Home / รักโบราณ / ชายาข้า…คือธิดามังกร / ตอนที่ 2 ไปตายดาบหน้า 3

Share

ตอนที่ 2 ไปตายดาบหน้า 3

last update publish date: 2025-11-11 16:53:58

เทวีแห่งหนันไห่มองลูกสาวและมองพระสวามี นางรู้ว่าเขากำลังกริ้ว จึงต้องปรามลูกสาวช่างเถียงไว้ก่อน

"เสด็จพี่...อย่าทรงกริ้วนักเลยเพคะ ลูกยังเด็ก...เราต้องค่อย ๆ สอน"

"เจ้าก็ดูนางสิ...ทำผิดยังไม่สำนึก สอนเท่าไหร่ก็ไม่เคยจำ"

เวยหลงกับเพ่ยหลงรู้ว่าบิดากำลังกริ้วหนัก เกรงน้องสาวต้องรับโทษหนัก เวยหลงจึงออกหน้าช่วยน้องสาว

"เสด็จพ่ออย่าทรงกริ้ว น้อง ๆ ยังเด็กและคึกคะนอง ข้าเป็นพี่ใหญ่กลับดูแลน้อง ๆ ไม่ดี เป็นความผิดของข้าเอง...ขอเสด็จพ่อลงโทษข้าเถิด"

"เวยเอ๋อร์...พ่อรู้ว่าเจ้ารักน้อง ๆ แต่เจ้าใจอ่อนเกินไป จะคอยปกป้องพวกเขาเช่นนี้ตลอดไปไม่ได้ น้อง ๆ ทำผิดเจ้าก็ออกรับแทนทุกครั้ง ทำให้พวกเขาเสียนิสัย เจ้าเป็นพี่ใหญ่...ต้องเข้มงวดกับน้อง ๆ ให้มากกว่านี้ ต้องสอนสั่งให้พวกเขารู้จักผิดชอบชั่วดีจึงจะถูก"

"ข้าน้อมรับคำสอนสั่งเสด็จพ่อ"

เวยหลงที่ยังคุกเข่าอยู่ก้มหน้าลง

"เสด็จพ่อ...ข้าก็ผิดที่ห้ามน้องสามไม่ได้ น้องสามทำผิดเพราะข้าดูแลน้องไม่ดี..."

"เพ่ยเอ๋อร์...พ่อรู้ว่าเจ้าพยายามห้ามน้องแล้ว แต่ลู่เอ๋อร์ดื้อรั้นไม่ฟังเจ้า เจ้าก็เพียงใจอ่อนเพราะรักน้อง พวกเจ้าทำสิ่งใด...อย่าคิดว่าพ่อไม่รู้"

"ข้าขอประทานอภัย"

เพ่ยหลงก้มหัวจรดพื้น ฉีลู่เห็นพี่ชายสองคนออกหน้าช่วยเธอ ก็อดสำนึกเสียใจไม่ได้ นางคลานเข่ามาตรงหน้าเจ้าท่านสมุทรผู้เป็นบิดา

"เสด็จพ่อ...พวกพี่ ๆ ไม่ผิดนะเพคะ ท่านอย่าลงโทษพวกเขานะ"

ท่านเจ้าสมุทรสะบัดหน้าเมิน

"ก็ได้ ๆ ข้าผิดคนเดียว"

ฉีลู่ทำปากยื่น

"ใช่...ร้อยผิดพันผิดก็คือเจ้า ดื้อรั้น ทะนงตน ครานี้พ่อต้องดัดนิสัยเจ้าให้หลาบจำเสียที"

ท่านเจ้าสมุทรกล่าวเสียงดัง

"สะ...เสด็จพ่อจะทำอันใดเพคะ"

ฉีลู่มองบิดาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

"เวยเอ๋อร์...เพ่ยเอ๋อร์ พ่อจะลงโทษให้พวกเจ้ากักตนฝึกวิชาในห้อง 1 เดือน ห้ามย่างกรายออกจากห้องแม้สักครึ่งก้าว"

สององค์ชายมองหน้ากัน ไม่คิดว่าจะถูกลงโทษสถานเบาเช่นนี้ ทั้งคู่ยอมก้มหน้ารับโทษ

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่เมตตา ข้าน้อมรับโทษพะย่ะค่ะ"

สององค์ชายคำนับก้มหัวจรดพื้น

"ส่วนเจ้า..."

