Beranda / รักโบราณ / ชายาข้า…คือธิดามังกร / ตอนที่ 2 ไปตายดาบหน้า 3

Share

ตอนที่ 2 ไปตายดาบหน้า 3

last update Tanggal publikasi: 2025-11-11 16:53:58

เทวีแห่งหนันไห่มองลูกสาวและมองพระสวามี นางรู้ว่าเขากำลังกริ้ว จึงต้องปรามลูกสาวช่างเถียงไว้ก่อน

"เสด็จพี่...อย่าทรงกริ้วนักเลยเพคะ ลูกยังเด็ก...เราต้องค่อย ๆ สอน"

"เจ้าก็ดูนางสิ...ทำผิดยังไม่สำนึก สอนเท่าไหร่ก็ไม่เคยจำ"

เวยหลงกับเพ่ยหลงรู้ว่าบิดากำลังกริ้วหนัก เกรงน้องสาวต้องรับโทษหนัก เวยหลงจึงออกหน้าช่วยน้องสาว

"เสด็จพ่ออย่าทรงกริ้ว น้อง ๆ ยังเด็กและคึกคะนอง ข้าเป็นพี่ใหญ่กลับดูแลน้อง ๆ ไม่ดี เป็นความผิดของข้าเอง...ขอเสด็จพ่อลงโทษข้าเถิด"

"เวยเอ๋อร์...พ่อรู้ว่าเจ้ารักน้อง ๆ แต่เจ้าใจอ่อนเกินไป จะคอยปกป้องพวกเขาเช่นนี้ตลอดไปไม่ได้ น้อง ๆ ทำผิดเจ้าก็ออกรับแทนทุกครั้ง ทำให้พวกเขาเสียนิสัย เจ้าเป็นพี่ใหญ่...ต้องเข้มงวดกับน้อง ๆ ให้มากกว่านี้ ต้องสอนสั่งให้พวกเขารู้จักผิดชอบชั่วดีจึงจะถูก"

"ข้าน้อมรับคำสอนสั่งเสด็จพ่อ"

เวยหลงที่ยังคุกเข่าอยู่ก้มหน้าลง

"เสด็จพ่อ...ข้าก็ผิดที่ห้ามน้องสามไม่ได้ น้องสามทำผิดเพราะข้าดูแลน้องไม่ดี..."

"เพ่ยเอ๋อร์...พ่อรู้ว่าเจ้าพยายามห้ามน้องแล้ว แต่ลู่เอ๋อร์ดื้อรั้นไม่ฟังเจ้า เจ้าก็เพียงใจอ่อนเพราะรักน้อง พวกเจ้าทำสิ่งใด...อย่าคิดว่าพ่อไม่รู้"

"ข้าขอประทานอภัย"

เพ่ยหลงก้มหัวจรดพื้น ฉีลู่เห็นพี่ชายสองคนออกหน้าช่วยเธอ ก็อดสำนึกเสียใจไม่ได้ นางคลานเข่ามาตรงหน้าเจ้าท่านสมุทรผู้เป็นบิดา

"เสด็จพ่อ...พวกพี่ ๆ ไม่ผิดนะเพคะ ท่านอย่าลงโทษพวกเขานะ"

ท่านเจ้าสมุทรสะบัดหน้าเมิน

"ก็ได้ ๆ ข้าผิดคนเดียว"

ฉีลู่ทำปากยื่น

"ใช่...ร้อยผิดพันผิดก็คือเจ้า ดื้อรั้น ทะนงตน ครานี้พ่อต้องดัดนิสัยเจ้าให้หลาบจำเสียที"

ท่านเจ้าสมุทรกล่าวเสียงดัง

"สะ...เสด็จพ่อจะทำอันใดเพคะ"

ฉีลู่มองบิดาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

"เวยเอ๋อร์...เพ่ยเอ๋อร์ พ่อจะลงโทษให้พวกเจ้ากักตนฝึกวิชาในห้อง 1 เดือน ห้ามย่างกรายออกจากห้องแม้สักครึ่งก้าว"

สององค์ชายมองหน้ากัน ไม่คิดว่าจะถูกลงโทษสถานเบาเช่นนี้ ทั้งคู่ยอมก้มหน้ารับโทษ

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่เมตตา ข้าน้อมรับโทษพะย่ะค่ะ"

สององค์ชายคำนับก้มหัวจรดพื้น

"ส่วนเจ้า..."

