เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4 แม่ทัพหยางเกา 2
วันที่เผยแพร่:
2026-07-04 14:00:10“เจ้ายืนยันว่าจะต้องไปให้ได้งั้นหรือ”
“เพคะ ข้าจะขอติดตามพี่รองในฐานะรอง
บทล่าสุด
ชายามังกร บทที่ 18 หมดเวลา 2
“งั้นรอเดี๋ยวนะ” เขาพลิกหน้าตำรารวดเร็วจนเจอภาพวาดที่ต้องการ “ข้าอยากได้แบบนี้”เฉินเถาฮวาก้มดูตามที่เขาชี้ด้วยแววตาระยิบระยับ เนื้อตัวก็แดงวาบไปทั้งตัวเพราะเป็นภาพคู่รักกำลังพลอดรักอย่างร้อนแรง ท้องฟ้าตรงหน้าต่างในภาพแบ่งเส้นกลางวันกลางคืน หมายถึงร่วมสวาททั้งวันทั้งคืน คนผู้นี้แผนสูงนัก! จงใจขนตำราพวกนี้มาอ่านใกล้ๆ ขนาดลิงยังรู้เลยว่ามีเจตนาไม่บริสุทธิ์ เฉินเถาฮวาจึงก้มหน้างุดหนักขึ้น ไม่ยอมตอบ ไม่ยอมสบตา ร่างสูงใหญ่ก็มิได้คาดคั้น แต่โอบร่างบอบบางให้นอนเอนหลังอ่านหนังสือไปด้วยกัน“ข้อแรกกับข้อสองจะเกี่ยวพันกันแน่นแฟ้น หากต้องการทายาทที่สุขภาพดี ผู้ชายต้องหลั่งในช่วงที่ผู้หญิงมียินชี่มากที่สุด หน้าที่ของข้าคือต้องหน่วงเวลาไว้ให้นานที่สุด”เอ่ยจบก็โน้มริมฝีปากอุ่นร้อนลงไปหาขณะที่นางกำลังเบิกตากว้าง เรียวปากของเจ้าฮวาเอ๋อร์ตัวน้อยช่างนุ่มละมุนและมีรสชาติหวานล้ำ หลี่เซวียนหลงตั้งอกตั้งใจดูดดื่มและตวัดลิ้นไล้ แม้ว่าอากาศด้านนอกจะหนาวจับใจแต่เขากลับรู้สึกว่าตนเองกำลังลุกเป็นไฟครั้นเมื่อลิ้นหวานนุ่มพัวพันกันนัวเนีย เขาก็รู้ส
ชายามังกร บทที่ 18 หมดเวลา 1
บทที่ 18 หมดเวลาสายลมพัดมาหนาวจับขั้วกระดูก หิมะตกโปรยปราย ร้านรวงพากันปิดเงียบตั้งแต่ตะวันยังไม่ทันตกดิน บรรยากาศเมืองหยางโจวจึงเงียบสงัด มีเพียงเสียงทหารเวรยามที่ร้องเตือน ‘ระวังฟืนไฟ ระวังฟืนไฟ’ ภายในจวนหลงอ๋องเองก็สงบเงียบ คืนนี้เฉินเถาฮวานั่งอ่านบันทึกสงครามที่หลี่เซวียนหลงจดไว้ส่วนตัว นางค้นเจอโดยบังเอิญที่ชั้นหนังสือจึงหยิบมาอ่านเพลินๆ ตั้งแต่ค่ำ รู้ตัวอีกทีก็ดึกมากแล้ว พอเงยหน้าขึ้นและเหยียดกายไล่ความเมื่อยขบ นางก็หัวเราะเมื่อเห็นเขาหอบหนังสือกองโตมานั่งอ่านเป็นเพื่อนด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้“มีไม่กี่คนหรอกนะที่อ่านลายมือข้าออก” หลี่เซวียนหลงเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมามองนางด้วยสายตาพร่างพราย ไม่ว่ากี่ครั้งกี่ครา รอยยิ้มอ่อนหวานของเขาก็ยังทำให้นางใจเต้นทุกครั้งที่ได้เจอ“อาเป่าบอกข้าว่าเจ้าตัดผ้าม่านของข้าจนเกลี้ยงจวน”“ข้าขอโทษที่ไม่ได้ขอท่านก่อน ข้า...” เฉินเถาฮวาอาศัยอยู่ที่จวนในฐานะอะไรก็ยังไม่แน่ชัด ดังนั้นพอจะเอ่ยปากว่าจะช