ท่านเจ้าสมุทรชี้ฉีลู่เสียงดัง

"พรุ่งนี้ข้าจะส่งเจ้าไปกักตัวที่เจดีย์เทียนคง (天空塔)"

สามพี่น้องและเทวีหนันไห่ตกใจจนอ้าปากค้าง ฉีลู่หมดแรงจะคุกเข่า ถึงกับนั่งพับลงกับพื้น

**เจดีย์เทียนคง...เป็นเจดีย์ใหญ่ที่อยู่บนสรวงสวรค์ ภายในเจดีย์เวิ้งว้างว่างเปล่าและไร้ขอบเขต มืดมิดไร้แสงเดือนแสงตะวัน ผู้ที่เข้าไปในเจดีย์จะออกมาเองไม่ได้ จนกว่าจะอยู่ในนั้นจนครบ 100 ปี ก็จะถูกเจดีย์ขับออกมาเอง

เทวีหนันไห่มาคุกเข่าขอร้องแทนลูกสาว นางทนไม่ได้ที่ลูกสาวคนโปรดจะถูกขังในเจดีย์แห่งนั้น

"เสด็จพี่...ลู่เอ๋อร์ยังเด็กนัก นางเพียงซุกซนและคึกคะนอง ท่านจะลงโทษนางอย่างไรข้าไม่ขัด ขอเพียงอย่าส่งลูกไปอยู่ในเจดีย์เทียนคงเลยนะเพคะ โปรดเมตตาลู่เอ๋อร์ด้วยเถิด"

"เสด็จพ่อ...โปรดเมตตาด้วย"

"เสด็จพ่อ...สงสารน้องสามเถิด"

สององค์ชายช่วยกันวิงวอนบิดา

"ก็เพราะพวกเจ้าเห็นว่านางยังเด็ก จึงรัก ถนอมนางและตามใจทุกสิ่ง นางจึงมักทำตามอำเภอใจจนสร้างความเดือดร้อนมาสู่พวกเจ้า กี่คราแล้วที่พวกเจ้าต้องช่วยแก้ไขสิ่งที่นางทำผิด ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อดัดนิสัยนาง ซู่เจียว...เจ้าก็อดทนหน่อยนะ 100 ปีก็ใช่ว่าจะนานนัก"

"เสด็จพี่..."

"ทหาร...พาองค์หญิงสามไปขังไว้ในห้อง พรุ่งนี้นำตัวไปขังที่เจดีย์เทียนคง"

ฉีลู่รีบมากอดเข่าขอร้องบิดา

"เสด็จพ่อ...ลูกสำนึกแล้ว อย่าส่งลูกไปในที่เช่นนั้นเลยเพคะ...ได้โปรด"

"พาตัวออกไป"

ทหาร 2 คน เข้ามาพาตัวฉีลู่ออกไป เพ่ยหลงจะลุกตาม แต่ถูกทหารขวางไว้

"เสด็จพ่อ..."