ท่านเจ้าสมุทรชี้ฉีลู่เสียงดัง

"พรุ่งนี้ข้าจะส่งเจ้าไปกักตัวที่เจดีย์เทียนคง (天空塔)"

สามพี่น้องและเทวีหนันไห่ตกใจจนอ้าปากค้าง ฉีลู่หมดแรงจะคุกเข่า ถึงกับนั่งพับลงกับพื้น

**เจดีย์เทียนคง...เป็นเจดีย์ใหญ่ที่อยู่บนสรวงสวรค์ ภายในเจดีย์เวิ้งว้างว่างเปล่าและไร้ขอบเขต มืดมิดไร้แสงเดือนแสงตะวัน ผู้ที่เข้าไปในเจดีย์จะออกมาเองไม่ได้ จนกว่าจะอยู่ในนั้นจนครบ 100 ปี ก็จะถูกเจดีย์ขับออกมาเอง

เทวีหนันไห่มาคุกเข่าขอร้องแทนลูกสาว นางทนไม่ได้ที่ลูกสาวคนโปรดจะถูกขังในเจดีย์แห่งนั้น

"เสด็จพี่...ลู่เอ๋อร์ยังเด็กนัก นางเพียงซุกซนและคึกคะนอง ท่านจะลงโทษนางอย่างไรข้าไม่ขัด ขอเพียงอย่าส่งลูกไปอยู่ในเจดีย์เทียนคงเลยนะเพคะ โปรดเมตตาลู่เอ๋อร์ด้วยเถิด"

"เสด็จพ่อ...โปรดเมตตาด้วย"

"เสด็จพ่อ...สงสารน้องสามเถิด"

สององค์ชายช่วยกันวิงวอนบิดา

"ก็เพราะพวกเจ้าเห็นว่านางยังเด็ก จึงรัก ถนอมนางและตามใจทุกสิ่ง นางจึงมักทำตามอำเภอใจจนสร้างความเดือดร้อนมาสู่พวกเจ้า กี่คราแล้วที่พวกเจ้าต้องช่วยแก้ไขสิ่งที่นางทำผิด ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อดัดนิสัยนาง ซู่เจียว...เจ้าก็อดทนหน่อยนะ 100 ปีก็ใช่ว่าจะนานนัก"

"เสด็จพี่..."

"ทหาร...พาองค์หญิงสามไปขังไว้ในห้อง พรุ่งนี้นำตัวไปขังที่เจดีย์เทียนคง"

ฉีลู่รีบมากอดเข่าขอร้องบิดา

"เสด็จพ่อ...ลูกสำนึกแล้ว อย่าส่งลูกไปในที่เช่นนั้นเลยเพคะ...ได้โปรด"

"พาตัวออกไป"

ทหาร 2 คน เข้ามาพาตัวฉีลู่ออกไป เพ่ยหลงจะลุกตาม แต่ถูกทหารขวางไว้

"เสด็จพ่อ..."

