ข้าเลือกที่จะปกป้องเขา

เมื่อรถม้าเลี้ยวเข้าสู่ตรอกด้านหลังของ ‘โรงน้ำชาหลิวหยุน’ คนขับรถและถางถางก็ช่วยกันเร่งพยุงร่างอันหนักอึ้งของเฉินจื่อหลานลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง โรงน้ำชาแห่งนี้แม้ฉากหน้าจะดูเงียบสงบดั่งเป็นเพียงกิจการของสหายเก่าของมารดา ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นกิจการลับๆ ที่ เชี่ย ผิงอัน แอบเปิดขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง โดยมี อาซา หญิงสาวผู้เป็นทั้งสหายและคนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันคอยดูแลจัดการให้ทั้งหมด

ทันทีที่ประตูหลังเปิดออก อาซาในชุดแต่งกายคล่องแคล่วเดินถือถาดชาออกมา พอสายตาปะทะเข้ากับร่างของบุรุษสูงใหญ่ในชุดอาภรณ์หรูหราที่ยามนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ จนหิมะย้อมเป็นสีแดงฉาน ถาดไม้ในมือของนางก็แทบหลุดร่วง!

"คุณหนูสาม! นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะ?!"

อาซาอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิ่งกว้างด้วยความตกตะลึง รีบตรงเข้ามาช่วยพยุง

"คนผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดถึงมีสภาพรอดตายมาเช่นนี้?!"

"อาซา ช่วยข้าประคองเขาเข้าไปด้านในก่อน เรื่องอื่นค่อยคุยกัน!"

ผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน

หลังจากช่วยกันพาเฉินจื่อหลานขึ้นไปนอนบนเตียงไม้ในห้องพักชั้นสองที่ลับตาคน อาซาก็รีบปิดประตูหน้าต่างมิดชิด ก่อนจะหันมาเค้นถามผิงอันด้วยสีหน้าเครียดขรึมและเป็นห่วง

"คุณหนู บอกข้ามาตามตรงนะเจ้าคะ บุรุษผู้นี้เป็นใคร? ไปพัวพันกับเรื่องนองเลือดอันใดมา?"

ผิงอันส่ายหน้าเบาๆ ความสับสนยังฉายชัดในดวงตา

"ข้า... ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันอาซา ข้าพบเขานอนหมดสติอยู่กลางลานหิมะนอกเมือง รอบๆ ตัวเขามีศพนับสิบนอนเกลื่อนกลาด"

"อะไรนะ?!"

อาซาร้องขึ้นมาทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"ไม่รู้ที่มาที่ไป แล้วยังพาร่างที่เฉียดความตายมาพร้อมกับดงศพขนาดนี้มาที่นี่หรือเจ้าคะ?! คุณหนู... โรงน้ำชาแห่งนี้พวกเราตั้งใจเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก หากคนของตระกูลเชี่ย หรือพวกนักฆ่าที่ล่าตัวเขาตามมาพบเข้า ไม่เพียงแต่โรงน้ำชาจะถูกปิด แต่ชีวิตของคุณหนูเองก็จะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงนะเจ้าคะ! ข้ายอมให้เขาอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!"

"อาซา ฟังข้าก่อน..."

ผิงอันจับมือสหายไว้แน่น น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น

"ข้ารู้ว่ามันเสี่ยง และข้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้ามากเพียงใด แต่ยามที่ข้าพบเขา เขายังมีลมหายใจอยู่ หากข้าเมินเฉยปล่อยเขาไว้กลางพายุหิมะ เขาก็คงกลายเป็นอีกหนึ่งศพไปแล้ว ในเมื่อข้าช่วยเขามาถึงที่นี่แล้ว จะให้ข้าโยนเขากลับไปเผชิญความตายข้างนอกได้อย่างไร?"

อาซามองสบตากับผิงอัน เห็นแววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความลังเลของคุณหนูสามก็นึกอ่อนใจ นางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รู้ดีว่าต่อให้พูดอย่างไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนจิตใจอันอ่อนโยนทว่าดื้อรั้นของคุณหนูผู้นี้ได้เลย

"โธ่เอ๋ย... คุณหนูนึกว่าข้าใจดำนักหรือเจ้าคะ"

อาซาบ่นอุบพลางสะบัดหน้าไปทางเตียง

"แต่เอาเถิดเจ้าค่ะ ในเมื่อคุณหนูพาเขามาถึงขนาดนี้แล้ว ข้าจะกล้าไล่เขาไปตายได้อย่างไร!"