เสียงฉีลูร้องไห้ช่างบาดหูบาดใจคนเป็นพ่อแม่นัก แต่ท่านเจ้าสมุทรหนันไห่จำต้องใจแข็งทำเช่นนี้เพื่อดัดนิสัยลูกสาว ครั้นทอดตามองเทวีซู่เจียวที่ฟุบหน้าร้องไห้ ใจคนเป็นพ่อก็เจ็บไม่แพ้กัน

ทั้งสามถูกพาตัวกลับห้องของตน องค์ชายทั้งสองมีเพียงทหารเฝ้าหน้าห้อง แต่ฉีลู่ถูกปิดขังใส่กุญแจให้อยู่แต่ในห้อง นางโมโหขว้างปาข้าวของจนเกลื่อน

"ไม่มีทาง...ข้าไม่ยอมถูกขังอยู่ในที่แบบนั้นแน่ หากต้องอยู่ในนั้นตั้ง 100 ปี ข้าสู้ยอมตายเสียดีกว่า ดีล่ะ...เมื่อเสด็จพ่อจะจับข้าขังไว้ในเจดีย์ให้ได้ ข้าก็ไม่อยู่ให้โดนจับขังหรอก..."

องค์หญิงจอมซนคิดหาทางจะหนีออกไปจากห้อง

"อืม...แต่ถ้าหนีได้แล้ว ข้าจะหนีไปที่ใดดี ตายแล้ว ๆ เสด็จพ่อกว้างขวางใน 4 คาบสมุทรเสียด้วยสิ ไม่ว่าข้าจะหนีไปหนใด...เสด็จพ่อก็ต้องจับตัวข้าได้แน่ โอ๊ย!...ข้าจะหนีไปที่ใดได้เล่านี่ ไปที่ใดดี...ไปที่ใดดี"

ฉีลู่เดินไปเดินมาใช้ความคิดอย่างหนัก

"ไปสวรรค์...ไม่ ๆๆ ไปสวรรค์ไม่ได้ เสด็จพ่อต้องตามเจอแน่ อืม...แดนมนุษย์ ใช่แล้ว...หากไปแดนมนุษย์ ย่อมมีทางหนีมากกว่า อย่างน้อยก็รอจนเสด็จพ่อหายกริ้วได้ ดีล่ะ...เอาตามนี้แหละ"

ฉีลู่ยิ้มพอใจ นางเดินไปเขย่าประตูที่ล็อคแน่นหนา

"คิดว่าจะขังข้าได้หรือ โชคดีที่พี่ใหญ่สอนเวทย์แปลงร่างให้ข้าแล้ว อืม...แปลงเป็นปลาน้อยก็แล้วกัน"

ฉีลู่ร่ายเวทย์แปลงร่างเป็นปลาตัวน้อย ว่ายออกทางช่องหน้าต่างหนีออกไปจนได้ ฉีลู่สามารถลัดเลาะหลบหนีสายตาทหารยามออกมาจนถึงประตูใหญ่หน้าด่าน

"อีกนิดเดียวก็จะพ้นแล้ว"

ฉีลู่คิดอย่างยินดี นางอาศัยแนวปะการังกับดอกไม้ทะเลเป็นที่กำบังตน แต่พอมาถึงประตูหน้าด่าน กลับพบว่ามีทหารยามมากมายยืนอยู่

"อันไดกันนี่...ไยวันนี้เวรยามจึงแน่นหนานัก เช่นนี้ข้าจะเล็ดลอดออกไปได้หรือ...ทำอย่างไรดี ๆ"

ฉีลู่แอบมองและคิดหาทางอยู่หลังดอกไม้ทะเล มีดอกไม้ทะเลดอกหนึ่ง อ้าปากจะงับปลาน้อยฉีลู่ มันอ้าปากกว้าง รอให้ฉีลู่ว่ายเข้าไปหาเองแล้วค่อยงับ

ฉีลู่มัวแต่มองดูทหารยาม และคิดหาทางหนีออกไป จึงไม่ทันระวังดอกไม้ทะเลที่อ้าปากกว้างรออยู่ อีกเพียงนิดเดียวฉีลู่ก็จะเข้าสู่ปากดอกไม้ทะเลแล้ว จู่ ๆ ก็มีหินมากระแทกดอกไม้ทะเลจนต้องหุบปากลง ฉีลู่เหลียวมามอง และตกใจจนต้องว่ายน้ำหนี