เสียงฉีลูร้องไห้ช่างบาดหูบาดใจคนเป็นพ่อแม่นัก แต่ท่านเจ้าสมุทรหนันไห่จำต้องใจแข็งทำเช่นนี้เพื่อดัดนิสัยลูกสาว ครั้นทอดตามองเทวีซู่เจียวที่ฟุบหน้าร้องไห้ ใจคนเป็นพ่อก็เจ็บไม่แพ้กัน

ทั้งสามถูกพาตัวกลับห้องของตน องค์ชายทั้งสองมีเพียงทหารเฝ้าหน้าห้อง แต่ฉีลู่ถูกปิดขังใส่กุญแจให้อยู่แต่ในห้อง นางโมโหขว้างปาข้าวของจนเกลื่อน

"ไม่มีทาง...ข้าไม่ยอมถูกขังอยู่ในที่แบบนั้นแน่ หากต้องอยู่ในนั้นตั้ง 100 ปี ข้าสู้ยอมตายเสียดีกว่า ดีล่ะ...เมื่อเสด็จพ่อจะจับข้าขังไว้ในเจดีย์ให้ได้ ข้าก็ไม่อยู่ให้โดนจับขังหรอก..."

องค์หญิงจอมซนคิดหาทางจะหนีออกไปจากห้อง

"อืม...แต่ถ้าหนีได้แล้ว ข้าจะหนีไปที่ใดดี ตายแล้ว ๆ เสด็จพ่อกว้างขวางใน 4 คาบสมุทรเสียด้วยสิ ไม่ว่าข้าจะหนีไปหนใด...เสด็จพ่อก็ต้องจับตัวข้าได้แน่ โอ๊ย!...ข้าจะหนีไปที่ใดได้เล่านี่ ไปที่ใดดี...ไปที่ใดดี"

ฉีลู่เดินไปเดินมาใช้ความคิดอย่างหนัก

"ไปสวรรค์...ไม่ ๆๆ ไปสวรรค์ไม่ได้ เสด็จพ่อต้องตามเจอแน่ อืม...แดนมนุษย์ ใช่แล้ว...หากไปแดนมนุษย์ ย่อมมีทางหนีมากกว่า อย่างน้อยก็รอจนเสด็จพ่อหายกริ้วได้ ดีล่ะ...เอาตามนี้แหละ"

ฉีลู่ยิ้มพอใจ นางเดินไปเขย่าประตูที่ล็อคแน่นหนา

"คิดว่าจะขังข้าได้หรือ โชคดีที่พี่ใหญ่สอนเวทย์แปลงร่างให้ข้าแล้ว อืม...แปลงเป็นปลาน้อยก็แล้วกัน"

ฉีลู่ร่ายเวทย์แปลงร่างเป็นปลาตัวน้อย ว่ายออกทางช่องหน้าต่างหนีออกไปจนได้ ฉีลู่สามารถลัดเลาะหลบหนีสายตาทหารยามออกมาจนถึงประตูใหญ่หน้าด่าน

"อีกนิดเดียวก็จะพ้นแล้ว"

ฉีลู่คิดอย่างยินดี นางอาศัยแนวปะการังกับดอกไม้ทะเลเป็นที่กำบังตน แต่พอมาถึงประตูหน้าด่าน กลับพบว่ามีทหารยามมากมายยืนอยู่

"อันไดกันนี่...ไยวันนี้เวรยามจึงแน่นหนานัก เช่นนี้ข้าจะเล็ดลอดออกไปได้หรือ...ทำอย่างไรดี ๆ"

ฉีลู่แอบมองและคิดหาทางอยู่หลังดอกไม้ทะเล มีดอกไม้ทะเลดอกหนึ่ง อ้าปากจะงับปลาน้อยฉีลู่ มันอ้าปากกว้าง รอให้ฉีลู่ว่ายเข้าไปหาเองแล้วค่อยงับ

ฉีลู่มัวแต่มองดูทหารยาม และคิดหาทางหนีออกไป จึงไม่ทันระวังดอกไม้ทะเลที่อ้าปากกว้างรออยู่ อีกเพียงนิดเดียวฉีลู่ก็จะเข้าสู่ปากดอกไม้ทะเลแล้ว จู่ ๆ ก็มีหินมากระแทกดอกไม้ทะเลจนต้องหุบปากลง ฉีลู่เหลียวมามอง และตกใจจนต้องว่ายน้ำหนี