ชายามังกร บทที่ 17 จวนหลงอ๋อง 3
มือของเขาค้างนิ่งบนเอวคอดกิ่ว สายตาคมกริบร้อนระอุจนนางกอดตัวเองไว้เพื่อป้องกันตัวเองตามสัญชาตญาณ เฉินเถาฮวานิ่งเงียบไปอึดใจก่อนจะคลายอ้อมแขนของตนเองช้าๆ เผชิญหน้าชายฉกรรจ์ผู้ซึ่งประกาศตัวว่าเป็นเจ้าชีวิตของนางไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งนางหลับตาแน่นปี๋ ก่อนจะเค้นคำออกมาตะกุกตะกัก “สา...สา...มี...ข้า”“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”“ไม่รู้ ไม่เรียกแล้ว!” เฉินเถาฮวาหรุบตามองตลับยาในมือของเขา ไม่ใช่เพราะมันสวยงามวิจิตรอะไรหรอก เพียงแต่นางอยากจะมองอะไรสักอย่างไว้ก่อนที่จะเป็นลมเพราะแววตาร้อนๆ ของชายหนุ่ม แสงสว่างจากเปลวเทียนจับต้องผิวขาวผ่องของนางอย่างพอเหมาะพอเจาะ เรือนร่างของนางสวยงามไร้ที่ติเสียจนเขาใจเต้นระทึกนางจับมือสากกระด้างของเขาไว้ นำมาวางบนทรวงอกของตน ต่างฝ่ายต่างหน้าแดงราวกับจับไข้ นางจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับคัดจมูกจนจามเสียงดัง หลี่เซวียนหลงจึงเอื้อมมือมาแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้ ก่อนจะยิ้มอย่างอารมณ์ดี“ไข้ขึ้นจนได้ ถึงเจ้าอยากจะได้ตัวข้า แต่ข้าคงจะสนองให้ไม่ได้หรอกนะ”หลี่เซวียนหลงเห็นเปลวไฟถูก
ชายามังกร บทที่ 17 จวนหลงอ๋อง 2
“ช่วงนี้เจ้าต้องอยู่นิ่งๆ สักพัก” หลี่เซวียนหลงอุ้มเฉินเถาฮวามานั่งที่คั่งอุ่นๆ เพื่อตรวจดูแผลที่ขาภายในห้องนอนของเขาเอง แสงตะเกียงอบอุ่นอาบไล้นุ่มนวล หลี่เซวียนหลงหันไปควานหายาตามลิ้นชัก เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เฉินเถาฮวาก็กำลังปลดกระบี่ที่แขวนบนผนัง ชักออกจากฝักมาตวัดร่ายรำดู กระบี่โบราณในมือเป็นกระบี่ชั้นยอด เพียงพลิกข้อมือพลิ้วไหวก็เกิดเสียงดังกังวานน่าเกรงขามทันที“กระบี่ดี น้ำหนักเบา”“ต่อจากนี้ไปทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เป็นของเจ้าแล้ว”“ของข้า?” เฉินเถาฮวามองไปที่กองหนังสือบนหัวนอนของเขาก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่ชอบอ่านหนังสือของท่าน”“การออกรบเป็นเรื่องที่น่าหลงใหลเพียงใด การอ่านหนังสือก็สำราญใจเพียงนั้น เอาไว้ข้าจะอ่านให้เจ้าฟังวันหลัง แต่ตอนนี้เจ้าต้องทำแผลได้แล้ว”ร่างสูงใหญ่ทรุดลงนั่งบนคั่งโดยที่มีเฉินเถาฮวาอยู่ในอ้อมแขน จับข้อเท้าที่บาดเจ็บพลิกดูไปมา ใส่ยาทำแผลแล้วประคบร้อน เขาเต็มอกเต็มใจดูแลทั้งๆ ที่ฐานะของเขาเองไม่จำเป็นต้องทำให้ด้วยซ้ำ เฉินเถาฮ