แต่ฉีลู่ว่ายไปได้เพียงเล็กน้อย ก็ถูกมือใหญ่จับตัวไว้ได้ ฉีลู่ตกใจเงยหน้ามองเจ้าของมือ เป็นสตรีหน้าตาน่ารักนางหนึ่ง

"เสี่ยวเซี่ย (小夏)"

ฉีลู่เรียกอย่างดีใจ สะบัดหางเล็ก ๆ ไปมา เสี่ยวเซี่ยเป็นปลาที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ด้วยอานุภาพของมุกประจำตัว นางเป็นคนรับใช้และคนสนิทของฉีลู่

"องค์หญิงสาม...นี่ท่านเองหรือ"

"เจ้าไปไหนมาเสียหลายวัน"

"ข้าไปทำธุระให้พระเทวีเพคะ กลับมาก็ได้ยินเรื่ององค์หญิง กำลังจะไปเฝ้าพอดี เห็นปลาน้อยสีสวยจะถูกกิน...จึงมาช่วยไว้ ไยท่านจึงแปลงเป็นปลาเล่าเพคะ"

"ชู่ว์...เจ้าอย่าเสียงดังสิ ข้าหาทางแทบตายกว่าจะมาถึงที่นี่ได้นะ"

"ท่านคิดทำสิ่งใดกันแน่ ตอนนี้ฝ่าบาทให้เหล่าสัตว์น้ำทุกตัวตามหาท่านอยู่นะเพคะ"

"อะไรกัน...ข้าออกมาเพียงครู่เดียวเองนะ ไยเสด็จพ่อจึงทรงทราบเร็วนัก เสี่ยวเซี่ย...เจ้าต้องช่วยข้านะ"

"จะให้ข้าช่วยอย่างไรเพคะ"

"ช่วยให้ข้าออกจากเขตแดนหนันไห่นะสิ ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว เสด็จพ่อจะจับข้าไปขังไว้ในเจดีย์เทียนคง"

เสี่ยวเซี่ยอ้าปากตกใจหน้าซีด

"ท่านอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วจริง ๆ แต่จะออกไปอย่างไรเล่าเพคะ ทหารยามตามหาท่านไปทั่ว ซ้ำยังมีรับสั่งให้เฝ้าประตูใหญ่อย่างแน่นหนาด้วย..."

"ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องหนีให้ได้"

ฉีลู่มองพวกทหารที่ยืนเหมือนรอรับคำสั่ง

"อยากรู้จริง...พวกเขาคิดทำอันใดกัน เจ้าอยู่ตรงนี้นะ...อย่าเสียงดังด้วย ข้าจะเข้าไปแอบฟังพวกเขาสักหน่อย"

"ข้าไปด้วยเพคะ"