แต่ฉีลู่ว่ายไปได้เพียงเล็กน้อย ก็ถูกมือใหญ่จับตัวไว้ได้ ฉีลู่ตกใจเงยหน้ามองเจ้าของมือ เป็นสตรีหน้าตาน่ารักนางหนึ่ง

"เสี่ยวเซี่ย (小夏)"

ฉีลู่เรียกอย่างดีใจ สะบัดหางเล็ก ๆ ไปมา เสี่ยวเซี่ยเป็นปลาที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ด้วยอานุภาพของมุกประจำตัว นางเป็นคนรับใช้และคนสนิทของฉีลู่

"องค์หญิงสาม...นี่ท่านเองหรือ"

"เจ้าไปไหนมาเสียหลายวัน"

"ข้าไปทำธุระให้พระเทวีเพคะ กลับมาก็ได้ยินเรื่ององค์หญิง กำลังจะไปเฝ้าพอดี เห็นปลาน้อยสีสวยจะถูกกิน...จึงมาช่วยไว้ ไยท่านจึงแปลงเป็นปลาเล่าเพคะ"

"ชู่ว์...เจ้าอย่าเสียงดังสิ ข้าหาทางแทบตายกว่าจะมาถึงที่นี่ได้นะ"

"ท่านคิดทำสิ่งใดกันแน่ ตอนนี้ฝ่าบาทให้เหล่าสัตว์น้ำทุกตัวตามหาท่านอยู่นะเพคะ"

"อะไรกัน...ข้าออกมาเพียงครู่เดียวเองนะ ไยเสด็จพ่อจึงทรงทราบเร็วนัก เสี่ยวเซี่ย...เจ้าต้องช่วยข้านะ"

"จะให้ข้าช่วยอย่างไรเพคะ"

"ช่วยให้ข้าออกจากเขตแดนหนันไห่นะสิ ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว เสด็จพ่อจะจับข้าไปขังไว้ในเจดีย์เทียนคง"

เสี่ยวเซี่ยอ้าปากตกใจหน้าซีด

"ท่านอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วจริง ๆ แต่จะออกไปอย่างไรเล่าเพคะ ทหารยามตามหาท่านไปทั่ว ซ้ำยังมีรับสั่งให้เฝ้าประตูใหญ่อย่างแน่นหนาด้วย..."

"ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องหนีให้ได้"

ฉีลู่มองพวกทหารที่ยืนเหมือนรอรับคำสั่ง

"อยากรู้จริง...พวกเขาคิดทำอันใดกัน เจ้าอยู่ตรงนี้นะ...อย่าเสียงดังด้วย ข้าจะเข้าไปแอบฟังพวกเขาสักหน่อย"

"ข้าไปด้วยเพคะ"

เสี่ยวเซี่ยคืนร่างเป็นปลาว่ายน้ำตามฉีลู่ในร่างปลาน้อยไปแอบฟังพวกทหารคุยกัน ฉีลู่ต้องหนีให้ได้ก่อนที่ใครจะทันจับตัวนางได้