อาซาเดินตรงไปที่เตียง พลิกร่างและสำรวจบาดแผลของเฉินจื่อหลานด้วยความคล่องแคล่ว แม้ฉากหน้าจะเป็นผู้ดูแลโรงน้ำชา ทว่านางได้เรียนรู้วิชาแพทย์มาจากหมอพื้นบ้านผู้เป็นบิดาจนชำนาญ การตรวจชีพจรและตรวจดูบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังและลำตัวทำให้อาซาต้องขมวดคิ้วแน่น

"อาการหนักหนาสาหัสยิ่งนัก..."

อาซาเอ่ยเสียงเครียด

"คมดาบฟันลึกเกือบถึงกระดูก เลือดเสียออกไปมาก ซ้ำยังต้องพิษไข้จากความหนาวเย็น หากเป็นคนธรรมดาคงสิ้นใจไปแล้ว ชายผู้นี้ช่างดวงแข็งและทรหดนัก"

"แล้ว... เจ้าพอจะช่วยเขาได้หรือไม่?" ผิงอันเอ่ยถามด้วยความกังวล

"พอช่วยประคองชีวิตไว้ได้เจ้าค่ะ"

อาซาตอบพลางหันไปสั่งถางถาง

"ถางถาง! รีบไปยกน้ำร้อน สมุนไพรห้ามเลือด และผ้าสะอาดมาให้ข้าด่วน! ข้าต้องรีบเย็บแผลและลงยาสดับพิษไข้ให้เขาก่อนที่พิษบาดแผลจะเล่นงานจนกู้ไม่กลับ!"

ผิงอันมองดูอาซาที่เริ่มลงมือรักษาเฉินจื่อหลานอย่างคล่องแคล่ว นางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทว่ายามทอดสายตามองใบหน้าซีดเผือดแต่ยังคงแฝงความสง่างามของบุรุษปริศนาผู้นี้ หัวใจของนางกลับยิ่งเต็มไปด้วยคำถาม... ว่าตัวตนแท้จริงของชายที่นางยื่นมือช่วยไว้นั้น คือใครกันแน่

ขณะเดียวกัน ณ จวนอันใหญ่โตหรูหราของมู่อ๋อง บรรยากาศภายในห้องหนังสือกลับอบอวลไปด้วยความเงียบสงบอันน่าพรั่นพรึง มู่หลิงเชียว นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้แกะสลักอย่างพิถีพิถัน มือเรียวยาวสวมแหวนหยกกำลังหมุนแก้วชาเล่นอย่างสบายอารมณ์ ทว่าใบหน้าอันคมคายหล่อเหลาที่เคยประดับรอยยิ้มกลับค่อยๆ เครียดขรึมลง นัยน์ตาหงส์ทรงเสน่ห์ทว่าแฝงความเหี้ยมเกรียมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่พายุหิมะเริ่มซาลง

พายุหิมะกำลังจะสงบ... และเมื่อหิมะหยุดตก แสงแดดยามกลางวันย่อมเปิดเผยทุกสิ่ง

'หากมีผู้ใดไปพบศพของเฉินจื่อหลานในชุดอ๋องเข้ากลางลานหิมะนอกเมือง เรื่องนี้ย่อมแพร่สะพัดไปถึงหูเสด็จพ่อและขุนนางในราชสำนักแน่ การกำจัดเสี้ยนหนามอย่างลับๆ จะกลายเป็นจุดชนวนระเบิดที่ย้อนกลับมาแผดเผาตัวเขาเอง'

คิดได้ดังนั้น มู่หลิงเชียวจึงวางแก้วชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ก๊อก นัยน์ตาทอดฉายรังสีฆ่าฟันอันคมกริบ

"กวนเฟิง!"

มู่อ๋องเอ่ยเรียกเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ

สิ้นเสียงเรียก กวนเฟิง องครักษ์คนสนิทผู้เปรียบเสมือนมือขวาและเงาตามตัวของมู่อ๋อง ก็ก้าวออกจากเงามืดพร้อมก้มศีรษะลงคารวะ

"กระหม่อมอยู่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง"

"เรื่องเมื่อเช้า... เจ้าจัดการได้สะอาดสะอ้านดีหรือไม่?"

มู่หลิงเชียวเค้นเสียงถาม นัยน์ตาหงส์จ้องมองมือขวาของตนอย่างจับผิด

"เรียนท่านอ๋อง คนของเราแน่ใจว่าอ๋องใหญ่ถูกฟันเข้าจุดสำคัญหลายแห่งและล้มลงกลางกองหิมะแล้วพ่ะย่ะค่ะ บาดแผลฉกรรจ์ขนาดนั้น ซ้ำยังเผชิญกับความหนาวเย็นยะเยือก ไม่มีทางที่เขาจะรอดชีวิตไปได้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" กวนเฟิงรายงานด้วยความมั่นใจ

"โง่เขลา!"