เสี่ยวเซี่ยคืนร่างเป็นปลาว่ายน้ำตามฉีลู่ในร่างปลาน้อยไปแอบฟังพวกทหารคุยกัน ฉีลู่ต้องหนีให้ได้ก่อนที่ใครจะทันจับตัวนางได้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    องค์ชายตานเช่อได้รับรายงานจากคนสนิทแล้ว ก็ทำนิ่งเฉยไว้ก่อน เขารอจนทำพิธีไว้อาลัยเสร็จสิ้น ก็ทูลลาฮ่องเต้กลับ เขากับคนสนิทมาที่กระต๊อบของเหวินซิน เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเขายังหลับอยู่ในนั้น และใช่เหวินซินจริง ๆองค์ชายตานเช่อก็สั่งให้คนจุดไฟเผากระต๊อบของเหวินซิน เพราะกระต๊อบสร้างด้วยไม้กับฟาง จึงติดไฟอย่างรวดเร็ว และลุกลามไปทั้งหลัง เหวินซินตื่นเพราะร้อนและสำลักควัน เขาพยายามจะออกไปข้างนอกแต่ก็ออกไปไม่ได้"ช่วยด้วย...ช่วยข้าด้วย"เสียงร้องโหยหวนของเหวินซินตะโกนออกมา องค์ชายตานเช่อหัวเราะเสียงดัง"เหวินซิน...ชอบของขวัญของข้าหรือไม่ หากเจ้าไม่ทรยศข้า...เจ้าก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้""ตานเช่อ...ไอ้สารเลว""เสียงคนใกล้ตายนี่ช่างไพเราะนัก เหวินซิน...จงตายชดใข้ความผิดของเจ้าเถิด...ไอ้คนทรยศ""ไม่...ม่ายยยยย"เสียงร้องโหยหวนเงียบลง พร้อมกับกระต๊อบที่ไฟลุกโชน ตัวเหวินซินก็พลอยถูกเผามอดไหม้ไปด้วย"จบสิ้นกันเสียที ข้าจะกลับไปรวบรวมกองทัพ แล้วยกมาบดขยี้แคว้นฮุยหวงอีกครา ข้าต้องยึดครองดินแดนจงหยวนให้จงได้"องค์ชายตานเช่อยังไม่ยอมเลิกล้มความคิดที่จะยึดครองจงหยวน เขาและคนสนิทขี่ม้ากลับปาเจ๋อ ไม่มีผู้ใดล่ว

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    ทางแคว้นปาเจ๋อ...ม่อหลัวข่านกับองค์ชายตานเช่อก็ได้รู้เรื่องนี้ สองพ่อลูกที่ยังเคืองแค้นเหวินซิน นั่งพูดคุยปรึกษากัน"ท่านพ่อจะไปร่วมงานหรือไม่""ต้องไปสิ...เพราะเรายังต้องส่งเครื่องบรรณาการให้แคว้นฮุยหวงนี่""เฮอะ!...พูดแล้วก็เจ็บใจ ข้ายังแค้นใจไอ้เหวินซินไม่หาย ยังไม่ได้ชำระแค้นมันเลย""พ่อได้ยินว่ามันก่อกบฎไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าหนีตายไปที่ใดแล้ว""สมน้ำหน้ามัน...รนหาที่เองแท้ ๆ เสด็จพ่อ...ท่านให้ข้าเป็นตัวแทนไปร่วมงานได้หรือไม่ ข้าจะไปสืบหาไอ้คนทรยศเหวินซินให้พบ...แล้วสังหารมันเสีย หากไม่ใช่เพราะมัน...เราคงได้ปกครองฮุยหวงไปแล้ว""ก็ดี...พ่ออายุมากแล้ว ไม่อยากเดินทางไกล เจ้าก็ไปเป็นตัวแทนพ่อก็แล้วกัน เอาคนไปมากหน่อย""ไม่ต้อง...ข้าจะพายอดฝีมือไปเพียง 10 คนก็พอ จะขี่ม้าเร็วไปเอง""ได้...พ่อตามใจเจ้า"องค์ชายตานเช่อตาวาว มุ่งมั่นจะตามสังหารเหวินซินให้ได้ เพราะคิดว่าเขาคือคนทรยศ...ที่ทำให้แผนยึดครองแคว้นฮุยหวงของเขาไม่สำเร็จ และทำให้ปาเจ๋อต้องส่งเครื่องบรรณาการแก่แคว้นฮุยหวงทุกปีด้วยเหวินซินที่บาดเจ็บ...หนีออกจากวังหลวงในช่วงที่ทุกคนกำลังวุ่นวายในการปราบกบฎ เขาจะออกนอกเมืองก็ไม่ได้ จึงปลอ