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    องค์ชายตานเช่อได้รับรายงานจากคนสนิทแล้ว ก็ทำนิ่งเฉยไว้ก่อน เขารอจนทำพิธีไว้อาลัยเสร็จสิ้น ก็ทูลลาฮ่องเต้กลับ เขากับคนสนิทมาที่กระต๊อบของเหวินซิน เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเขายังหลับอยู่ในนั้น และใช่เหวินซินจริง ๆองค์ชายตานเช่อก็สั่งให้คนจุดไฟเผากระต๊อบของเหวินซิน เพราะกระต๊อบสร้างด้วยไม้กับฟาง จึงติดไฟอย่างรวดเร็ว และลุกลามไปทั้งหลัง เหวินซินตื่นเพราะร้อนและสำลักควัน เขาพยายามจะออกไปข้างนอกแต่ก็ออกไปไม่ได้"ช่วยด้วย...ช่วยข้าด้วย"เสียงร้องโหยหวนของเหวินซินตะโกนออกมา องค์ชายตานเช่อหัวเราะเสียงดัง"เหวินซิน...ชอบของขวัญของข้าหรือไม่ หากเจ้าไม่ทรยศข้า...เจ้าก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้""ตานเช่อ...ไอ้สารเลว""เสียงคนใกล้ตายนี่ช่างไพเราะนัก เหวินซิน...จงตายชดใข้ความผิดของเจ้าเถิด...ไอ้คนทรยศ""ไม่...ม่ายยยยย"เสียงร้องโหยหวนเงียบลง พร้อมกับกระต๊อบที่ไฟลุกโชน ตัวเหวินซินก็พลอยถูกเผามอดไหม้ไปด้วย"จบสิ้นกันเสียที ข้าจะกลับไปรวบรวมกองทัพ แล้วยกมาบดขยี้แคว้นฮุยหวงอีกครา ข้าต้องยึดครองดินแดนจงหยวนให้จงได้"องค์ชายตานเช่อยังไม่ยอมเลิกล้มความคิดที่จะยึดครองจงหยวน เขาและคนสนิทขี่ม้ากลับปาเจ๋อ ไม่มีผู้ใดล่ว

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    ทางแคว้นปาเจ๋อ...ม่อหลัวข่านกับองค์ชายตานเช่อก็ได้รู้เรื่องนี้ สองพ่อลูกที่ยังเคืองแค้นเหวินซิน นั่งพูดคุยปรึกษากัน"ท่านพ่อจะไปร่วมงานหรือไม่""ต้องไปสิ...เพราะเรายังต้องส่งเครื่องบรรณาการให้แคว้นฮุยหวงนี่""เฮอะ!...พูดแล้วก็เจ็บใจ ข้ายังแค้นใจไอ้เหวินซินไม่หาย ยังไม่ได้ชำระแค้นมันเลย""พ่อได้ยินว่ามันก่อกบฎไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าหนีตายไปที่ใดแล้ว""สมน้ำหน้ามัน...รนหาที่เองแท้ ๆ เสด็จพ่อ...ท่านให้ข้าเป็นตัวแทนไปร่วมงานได้หรือไม่ ข้าจะไปสืบหาไอ้คนทรยศเหวินซินให้พบ...แล้วสังหารมันเสีย หากไม่ใช่เพราะมัน...เราคงได้ปกครองฮุยหวงไปแล้ว""ก็ดี...พ่ออายุมากแล้ว ไม่อยากเดินทางไกล เจ้าก็ไปเป็นตัวแทนพ่อก็แล้วกัน เอาคนไปมากหน่อย""ไม่ต้อง...ข้าจะพายอดฝีมือไปเพียง 10 คนก็พอ จะขี่ม้าเร็วไปเอง""ได้...พ่อตามใจเจ้า"องค์ชายตานเช่อตาวาว มุ่งมั่นจะตามสังหารเหวินซินให้ได้ เพราะคิดว่าเขาคือคนทรยศ...ที่ทำให้แผนยึดครองแคว้นฮุยหวงของเขาไม่สำเร็จ และทำให้ปาเจ๋อต้องส่งเครื่องบรรณาการแก่แคว้นฮุยหวงทุกปีด้วยเหวินซินที่บาดเจ็บ...หนีออกจากวังหลวงในช่วงที่ทุกคนกำลังวุ่นวายในการปราบกบฎ เขาจะออกนอกเมืองก็ไม่ได้ จึงปลอ

