำนัลคนนั้นหารู้ไม่ว่า ทุกการเคลื่อนไหวของนางถูกจับจ้องโดยสายตาของ 'องครักษ์เงา' ที่ชิงเยียนวางระบบไว้ตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นเป็นหวงกุ้ยเฟย

ในเย็นวันนั้น ขณะที่ชิงเยียนกำลังจะเริ่มรับประทานอาหารค่ำ องครักษ์เงาก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าพร้อมกับคุมตัวนางกำนัลคนดังกล่าวมาด้วย

"ทูลหวงกุ้ยเฟย... เราจับหนูสกปรกได้ในโรงครัวพะยะค่ะ" องครักษ์รายงานพลางโยนห่อผงรากมารลงบนโต๊ะ

ชิงเยียนมองผงนั่นด้วยสายตาเย็นเยียบ นางไม่ได้ตกใจหรือกรีดร้อง แต่นางกลับหยิบถ้วยแกงที่เพิ่งปรุงเสร็จมาวางตรงหน้านางกำนัลคนนั้น

"เจ้าบอกว่ายาสิ่งนี้ไม่มีรสไม่มีกลิ่นงั้นหรือ?" ชิงเยียนเอ่ยเสียงเรียบ "เช่นนั้น... เจ้าก็ช่วยชิมแกงถ้วยนี้ให้ข้าดูหน่อยสิว่ารสชาติของความแค้นที่เจ้าใส่ลงไป มันจะหอมหวานเหมือนที่เจ้าหวังไว้หรือไม่"

"พระสนม! ได้โปรดเมตตาด้วย! หม่อมฉันถูกบังคับ!" นางกำนัลคุกเข่าอ้อนวอนด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม

"ใครบังคับเจ้า?" ชิงเยียนเดินเข้าไปใกล้ "ตระกูลขุนนางที่อยู่เบื้องหลังฉินกุ้ยเฟยใช่หรือไม่? หรือจะเป็นพวกที่อยากจะส่งลูกสาวเข้ามาเป็นฮองเฮาแทนข้า?"

นางกำนัลนิ่งเงียบ ไม่ยอมปริปากบอกชื่อผู้บงการ ชิงเยียนถอนหายใจยาว แววตาของนางบัดนี้ไร้ซึ่งความสงสาร "ในวังนี้... ความภักดีที่ผิดที่ผิดทางมักจบลงด้วยความตายเสมอ ชุ่ยเอ๋อร์... นำตัวนางไปส่งให้กงกงฝ่ายในจัดการตามกฎวังหลังอย่างเด็ดขาดที่สุดเพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่าง"

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว ชิงเยียนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ นางมองดูถ้วยยาบำรุงที่เหลืออยู่เพียงก้นถ้วย

"ยาบำรุงมังกรของข้าอาจจะรักษาพระวรกายของฝ่าบาทได้... แต่ข้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เพื่อที่จะเป็นกำแพงที่ไม่มีวันพังทลายให้แก่พระองค์"

ชิงเยียนรู้ดีว่าศึกครั้งต่อไปไม่ใช่เพียงการต่อสู้กับสตรีในวังหลัง แต่เป็นการต่อสู้กับขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่จ้องจะล้มอำนาจของนางและฮ่องเต้ และนางจะใช้ "ยาบำรุง" ทุกหยดที่นางปรุง... เพื่อเสริมสร้างรากฐานของนางให้มั่นคงจนไม่มีใครกล้าสั่นคลอน