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    ในขณะเดียวกัน...เทวีซีไห่ก็กลับมาที่วังในทะเลซีไห่เช่นกัน แต่พอนางจะเข้าไปในวัง กลับถูกทหารที่ครึ่งบนเป็นคนครึ่งล่างเป็นปลาสองตนขวางไว้"ไยพวกเจ้าจึงมาขวางข้า""พวกข้าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าสมุทร ห้ามท่านเข้าไปในวังอีกต่อไป เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ขับท่านออกจากซีไห่แล้ว...จงไปเสีย""ไม่จริง...เสด็จพี่จะไม่ทำเช่นนี้กับข้า พวกเจ้าถอยไปนะ อย่ามาขวางข้า"ทหารปลาสองตนไม่เพียงไม่ถอย ยังใช้อาวุธในมือที่เป็นก้านปะการังตีนาง เทวีซีไห่โกรธมาก นางอ้าปากจะใช้ไฟเผาทหารปลาสองตนนั้น แต่กลับพ่นไฟออกมาไม่ได้ นางจะใชเฤทธิ์อะไรก็ไม่ได้ เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ผนึกไม่ให้นางใช้ฤทธิ์ได้เมื่อลงทะเลทหารปลาส่งเสียงแหลมเล็กบาดหู...เรียกพรรคพวกออกมาช่วย พวกทหารปลาถือกิ่งปะการังออกมาหลายตน พวกนั้นใช้กิ่งปะการังรุมตีจนนางต้องร้องเรียกสวามีให้ช่วย"เสด็จพี่...ช่วยข้าด้วยเพคะ"เทวีซีไห่ล้มลงกับพื้น เสียงประตูวังเปิดออก ท่านเจ้าสมุทรซีไห่และโอรสทั้งสามเดินออกมา เทวีซีไห่ดีใจร้องเรียกพวกเขา"เสด็จพี่...ลูกแม่ "ทุกคนมองเทวีซีไห่ด้วยสายตาเย็นชา นางเองก็รู้สึกได้ว่าสวามีและโอรสหมางเมินเหินห่าง"ข้าบอกว่าขับเจ้าออกจากซีไห่แล

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    เวยหลงกับเพ่ยหลงเดินมาสวมกอดฉีลู่ คราวนี้สามพี่น้องต้องจากกันจริง ๆ แล้ว พวกเขาใจหายที่ฉีลู่จะไม่ได้ไปอยู่ที่วังมรกตด้วยกันอีก"น้องสาม...ดูแลตนเองให้ดีนะ หากมีสิ่งใดให้พี่ช่วยเหลือ ก็เรียกพี่ดัง ๆ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่หนใด พี่ก็จะรีบไปช่วยเจ้าแน่นอน"เวยหลงบอกฉีลู่ นางเม้มปากพยักหน้าน้ำตาไหล"เจ้าห้ามลืมพี่รองคนนี้นะ พาเหว่ยเอ๋อร์มาหาพวกเราบ่อย ๆ ด้วย""รู้แล้ว...พวกท่านเป็นพี่ชายที่ข้ารักที่สุดนะ พวกท่านก็ห้ามลืมข้าด้วย"ฉีลู่ร้องไห้กอดพี่ชายทั้งสอง เหวินเชียนรู้ว่าท่านเจ้าสมุทรและเทวีรักและเป็นห่วงฉีลู่มาก จึงกล่าวกับทั้งสองว่า"เสด็จพ่อเสด็จแม่และท่านพี่ทั้งสองไม่ต้องเป็นห่วงลู่เอ๋อร์ ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุด""พ่อเชื่อ...ว่าเจ้าทำได้"ท่านเจ้าสมุทรตบไหล่เหวินเชียน"มีเจ้าดูแลพี่ก็วางใจ พี่ฝากลู่เอ๋อร์กับหลานด้วยนะ"เวยหลงยิ้มบอกเขา เหวินเชียนประสานมือคารวะต่อทุกคน เทวีหนันไห่เสกถุงทองถุงหนึ่งส่งให้ฉีลู่"เก็บไว้ใช้ยามจำเป็นนะลูก""ขอบพระทัยเสด็จแม่เพคะ"เซินเค่อลูบเคราบอกเหวินเชียนและฉีลู่ว่า"มีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกพวกเจ้าทั้งสองคน แม้ตอนนี้องค์หญิงฉีลู่จะเป็นมนุษย์แล้ว แต่ดวงจิ