ชายามังกร บทที่ 17 จวนหลงอ๋อง 1
บทที่ 17 จวนหลงอ๋องท้องฟ้าวันนี้กระจ่างสดใสเสียจนดวงตาของหลี่เซวียนหลงพร่างพรายไปหมด อากาศหอมหวานแช่มชื่นจนอดครวญเพลงออกมาไม่ได้ ความสุขลอยล่องทั่วทุกอณูและตัวของเขาเปลี่ยนแปลงจาก ‘ผู้ทำลาย’ เป็น ‘ผู้สร้างสรรค์’ ไปแล้วตลอดกาล จู้จื่อเห็นเจ้านายเล่นผีผ้าห่มจนหน้าผ่องใสเกลี้ยงเกลาเช่นนั้นยังอดหมั่นไส้ไม่ได้ ช่วงก่อนอาละวาดจนบรรดาลูกน้องเข้าหน้าไม่ติด แต่พอมาวันนี้แจกยิ้มกระจายองค์ชายหนุ่มสวมมาลาทำจากหนังจิ้งจอกสีดำ ตัวเสื้อบุขนสัตว์ไว้ด้านในเพื่อความอบอุ่น ด้านนอกเป็นผ้าต่วนสีน้ำเงินเข้ม สวมเกราะอ่อนลายมังกรและเหน็บมีดสั้นของเฉินเถาฮวาไว้ที่เอวอย่างเช่นที่เคยเป็นมา แต่คราวนี้แตกต่างออกไปเพราะเจ้าของมีดได้กลับมาหาเขาแล้ว“เร่งมือหน่อย ข้าต้องการกลับถึงหยางโจวภายในวันนี้”หลี่เซวียนหลงออกคำสั่งให้ทหารที่ติดตามมาเตรียมตัวออกเดินทาง หลังจากเร่งเดินทางฝ่าความหนาวเย็น ขบวนทหารม้าเกราะดำก็เริ่มเข้าสู่ประตูเมือง ใหญ่โตเสียจนเฉินเถาฮวาต้องแหงนคอตั้งบ่าเพื่
ชายามังกร บทที่ 16 รังแกเจ้าดอกท้อ 4
ภายใต้แสงตะวันพร่างพรายลอดผ่านหลังคาผุพังเป็นลำแสง ใบหน้าของเขายิ่งคมเข้ม กร้าวแกร่งเยี่ยงชายชาติทหาร ดวงตาลุ่มลึกทอประกายงดงาม เฉินเถาฮวาเห็นความรักหลั่งล้นออกมาจากแววตาของเขา แม้ว่านางจะพยายามใจแข็งเพียงใด แต่สุดท้ายแล้วศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดก็คือหัวใจของตนเอง นางไม่เคยเอาชนะเสียงเรียกร้องจากหัวใจได้เลย“หากจะหยุดก็มีโอกาสแค่ตอนนี้เท่านั้นนะ เพราะข้าเองก็คงจะห้ามตัวเองไว้ไม่ไหว”น้ำเสียงของเขาแหบห้าว ในใจกู่ร้องขณะจ้องมองเจ้าฮวาเอ๋อร์ในอ้อมแขน นางหลับตาแน่นปี๋ ตัวสั่นพอๆ กับเขาและใช้สองมือปิดกลั้นเสียงครางไว้จนร้องอู้อี้ ทั้งเขาทั้งนางต่างเหงื่อโชกอยู่ในผ้าห่มทั้งๆ ที่อากาศด้านนอกหนาวจับขั้วกระดูก ร่างสูงสง่าจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หากขยับอีกเล็กน้อย นางก็จะได้เป็นเจ้าของพรหมจรรย์ของเขา“พร้อมนะ”“ไม่พร้อม ข้ายังไม่พร้อม” เฉินเถาฮวาร้องออกมา พลางฝืนผลักลอนหน้าท้องร้อนผ่าวออกไป หลี่เซวียนหลงจึงเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของนาง แต่ก็น้ำตาตกเล็กน้อย ยังไม่รู้ว่าจะหาทางทำให้ตัวเองสงบได้อย่างไร“เรารีบเดินทางกลับห
