ตอนที่ 15 โยนความผิด

ฮ่องเต้ทรุดนั่งลงจนเสิ่นลู่ถิงต้องจับที่แขนเอาไว้ ลูบแผ่วเบาให้คนตรงหน้าได้รู้สึกว่าคอยอยู่เคียงข้างกายเขาไม่ไปไหน พอมาถึงตอนนี้ในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย ชีวิตหนึ่งถูกทำลายไป แม้จะเป็นสนมเอกที่ลงมือ แต่ก็คือข้าที่หาโอกาสให้ได้ลงมือ

แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งนี้ในชาติที่แล้วมันก็เกิด อีกอย่างในชาตินี้เพื่อไม่ให้ท่านทำร้ายข้า ดังนั้นข้าจำเป็นต้องจัดการทุกอย่างก่อน เด็กน้อยเอ๋ยหากเจ้าอยากมีชีวิตรอด ก็ได้โปรดมาเกิดกับข้าแทนเถิด ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิตทั้งหมด

“ฝ่าบาทพระทัยเย็นไว้เพคะ”

“ข้าเสียลูกไปแล้วถิงถิง” คุณหนูเสิ่นขยับโอบกอดฮ่องเต้แล้วลูบแผ่นหลังกว้างนั้น ในเวลาที่ท่านรู้สึกอ่อนแอเช่นนี้ การที่ข้าอยู่ข้างท่านนั่นถือเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และเป็นโอกาสดีของข้าแล้ว

“ถ้าหม่อมชั้นช่วยฮองเฮาได้สำเร็จ ก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น” เสียงหวานพูดแผ่วเบาราวกับคนรู้สึกผิดอยู่เต็มอก ก้มหน้าลงให้เหมือนกับว่าไม่กล้าสู้หน้าจนมือหนาต้องเชยคางให้เงยขึ้นมาหา

“เจ้าทำดีที่สุดแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนดี เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยฮองเฮา เหตุใดต้องตำหนิตัวเองเช่นนี้เล่า”

“แต่เรื่องนี้มีที่มาที่ไป หม่อมชั้นคิดว่าฝ่าบาทควรสอบสวนเพื่อให้ความเป็นธรรมกับฮองเฮานะเพคะ” เสิ่นลู่ถิงยังคงพูดดั่งคนเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเสมอ เช่นนี้แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่ฝ่าบาทจะไม่โปรดยิ่งข้ารู้ความมากเท่าไหร่ คนตรงหน้าก็จะยิ่งรู้สึกว่าข้าไม่มีวันสร้างปัญหาให้เขาในอนาคตแน่นอน

“เช่นนั้นข้าจะไปหาฮองเฮาก่อน”

“หม่อมชั้นไปด้วยได้หรือไม่เพคะ หม่อมชั้นเองก็เป็นห่วงฮองเฮาเช่นกันเพคะ”

“แต่เจ้าป่วยอยู่นะ”

“นะเพคะฝ่าบาท” เพราะเสียงออดอ้อนทำให้ฮ่องเต้ไม่อาจปฏิเสธได้ เสิ่นลู่ถิงลุกขึ้นเดินเคียงกายไปกับฮ่องเต้ การใหญ่อีกเรื่องกำลงจะเกิด รอดูเอาเถิดว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป หากวันนี้สนมเอกไม่ถูกลดขั้นลง ก็อย่ามาเรียกข้าว่าเสิ่นลู่ถิงเลย

ตำหนักฉางชุน

เสียงร้องไห้โหวกเหวกโวยวายราวกับจะขาดใจของฮองเฮาดังมาถึงด้านนอก เสิ่นลู่ถิงตั้งใจเดินช้าลงหน่อยเพื่อให้ฮ่องเต้รีบปรี่เข้าไปก่อน ข้าให้โอกาสท่านได้เรียกคะแนนสงสารเสียก่อน ทันทีที่ข้าก้าวเข้าไป ฮองเฮาอาจจะต้องโวยวายแน่

อย่างที่รู้กันดี ข้าเชื่อว่าฮองเฮาไม่ใช่คนโง่ที่จะมองสิ่งใดไม่ออก อย่างน้อยก็คงจะรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ มีต้นตอมาอย่างไรกันแน่ ดังนั้นข้าจะผิดพลาดไม่ได้

“ฝ่าบาทเพคะ ฮึก ลูกจากหม่อมชั้นไปแล้ว” เมื่อฮ่องเต้เสด็จมาถึงฮองเฮาก็รีบโอบกอดทันที น้ำตาที่ไหลนองหน้าทั้งใบหน้าเสียใจปนความแค้นแสนแค้นนั้นคงไม่มีใครสังเกตเห็นมันนอกจากข้า ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงจากด้านนอกบอกว่าสนมเอกเสด็จมาที่นี่

มารวมตัวกันเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เยอะเลย ฮองเฮาคงรอให้ฮ่องเต้มาหาจนใจแทบขาด แถมรอคอยที่จะจัดการคนที่กำจัดทายาทของตนด้วย ส่วนสนมเอกก็คงรีบอยากมาแสดงความห่วงใยเพื่อแก้ตัว คนที่สบายที่สุดตอนนี้มีเพียงข้า

ก่อนหน้าฮ่องเต้เป็นคนอุ้มข้ากลับวังหลวงด้วยตัวเอง ทั้งยังอยู่ข้างกายตั้งแต่หมอหลวงมาตรวจจนกระทั่งเห็นว่าข้าปลอดภัยดี สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ขอเพียงข้ารับมือได้ดี สนมเอกก็จะถูกลดขั้นลง หรืออาจร้ายแรงถึงการขับไล่ออกจากวังเสีย เช่นนี้ตระกูลหลี่ถึงแม้จะรวยก็ไม่มีสนมเอกคอยหนุนหลังได้อีก จะต่างอะไรกับตระกูลขุนนางธรรมดาที่มีแค่เงินเล่า

“พวกเจ้าสองคนมาทำไม!!! ต้องเป็นพวกเจ้าที่จงใจทำร้ายข้าแน่”

“หม่อมชั้นไม่ได้ตั้งใจเพคะฝ่าบาท พวกเรายื้อยุดกันอยู่สามคน อาจเป็นสนมเสิ่นก็ได้ที่ตั้งใจผลักฮองเฮาจนตกจากสะพาน” เสิ่นลู่ถิงได้แต่ขำในลำคอ สถานการณ์ชัดเจนเพียงนี้แต่ยังคงโยนความผิดให้ข้าได้ ข้าประเมินท่านต่ำไปจริงๆ

“หม่อมชั้นไม่ได้ทำนะเพคะฝ่าบาท” คุณหนูเสิ่นรีบทรุดคุกเข่าลงที่พื้น ท่าที่แข็งกระด้างไม่ได้ช่วยอะไร ต้องทำให้ฮ่องเต้รู้สึกว่าข้าถูกรังแก นั่นถึงจะถูกต้อง

“พวกเจ้าไม่ต้องเถียงกัน!! ข้ารู้มาว่าสนมเสิ่นเป็นคนบอกกับสนมเอกเรื่องที่ข้าตั้งครรภ์ ทั้งยังเป็นคนขอให้สนมเอกออกจากตำหนักเย็น บอกมา!!! พวกเจ้าจงใจร่วมมือกันใช่หรือไม่!!”

เสิ่นลู่ถิงมองฮ่องเต้ที่หลี่ตามองมา แม้จะปรีชาสามารถเพียงใดแต่ก็ยังถูกสตรีเป่าหูได้ งั้นมาดูกันหน่อยว่าระหว่างพวกท่านกับข้า ใครจะเป่าหูให้ฮ่องเต้เชื่อได้มากกว่ากัน

“หม่อมชั้นไปแจ้งข่าวกับสนมเอก แค่เพราะเห็นว่าเป็นข่าวดีเท่านั้น ที่เอ่ยปากขอให้ฝ่าบาทปล่อยตัวสนมเอกออกมา ก็เพียงเพราะเห็นว่าคุณหนูรองหลี่กำลังจะอภิเษกเลยคิดว่าสนมเอกอาจจะอยากไปเท่านั้นเพคะ”

“นั่นไง!! เจ้ายอมรับแล้วว่าเป็นคนทำ” ฮองเฮาคนนี้ช่างเข้าใจยากนัก เห็นชัดเจนว่าสนมเอกเป็นคนทำร้ายท่านจนแท้งลูก แต่กลับมากดดันข้า หรือนี่เป็นวิธีที่จะค่อยๆ กำจัดทั้งข้าและสนมเอกในเวลาเดียวกัน

“หม่อมชั้นมีปากเสียงกับฮองเฮาก็จริง แต่เป็นเรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้นเพคะ ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายฮองเฮาแน่นอน”

“หยุดเถียงกัน!! เสิ่นลู่ถิงเจ้าอยากจะพูดหรือไม่?”