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 70 คู่แท้

    ฉีลู่กระพริบตาทำหน้างง ๆ นางหันมาเห็นเจ้าแม่หนวี่วา ก็รีบคุกเข่าลงคารวะเจ้าแม่"คารวะเจ้าแม่หนวี่วา""ลู่เอ๋อร์...ลูกแม่"เทวีหนันไห่เดินมากอดนาง"เสด็จแม่...เสด็จพ่อ พี่ใหญ่...พี่รอง เหว่ยเอ๋อ พวกท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ แล้ว..."ฉีลู่เหลียวมองรอบตัว"เสด็จพี่เหวินเชียนเล่า เขาอยู่ที่ใดหรือเพคะ"เทวีหนันไห่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบฉีลู่อย่างไร เวยหลงปล่อยองค์ชายน้อยให้วิ่งไปหามารดา ฉีลู่กอดหอมแก้มลูกด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ"ซาเด็ดแม่"องค์ชายน้อยเบะปากจะร้องไห้ ฉีลู่รีบกอดปลอบไม่ให้เขาร้อง"เด็กดี...ไม่ร้องนะจ๊ะ แม่มาหาเจ้าแล้ว"ฉีลู่กอดปลอบโอรสน้อย เจ้าแม่หนวี่วาตรัสกับนางว่า"ฉีลู่...ดวงจิตมังกรของเจ้าถูกทำลายจนแตกสลายไปแล้ว แต่เจ้ายังเหลือกายเนื้อและหยกสีรุ้ง ทำให้เจ้าคืนชีวิตมาได้ นับแต่นี้...เจ้าจะกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วนะ""เช่นนั้น...ข้าก็กลับหนันไห่ไม่ได้อีกแล้วสิเพคะ""ด้วยอานุภาพแห่งหยกสีรุ้งในกายเจ้า เจ้ายังสามารถกลับหนันไห่ได้ แต่เจ้าจะคืนรางเป็นมังกรไม่ได้อีกแล้ว ใช้เวทย์ก็ไม่ได้ เว้นแต่เจ้าจะหมั่นเพียรฝึกมันขึ้นมาใหม่"ฉีลู่พยักหน้าเข้าใจ"แม้ดวงจิตมังกรของเจ้าจะแตกสลายไปแล้ว

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 70 คู่แท้

    "ข้าก็จะฟ้องร้องต่อสวรรค์ เจ้าทำลายชีวิตลูกและสะใภ้ของข้า ข้าจะขอให้สวรรค์เลาะเอ็นเฉือนกระดูกของเจ้า...ทำให้เจ้าอัปยศไปทั้งชีวิต"ซูฮองเฮาก็ชี้หน้าเทวีซีไห่ทั้งน้ำตา"ไม่นะ...พวกเจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้"ซูฮองเฮาสะบัดหน้าเมิน เดินไปประคองไทเฮาพาเดินออกจากตำหนัก ฮ่องเต้และทุกคนก็เดินตามออกไป ท่านเจ้าสมุทรหนันไห่คืนร่างเป็นมังกร เทวีหนันไห่ก็เปลี่ยนรางเป็นดวงไฟ ทะยานขึ้นฟ้าหายไปด้วยกันเหลือเพียงเทวีซีไห่ นางมองไปรอบ ๆ ตัวที่มีแต่ซากศพนอนเกลื่อน แต่ก็ยังคิดเข้าข้างว่าตนเองไม่ผิด และไม่คิดว่าสวามีจะตัดเป็นตัดตายกับนางจริง ๆ เทวีซีไห่คืนร่างเป็นมังกรทะยานขึ้นฟ้า คิดจะกลับไปง้อสวามีให้เขายกโทษให้ณ.ชายหาดริมฝั่งทะเลหนันไห่ท่านเจ้าสมุทรและเทวีมาปรากฏตัว ณ.ที่นั้นมีเวยหลงที่อุ้มองค์ชายน้อยและเพ่ยหลงยืนรออยู่ พอเห็นท่านเจ้าสมุทรกับเทวีมา สองพี่น้องก็ก้มหัวคารวะ เทวีมาหอมแก้มองค์ชายน้อยที่เวยหลงอุ้มอยู่"เวยเอ๋อร์...เพ่ยเอ๋อร์ พวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่ มารอพ่อกับแม่หรือ"ท่านเจ้าสมุทรถามโอรสทั้งสอง"พะย่ะค่ะ...เหว่ยเอ๋อร์ร้องเรียกหามารดา ข้าจึงพาเขามารอน้องสามที่นี่ แล้วน้องสามเล่า พวกท่านบอก