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 4
“องค์หญิงน้อย...ข้ายอมรับว่าเจ้ากล้าหาญ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเจ้า รีบส่งขามาให้ข้า หากไม่รีบรักษาเจ้าอาจจะพิการไปตลอดชีวิต”เมื่อนางยอมสบตาเขาอีกครั้งและยอมยื่นขาข้างที่บาดเจ็บออกมาให้ทั้งที่ตัวเปียกปอนหนาวสั่น แม้ว่ากิริยาอาการยังเงอะงะแต่ก็แสดงถึงความไว้ใจ แค่ได้ยินเขาพูดว่า &
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 3
นับจากนั้นมาเฉินเถาฮวาก็ขึ้นเป็นองค์หญิงหย่งอาน พระธิดาบุญธรรมของเอี้ยนอ๋อง ทรงมิได้ตามใจเด็กหญิงแต่เลี้ยงดูอย่างเข้มงวด มีเอี้ยนเซินเป็นผู้สอนน้องสาวให้เขียนอ่าน สอนประวัติศาสตร์และระเบียบแบบแผนของราชสำนัก เอี้ยนซ่านฉีสอนขี่ม้า ส่วนเอี้ยนซื่อจิ้นไม่สอนอะไรทั้งนั้น เน้นใช้แรงงานอย่างเดียว
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 2
“หยุด!” เอี้ยนอ๋องตวาด ส่วนปลายแส้ม้านั้นเอี้ยนซ่านฉีตวัดฝ่ามือรับไว้ให้ทัน เขาลอบสังเกตเด็กน้อย นึกแปลกใจในความสุขุมเกินวัยเด็ก นับว่ากำลังขวัญของนางกล้าแข็งดีเยี่ยม“ฮวาเอ๋อร์คำนับท่านอ๋อง”ร่างน้อยคุกเข่าลง พูดจาฉาดฉาน ผิวพรรณของนางใสกระจ่างดุจหยกเนื้องามแ
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 1
บทที่ 2 ไปอยู่กับข้าชาติกำเนิดที่แท้จริงของเฉินเถาฮวานั้นเกิดในตระกูลใหญ่ และทุกคนต่างรู้ดีว่าครอบครัวเฉินมีศักดิ์ศรีเป็นขุนศึกมาทุกรุ่น สายเลือดอันเข้มข้นถ่ายทอดความสามารถมาถึงทายาทคนสุดท้าย บิดาของนางคือเฉินไท่เหวิน แม่ทัพคู่พระทัยของเอี้ยนอ๋อง เฉินเถาฮวาไม่เคยพบหน้าเพราะบิดาสิ้นชีพในสนามรบตั้งแ
บางทีคุณอาจจะชอบ
องค์ชายหกผู้ไร้เทียมทาน
เหลียงซานเหลากุ่ย393.9K viewsแม่นางไก่ทอด
นักเดินทางในโลกมายา1.1K viewsเผลอใจรัก
LiHong1.3K viewsย้อนเวลาป่วน...ฉางอัน
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค5.3K viewsทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง
โหย่วหยวนเชียนหลี่2.7K viewsข้ามภพไป-กลับ แบบฉบับของชิงชิง
ไป๋เหลียนฮวา1.4K viewsรัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์
ไห่ตงชิง230.4K views