“ฝ่าบาทไม่ทรงเชื่อหม่อมชั้นหรือเพคะ” ทันทีเอ่ยประโยคนี้ฮ่องเต้ก็รีบรุดเข้ามาหาแล้วโอบกอดไว้ คงเห็นใบหน้าน้อยใจของข้าจนไม่อาจไม่สนใจได้ 

“ข้าไม่ได้ไม่เชื่อ แต่เพื่อลบข้อครหาให้เจ้า”

“หากหม่อมชั้นตั้งใจทำร้ายฮองเฮาจริง จะใช้วิธีโง่ๆ เช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ เป็นคนขอให้ฝ่าบาทปล่อยสนมเอกออกมา ไม่ว่าอย่างไรคนทั้งวังหลวงก็ต้องรู้ว่าหม่อมชั้นทูลขอกับฝ่าบาท หากตั้งใจให้ปล่อยสนมเอกเพื่อก่อเรื่อง อย่างไรหม่อมชั้นก็ต้องเดือดร้อน” คิดจะเล่นงานข้าไม่ง่ายอย่างชาติที่แล้วหรอ เพราะทุกอย่างข้าเตรียมการเอาไว้หมดแล้ว

“ก็จริงอย่างที่ถิงถิงพูด”

“อีกอย่างหากหม่อมชั้นตั้งใจผลักฮองเฮาจริง จะยอมตกน้ำไปกับฮองเฮาทำไมเพคะ”

“ก็เพื่อเอาตัวรอดแล้วโยนความผิดให้ข้า” สนมเอกยังคงไม่ลดละที่จะโยนความผิดนั้นมาให้ข้า เช่นนั้นก็อย่าหาว่าเสิ่นลู่ถิงคนนี้ไม่เกรงใจเลย

“หม่อมชั้นว่ายน้ำไม่เป็น ยังจมสู่ใต้น้ำอยู่นาน หากฝ่าบาทมาไม่ทัน หม่อมชั้นก็คงสิ้นใจไปแล้ว หากหม่อมชั้นตั้งใจทำร้ายฮองเฮา จำเป็นต้องใช้ชีวิตตัวเองเดิมพันเช่นนี้หรือเพคะ”

“อย่าเศร้าเลยถิงถิง ข้าไม่โทษเจ้าหรอก” ฮ่องเต้ยังคงลูบแผ่นหลังเพื่อปลอบประโลมคุณหนูเสิ่นที่ถูกใส่ร้าย ก่อนจะขยับไปหาสนมเอกแล้วบีบคออีกคนเต็มแรง

“แคกๆ ฝ่าบาท”

“ข้ารักเจ้ามาก เหตุใดจึงอำมหิตถึงเพียงนี้!!!”

“หม่อมชั้นไม่ได้ผลักจริงๆ เพคะฝ่าบาท แคกๆ”

“เช่นนั้นหม่อมชั้นขอถาม หม่อมชั้นได้ยินมาว่าสนมเอกว่ายน้ำเก่งตั้งแต่เด็ก อีกอย่างตระกูลหลี่ก็เชี่ยวชาญด้านนี้มาก เหตุใดระหว่างที่ยังไม่มีใครมา สนมเอกถึงไม่ลงไปช่วยหม่อมชั้นหรือฮองเฮาเลยเพคะ” คุณหนูเสิ่นตั้งใจโยนคำถามแทนการที่จะบอกว่าสนมเอกมีความผิด มือหนาที่บีบคออยู่ออกแรงมากขึ้นอีก ดูจากใบหน้าของคนที่ราวกับจะสิ้นใจลง

“เป็นเจ้าจริงๆ!!!”

“แคกๆ ฝ่าบาท!!” เสิ่นลู่ถิงเดินเข้าไปช่วยดึงฮ่องเต้ออก แต่เพราะอารมณ์โทสะของเขาจึงผลักเธอล้มลงเต็มแรง ทันทีที่รู้สึกตัวก็รีบพยุงคุณหนูเสิ่นให้ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยปากขอโทษไม่หยุด

“ฝ่าบาทอย่างทำร้ายสนมเอกเช่นนี้เลยเพคะ”

“เจ้าดูเอาเถิด!! ถิงถิงรู้ความถึงเพียงนี้ เจ้าก็ยังโยนความผิดให้นาง!!!”