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    ในขณะเดียวกัน...เทวีซีไห่ก็กลับมาที่วังในทะเลซีไห่เช่นกัน แต่พอนางจะเข้าไปในวัง กลับถูกทหารที่ครึ่งบนเป็นคนครึ่งล่างเป็นปลาสองตนขวางไว้"ไยพวกเจ้าจึงมาขวางข้า""พวกข้าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าสมุทร ห้ามท่านเข้าไปในวังอีกต่อไป เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ขับท่านออกจากซีไห่แล้ว...จงไปเสีย""ไม่จริง...เสด็จพี่จะไม่ทำเช่นนี้กับข้า พวกเจ้าถอยไปนะ อย่ามาขวางข้า"ทหารปลาสองตนไม่เพียงไม่ถอย ยังใช้อาวุธในมือที่เป็นก้านปะการังตีนาง เทวีซีไห่โกรธมาก นางอ้าปากจะใช้ไฟเผาทหารปลาสองตนนั้น แต่กลับพ่นไฟออกมาไม่ได้ นางจะใชเฤทธิ์อะไรก็ไม่ได้ เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ผนึกไม่ให้นางใช้ฤทธิ์ได้เมื่อลงทะเลทหารปลาส่งเสียงแหลมเล็กบาดหู...เรียกพรรคพวกออกมาช่วย พวกทหารปลาถือกิ่งปะการังออกมาหลายตน พวกนั้นใช้กิ่งปะการังรุมตีจนนางต้องร้องเรียกสวามีให้ช่วย"เสด็จพี่...ช่วยข้าด้วยเพคะ"เทวีซีไห่ล้มลงกับพื้น เสียงประตูวังเปิดออก ท่านเจ้าสมุทรซีไห่และโอรสทั้งสามเดินออกมา เทวีซีไห่ดีใจร้องเรียกพวกเขา"เสด็จพี่...ลูกแม่ "ทุกคนมองเทวีซีไห่ด้วยสายตาเย็นชา นางเองก็รู้สึกได้ว่าสวามีและโอรสหมางเมินเหินห่าง"ข้าบอกว่าขับเจ้าออกจากซีไห่แล

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 71  ความสุขใจที่ใฝ่หา (จบ)

    เวยหลงกับเพ่ยหลงเดินมาสวมกอดฉีลู่ คราวนี้สามพี่น้องต้องจากกันจริง ๆ แล้ว พวกเขาใจหายที่ฉีลู่จะไม่ได้ไปอยู่ที่วังมรกตด้วยกันอีก"น้องสาม...ดูแลตนเองให้ดีนะ หากมีสิ่งใดให้พี่ช่วยเหลือ ก็เรียกพี่ดัง ๆ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่หนใด พี่ก็จะรีบไปช่วยเจ้าแน่นอน"เวยหลงบอกฉีลู่ นางเม้มปากพยักหน้าน้ำตาไหล"เจ้าห้ามลืมพี่รองคนนี้นะ พาเหว่ยเอ๋อร์มาหาพวกเราบ่อย ๆ ด้วย""รู้แล้ว...พวกท่านเป็นพี่ชายที่ข้ารักที่สุดนะ พวกท่านก็ห้ามลืมข้าด้วย"ฉีลู่ร้องไห้กอดพี่ชายทั้งสอง เหวินเชียนรู้ว่าท่านเจ้าสมุทรและเทวีรักและเป็นห่วงฉีลู่มาก จึงกล่าวกับทั้งสองว่า"เสด็จพ่อเสด็จแม่และท่านพี่ทั้งสองไม่ต้องเป็นห่วงลู่เอ๋อร์ ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุด""พ่อเชื่อ...ว่าเจ้าทำได้"ท่านเจ้าสมุทรตบไหล่เหวินเชียน"มีเจ้าดูแลพี่ก็วางใจ พี่ฝากลู่เอ๋อร์กับหลานด้วยนะ"เวยหลงยิ้มบอกเขา เหวินเชียนประสานมือคารวะต่อทุกคน เทวีหนันไห่เสกถุงทองถุงหนึ่งส่งให้ฉีลู่"เก็บไว้ใช้ยามจำเป็นนะลูก""ขอบพระทัยเสด็จแม่เพคะ"เซินเค่อลูบเคราบอกเหวินเชียนและฉีลู่ว่า"มีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกพวกเจ้าทั้งสองคน แม้ตอนนี้องค์หญิงฉีลู่จะเป็นมนุษย์แล้ว แต่ดวงจิ