มู่อ๋องแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความขัดใจ

"รอดหรือตายไม่สำคัญ แต่การปล่อยให้ร่างของเสด็จพี่กองอยู่กลางลานหิมะสายนอกเมืองในเวลากลางวันแสกๆ เช่นนี้ มันคือร่องรอยชิ้นโต! หากมีคนของเสด็จพ่อหรือพวกขุนนางไปเจอเข้า ข้อหากบฏที่ข้าเพียรสร้างขึ้นมาจะกลายเป็นหอกย้อนกลับมารีดเลือดพวกเรา!"

กวนเฟิงหน้าซีดลงเล็กน้อย รีบก้มหัวรับผิด

"กระหม่อมบกพร่องเองพ่ะย่ะค่ะ!"

"นำคนของเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้!"

มู่หลิงเชียวสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดเหี้ยมเกรียม

"ไปนำศพของเฉินจื่อหลานกลับมา ทำลายร่องรอยคราบเลือดและความวุ่นวายตรงนั้นให้หมดสิ้น อย่าให้เหลือแม้แต่เศษผ้า!"

"กระหม่อมรับพระบัชชา"

กวนเฟิงคว้าดาบคู่กายแล้วรีบทะยานร่างออกจากจวนมู่อ๋อง นำกำลังยอดฝีมือมุ่งตรงไปยังลานหิมะเชิงเขานอกเมืองทันที

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม กวนเฟิงก็เดินทางกลับมาถึงจวนมู่อ๋อง ทว่าก้าวขาเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนและใบหน้าที่ซีดเผือดยิ่งกว่าหิมะด้านนอก เขาคุกเข่าลงต่อหน้ามู่อ๋องที่กำลังยืนรอฟังข่าวอย่างกะทันหัน

"รายงานท่านอ๋อง... เกิด... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

มู่หลิงเชียวขมวดคิ้วแน่น ลางสังหรณ์ไม่ดีแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ

"ว่าอย่างไร ศพของเสด็จพี่อยู่ที่ใด"

กวนเฟิงก้มหน้าชิดพื้น สารภาพด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"กระหม่อมนำกำลังไปตรวจค้นพื้นที่โดยรอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว... พบเพียงศพของเหล่านักฆ่าและองครักษ์ของอ๋องใหญ่ที่ถูกหิมะปกคลุม แต่... แต่กลับไร้ร่องรอยศพของอ๋องใหญ่พ่ะย่ะค่ะ!"

"ว่าอย่างไรนะ?!" มู่อ๋องตบโต๊ะดัง ปัง! จนแก้วชาสั่นสะเทือน เขาตวัดสายตามององครักษ์คนสนิทราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"ไร้ร่องรอยศพอย่างนั้นหรือ?! บาดแผลขนาดนั้น เขาจะลุกขึ้นเดินหนีไปเองได้อย่างไร!"

"กระหม่อมตรวจสอบพื้นหิมะอย่างละเอียด พบรอยล้อรถม้าไม้ขนาดเล็กและรอยเท้าของคนสองสามคนที่ตรงเข้ามายังจุดที่อ๋องใหญ่ล้มลงพ่ะย่ะค่ะ..."

กวนเฟิงรายงานปากคอสั่น

"คาดว่า... คาดว่าน่าจะมีใครบางคนผ่านมาพบเข้า และพาตัวอ๋องใหญ่ขึ้นรถม้าหลบหนีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!"

"บัดซบ!"

มู่หลิงเชียวแค่นเสียงลอดฟัน นัยน์ตาฉายประกายอำมหิตและตระหนกสุดขีด หากเฉินจื่อหลานยังไม่ตาย หรือหากศพของเขาตกไปอยู่ในมือของฝ่ายตรงข้าม แผนการครองราชบัลลังก์ของเขาต้องสั่นคลอนแน่!

"เจ้าพวกไร้ประโยชน์!"

มู่อ๋องสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะพยายามตั้งสติและเค้นยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก "รถม้าไม้คันเล็กในยามหิมะตกเช่นนี้... มันคงไปไหนไม่ได้ไกลนักหรอก! กวนเฟิง! ส่งคนของพวกเราปลอมตัวออกสืบข่าวโรงหมอ โรงพักแรม และโรงน้ำชาทุกแห่งทั้งในและนอกเมืองหลวง! หากพบเบาะแสคนที่ช่วยชีวิตเฉินจื่อหลาน... ให้ส่งพวกมันทั้งหมดไปลงนรกซะอย่าให้เหลือ!"