"สนมเสิ่นเสแสร้ง ฝ่าบาทอย่าโดนนางปั่นหัวนะเพคะ!! เรื่องที่ฮองเฮาตั้งครรภ์นางก็เป็นคนบอกหม่อมชั้น แล้วยังทูลขอฝ่าบาทให้ปล่อยหม่อมชั้นอีก"

"ถ้าหากหม่อมชั้นรู้ก่อนว่าหลังจากทูลขอฝ่าบาทแล้วสนมเอกจะก่อเรื่องทั้งโยนความผิดให้หม่อมชั้นเช่นนี้ หม่อมชั้นคงปล่อยให้สนมเอกถูกขังจนลืมในตำหนักเย็นเสีย"

"เจ้า!!" เพี๊ยะ!!!! ใบหน้าของเสิ่นลู่ถิงหันไปตามแรงตบ ครั้งนี้ไม่ทันได้ตั้งตัวว่าสนมเอกจะกล้าลงมือต่อหน้าฝ่าบาท ดังนั้นความเจ็บจึงมีมาก แต่ไม่เป็นไรหรอก ใจร้อนจนลงมือเช่นนี้ก็ดี เรื่องจะได้ไม่ยืดเยื้อให้มากความ

"บังอาจ!!!" ฮ่องเต้รีบประคองใบหน้าของเสิ่นลู่ถองขึ้นดู ความโทสะยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าก่อนหน้า

"สนมเสิ่นศักดิ์ต่ำกว่าหม่อมชั้น พูดจาลบหลู่เพียงนี้ หม่อมชั้นไม่มีสิทธิ์ลงโทษหรือเพคะ!!!" 

"คงเป็นข้าใจดีกับเจ้าเกินไป เจ้าถึงได้เคยตัวเอาตำแหน่งสนมเอกมากกดขี่คนอื่น เช่นนั้นก็ดี!!...." ฮ่องเต้พยักหน้าให้ฟู่เอ๋อเดินเข้ามาใกล้ สนมเอกมองด้วยความสงสัยก่อนสิ่งที่ฮ่องเต้กล่าวออกมาจะทำให้ทรุดลงอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

"สนมเอกประพฤติไม่เหมาะสม ทำร้ายทายาทของข้า และใส่ร้ายกุ้ยเฟย สั่งลดจากสนมเอกลงไปเป็นกุ้ยเหริน!!!" เสิ่นลู่ถิงแอบยิ้มมุมปาก แผนครั้งนี้ที่ลงทุนทำไป ทั้งยังพลาดเกือบจมน้ำตายไม่เสียเปล่า จากสนมเอกสู่กุ้ยเหรินก็ต่ำกว่าข้าหลายเท่าทีเดียว

"ฝ่าบาททรงทำอย่างนี้กับหม่อมชั้นไม่ได้นะเพคะ" ฮ่องเต้สะบัดคนที่ลุกขึ้นมาเกาะแขนจนกระเด็นออกไปไกล ดูท่าแล้วครั้งนี้ความสัมพันธ์ระหว่างท่านทั้งสองคงสั่นคลอนลงไม่น้อย

"ทหาร!! นำหลี่หว่านลู่ไปขังในตำหนัก หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามออกมา!!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นตั้งแต่ทหานเข้ามาจับตัวเองไว้จนหายลับไป ฮ่องเต้ยังคงลูบหัวและโอบเกิดเสิ่นลู่ถิงอย่างปลอบประโลม

"ลงโทษแค่สนมเอกหรือเพคะ!! แล้วสนมเสิ่น...."

"ถิงถิง! เจ้าเป็นอย่างไร!?" เสิ่นลู่ถิงเซเกือบล้มจนคนข้างกายต้องประคองไว้ กระแอมไอจากอาการป่วยเอาฮ่องเต้กังวลไม่น้อย ไม่ต้องพูดอะไรมากก็ถูกอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน

"ฝ่าบาท!!"

"ถิงถิงเสี่ยงชีวิตช่วยเจ้าจนเกือบจมน้ำตาย ตอนนี้นางก็ยังป่วย ฮองเฮาอย่างใจร้ายกับนางนักเลย"

"แล้วฝ่าบาทไม่อยู่เป็นเพื่อนหม่อมชั้นหรือเพคะ?"

"พักผ่อนให้ดีเสีย ข้าจะพาถิงถิงกลับตำหนัก" เสิ่นลู่ถิงขยับใบหน้าให้ฮองเฮาได้มองเห็น แสร้งยิ้มมุมปากให้อีกคนได้รู้ว่าใครกำลังถือไพ่เหนือกว่าในตอนนี้

ฮองเฮาที่มีดีแค่ตำแหน่งเป็นเช่นนี้นี่เอง อย่างน้อยวันนี้ก็ทำให้ข้ารู้ว่า สำหรับฮ่องเต้แล้วหากไม่ใช่เพราะฮองเฮามีพระครรภ์ ก็ไม่มีความสำคัญต่อใจของฮ่องเต้แม้สักนิด เช่นนั้นท่านก็ไม่ใช่คู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อกับข้าหรอก