ตอนที่ 18 พี่สาวที่ล่มจม

ภายใต้ฟ้าเดียวกันกับที่วังหลวงอบอวลไปด้วยความสุข ทว่าที่กระท่อมดินซอมซ่อชายป่าเมืองหลวงกลับมีเพียงเสียงไอโขลกและกลิ่นอายของความอนาถา หลินเยี่ยฉือนั่งกอดตัวเองอยู่บนแคร่ไม้ที่ปูด้วยฟางแห้ง เสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบระคายผิวจนทำให้นางคันคะเยอไปทั้งตัว มือที่เคยเนียนละเอียดบัดนี้แตกเป็นขุยและมีแผลตกสะเก็ดจากการถูกน้ำด่างกัดยามซักผ้าให้นายจ้างในหมู่บ้าน

"น้ำ... ขอน้ำหน่อย..." เสียงแหบพร่าของเหล่าฮูหยินเซี่ยดังมาจากมุมมืดของห้อง

เยี่ยฉือลุกขึ้นด้วยท่าทางซวนเซ นางหยิบกระบวยไม้เก่าๆ ตักน้ำในถังที่มีเศษผงธุลีลอยอยู่ส่งให้แม่สามี "ดื่มเข้าไปเถอะเจ้าค่ะ ในสภาพแบบนี้มีน้ำกินก็บุญเท่าไหร่แล้ว"

"เพราะเจ้า... นังตัวกาลกิณี!" เหล่าฮูหยินเซี่ยใช้แรงเฮือกสุดท้ายปัดกระบวยทิ้ง "ถ้าข้าไม่เห็นดีเห็นงามให้ลูกชายข้าแต่งเจ้าเข้ามา ตระกูลเซี่ยก็คงไม่ต้องตกต่ำถึงเพียงนี้! เจ้ามันนางจิ้งจอกอับโชค!"

เยี่ยฉือหัวเราะขื่นในลำคอ แววตาของนางบัดนี้ดูเลื่อนลอยและบ้าคลั่ง "ท่านแม่... ท่านจำไม่ได้หรือว่าตอนข้าหอบสินเจ้าสาวมามากมาย ท่านชมข้าว่าวาสนาสูงส่งเพียงใด? บัดนี้พอเงินหมด ท่านกลับเรียกข้าว่าตัวกาลกิณี... ช่างน่าขันนัก!"

ในจังหวะนั้นเอง เซี่ยจวินเดินเข้ามาในกระท่อมพร้อมกับถุงแป้งเล็กๆ ที่ดูแฟบจนน่าเวทนา ใบหน้าของอดีตท่านโหวผู้สง่างามบัดนี้ดำคล้ำด้วยแดดและฝุ่นดิน เขาต้องไปรับจ้างแบกข้าวสารที่ท่าเรือเพื่อแลกกับเบี้ยหวัดเพียงไม่กี่อีแปะ

"วันนี้ข้าได้ค่าจ้างมาเท่านี้... ซื้อแป้งได้เพียงครึ่งถัง" เซี่ยจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก เขามองเยี่ยฉือด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความรักความลุ่มหลงที่เคยมีให้นางถูกความหิวโหยกัดกินจนหมดสิ้น

"ท่านพี่... เราจะอยู่ที่นี่ไปจนตายจริงๆ หรือเจ้าคะ?" เยี่ยฉือคลานเข้าไปเกาะชายเสื้อเขา "ท่านพี่ยังมีสหายในราชสำนักมิใช่หรือ? ลองไปขอความช่วยเหลือ... หรือไปกราบทูลฝ่าบาท..."

"สหายงั้นหรือ?!" เซี่ยจวินสะบัดนางออกจนล้มลง "ทันทีที่ข้าถูกถอดบรรดาศักดิ์ พวกมันก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าข้า! ไม่มีใครอยากเกลือกกลั้วกับคนที่มีความผิดฐานกบฏลวงเบื้องสูงหรอกเยี่ยฉือ! และคนที่เจ้าควรจะไปกราบเท้าขอขมามากที่สุดคือน้องสาวของเจ้า... ไม่ใช่ข้า!"

"ข้าไม่ไป! ข้าไม่มีวันก้มหัวให้นาง!" เยี่ยฉือกรีดร้อง "นางคือลูกอนุนางบำเรอ! ข้าคือบุตรสาวสายตรง!"

"บุตรสาวสายตรงที่นอนกินฟางอยู่ในกระท่อมเนี่ยนะ?" เซี่ยจวินเค่นยิ้มสมเพช "เยี่ยฉือ... เจ้ามองดูตัวเองในน้ำดูสิ ความงามที่เจ้าเคยภูมิใจ บัดนี้มันไม่เหลือแม้แต่เงา เจ้ามันก็แค่หญิงชาวบ้านขี้อิจฉาคนหนึ่งเท่านั้น!"

ช่วงพลบค่ำ เยี่ยฉือลอบเดินออกมานอกกระท่อม นางเดินไปยังลำธารเล็กๆ แล้วจ้องมองเงาตัวเองในน้ำตามคำที่เซี่ยจวินบอก แสงจันทร์รำไรสะท้อนใบหน้าที่ซูบตอบ ใต้ตาดำคล้ำ และผิวพรรณที่กร้านโลก นางกรีดร้องออกมาเบาๆ พลางใช้มือขยี้ใบหน้าตัวเองราวกับจะลบความจริงทิ้ง

"ไม่จริง... ข้ายังสวย ข้ายังเป็นฮูหยินโหว!"

นางหยิบเศษปิ่นปักผมไม้หักๆ ที่เก็บได้จากกองขยะขึ้นมาพยายามจะเสียบลงบนผมที่ยุ่งเหยิง ทันใดนั้น นางเห็นเงาของขบวนเสลี่ยงหรูหราเคลื่อนผ่านถนนใหญ่ไกลออกไป แสงโคมไฟสีแดงสว่างไสวพร้อมเสียงแตรสังข์ประกาศเกียรติยศของ "หวงกุ้ยเฟย" ที่เสด็จประพาสอุทยานหลวง

เยี่ยฉือทรุดตัวลงริมฝั่งน้ำ ความพ่ายแพ้ที่แท้จริงไม่ใช่การไม่มีเงิน แต่มันคือการที่นางต้องมองดูคนที่นางเคยเหยียบย่ำก้าวขึ้นไปสู่จุดที่นางไม่มีวันไปถึงแม้แต่ในฝัน

"ชิงเยียน... ข้าเกลียดเจ้า... ข้าเกลียดเจ้าที่สุด!"

นางร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล ความริษยาที่เคยเป็นไฟสุมทรวง บัดนี้มันกลายเป็นเถ้าถ่านที่เย็นชืดและหนักอึ้ง กดทับชีวิตของนางให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง ตระกูลหลินสายหลักที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงหญิงเสียสติริมลำธารที่คอยพร่ำเพ้อถึงอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน

พี่สาวผู้เคยหยิ่งทะนง บัดนี้ล่มจมลงอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งเกียรติยศ ร่างกาย และจิตวิญญาณ... ทิ้งไว้เพียงบทเรียนอันอัปยศให้คนรุ่นหลังได้จดจำ