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 70 คู่แท้

    ฉีลู่กระพริบตาทำหน้างง ๆ นางหันมาเห็นเจ้าแม่หนวี่วา ก็รีบคุกเข่าลงคารวะเจ้าแม่"คารวะเจ้าแม่หนวี่วา""ลู่เอ๋อร์...ลูกแม่"เทวีหนันไห่เดินมากอดนาง"เสด็จแม่...เสด็จพ่อ พี่ใหญ่...พี่รอง เหว่ยเอ๋อ พวกท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ แล้ว..."ฉีลู่เหลียวมองรอบตัว"เสด็จพี่เหวินเชียนเล่า เขาอยู่ที่ใดหรือเพคะ"เทวีหนันไห่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบฉีลู่อย่างไร เวยหลงปล่อยองค์ชายน้อยให้วิ่งไปหามารดา ฉีลู่กอดหอมแก้มลูกด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ"ซาเด็ดแม่"องค์ชายน้อยเบะปากจะร้องไห้ ฉีลู่รีบกอดปลอบไม่ให้เขาร้อง"เด็กดี...ไม่ร้องนะจ๊ะ แม่มาหาเจ้าแล้ว"ฉีลู่กอดปลอบโอรสน้อย เจ้าแม่หนวี่วาตรัสกับนางว่า"ฉีลู่...ดวงจิตมังกรของเจ้าถูกทำลายจนแตกสลายไปแล้ว แต่เจ้ายังเหลือกายเนื้อและหยกสีรุ้ง ทำให้เจ้าคืนชีวิตมาได้ นับแต่นี้...เจ้าจะกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วนะ""เช่นนั้น...ข้าก็กลับหนันไห่ไม่ได้อีกแล้วสิเพคะ""ด้วยอานุภาพแห่งหยกสีรุ้งในกายเจ้า เจ้ายังสามารถกลับหนันไห่ได้ แต่เจ้าจะคืนรางเป็นมังกรไม่ได้อีกแล้ว ใช้เวทย์ก็ไม่ได้ เว้นแต่เจ้าจะหมั่นเพียรฝึกมันขึ้นมาใหม่"ฉีลู่พยักหน้าเข้าใจ"แม้ดวงจิตมังกรของเจ้าจะแตกสลายไปแล้ว

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 70 คู่แท้

    "ข้าก็จะฟ้องร้องต่อสวรรค์ เจ้าทำลายชีวิตลูกและสะใภ้ของข้า ข้าจะขอให้สวรรค์เลาะเอ็นเฉือนกระดูกของเจ้า...ทำให้เจ้าอัปยศไปทั้งชีวิต"ซูฮองเฮาก็ชี้หน้าเทวีซีไห่ทั้งน้ำตา"ไม่นะ...พวกเจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้"ซูฮองเฮาสะบัดหน้าเมิน เดินไปประคองไทเฮาพาเดินออกจากตำหนัก ฮ่องเต้และทุกคนก็เดินตามออกไป ท่านเจ้าสมุทรหนันไห่คืนร่างเป็นมังกร เทวีหนันไห่ก็เปลี่ยนรางเป็นดวงไฟ ทะยานขึ้นฟ้าหายไปด้วยกันเหลือเพียงเทวีซีไห่ นางมองไปรอบ ๆ ตัวที่มีแต่ซากศพนอนเกลื่อน แต่ก็ยังคิดเข้าข้างว่าตนเองไม่ผิด และไม่คิดว่าสวามีจะตัดเป็นตัดตายกับนางจริง ๆ เทวีซีไห่คืนร่างเป็นมังกรทะยานขึ้นฟ้า คิดจะกลับไปง้อสวามีให้เขายกโทษให้ณ.ชายหาดริมฝั่งทะเลหนันไห่ท่านเจ้าสมุทรและเทวีมาปรากฏตัว ณ.ที่นั้นมีเวยหลงที่อุ้มองค์ชายน้อยและเพ่ยหลงยืนรออยู่ พอเห็นท่านเจ้าสมุทรกับเทวีมา สองพี่น้องก็ก้มหัวคารวะ เทวีมาหอมแก้มองค์ชายน้อยที่เวยหลงอุ้มอยู่"เวยเอ๋อร์...เพ่ยเอ๋อร์ พวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่ มารอพ่อกับแม่หรือ"ท่านเจ้าสมุทรถามโอรสทั้งสอง"พะย่ะค่ะ...เหว่ยเอ๋อร์ร้องเรียกหามารดา ข้าจึงพาเขามารอน้องสามที่นี่ แล้วน้องสามเล่า พวกท่านบอก