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 16 สู้ยังไงก็แพ้

    ในพระตำหนัก...ฮ่องเต้ประทับรอไต้กุ้ยเหริน เพราะได้ยินเสียงเอะอะจึงให้อี้กงกงออกไปดู อี้กงกงนำพระสนมทั้งสองเข้ามา จินกุ้ยเฟยพอเห็นพระพักตร์ฮ่องเต้...ก็บีบน้ำตา"ฝ่าบาทเพคะ...ข้าเจ็บเหลือเกิน""กุ้ยเฟย...เจ้าเป็นอันใด"ฮ่องเต้ตกใจที่เห็นนางเหมือนจะบาดเจ็บ จินกุ้ยเฟยทำมารยา...ถลาเข้าสู่อ้อมกอดของฮ่องเ

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 14 หัวหน้าองครักษ์

    ฉินวานยืนเด่นอยู่กลางลาน ในมือมีรายชื่อของเหล่าชายฉกรรจ์ที่มารับการคัดเลือก ซึ่งมีทั้งสิ้น 42 คน"ข้าชื่อฉินวาน...เป็นหัวหน้ากรมองครักษ์ ข้าจะเรียกชื่อพวกเจ้าคราละ 2 คนให้ออกมาประลองกัน การประลองครานี้จะหาผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว เพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยกิเลน จะมีการประลอง 3 อย่าง อย่างแรกคือประลอง

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 13 พระชายารัชทายาท

    แต่พอเหวินเชียนกับฉีลู่เดินมาถึงหน้าห้อง ก็พบมู่จินมาคุกเข่ารอ ฉินวานถือดาบยืนกอดอกอยู่หน้าตำหนัก ฉีลู่มองมู่จิ่นนิ่ง เหวินเชียนขมวดคิ้วไม่พอใจ มู่จิ่นส่งสายตาอ้อนมองมาที่เขา"คารวะองค์รัชทายาท...และพระชายาเพคะ"มู่จิ่นกล่าวตอนท้ายด้วยเสียงแผ่วเบา คล้ายไม่เต็มใจ"ไยมาอยู่ตรงนี้ เมื่อครู่ไยไม่มาถวาย

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 12 ข่านแห่งถูลู่

    เมื่อมู่ถูเกอออกมาถึงด้านนอกแล้ว ก็สะบัดแขนออกจากมือคนสนิท เขายึดตัวขึ้นยืนตัวตรง...ไม่มีท่าทีเมามาย คนสนิททำหน้างง"ท่านข่าน...นี่ท่านไม่ได้เมาหรอกหรือ""เหล้าชาวจงหยวนไม่ทำให้ข้าเมาได้หรอก เหล้าแคว้นเราแรงกว่านี้หลายเท่า...ข้ายังต้องดื่มหลายไหจึงจะเมา หากไม่ทำเช่นนี้...เจ้าจะพาข้าออกมาได้หรือ"คน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status