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 12 ข่านแห่งถูลู่

    ฮ่องเต้ไม่พอพระทัยต่อมู่ถูเกอเช่นกัน แต่ยังรักษามารยาท ด้วยเป็นงานมงคลขององค์รัชมายาท จึงต้องอดทนต่อความไร้มารยาทของมู่ถูเกองานเลี้ยงฉลองเริ่มขึ้น เจ้าสาวต้องถูกพาไปรอที่ห้องหอ ฉีลู่ขึ้นเกี้ยวกลับตำหนักรัชทายาทพร้อมอาเถา เสี่ยวเซี่ยและองครักษ์ของนางมู่จิ่นที่คับแค้นใจ เพราะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดตาม

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 11 วิวาห์จำเป็น

    วันนี้วังหลวงวุ่นวายนัก มีฝนตกปรอย ๆ แต่เช้า ฉีลู่กำลังแต่งตัว มองดูสายฝนที่โปรยปรายลงมาเป็นละออง"ฝนตกแต่เช้าเลยนะเพคะ โบราณว่าฝนตกในวันที่มีมงคล ถือเป็นฤกษ์ดีเพคะ"อาเถาช่วยหวีผมไปพูดไป ฉีลู่ไม่ตอบ สายตาจับจ้องแต่สายฝน"วันนี้ต้องเป็นเสด็จพ่อให้ฝนเป็นแน่ เสด็จพ่อทรงมาอวยพรให้ข้าใช่ไหมเพคะ ทรงเมตต

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 10 แก้ปัญหา

    หลังจากแก้ไขปัญหาได้แล้ว สีพระพักตร์ฮ่องเต้ค่อยสดชื่นขึ้น ทรงจับมือโอรสองค์โตที่ยืนอยู่ข้าง ๆ"เชียนเอ๋อร์...ครานี้เพราะได้ความฉลาดช่างสังเกตของเจ้า ทำให้สามารถแก้ปัญหาใหญ่นี้ไปได้""ลูกไม่กล้ารับความชอบนี้หรอกพะย่ะค่ะ การแก้ปัญหาครั้งนี้ได้...ล้วนเป็นบุญของชาวประชา ที่มีฮ่องเต้ใส่ใจทุกข์สุขราษฎรเช

  • ชายาข้า…คือธิดามังกร   ตอนที่ 7 งานเลี้ยง

    เย็นนั้น...ฮ่องเต้จัดเลี้ยงต้อนรับว่าที่พระชายารัชทายาทและคณะ มีเชื้อพระวงศ์และเหล่าเสนาอำมาตย์มากับคู่สมรสอย่างพร้อมเพรียง เหวินซินแต่งกายหรูหรามากับเฉิงฉิน ตั้งแต่วันนั้น...พวกเขาก็มึนตึงต่อกันมีคนเข้ามาทักทายเขา เขาเพียงพยักหน้าให้อย่างเย่อหยิ่ง เฉิงฉินแอบชำเลืองมองใบหน้าที่บึ้งตึงของเขา เฉิงฉิ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status