องค์ชายที่หายไป

ทันทีที่เสียงกีบเท้าม้าขององค์ชายสามและกองกำลังทหารคุมประตูดังห่างออกไปจนเงียบสงบ ถางถาง และ อาซา ที่แอบลุ้นระทึกอยู่มุมมืดบนชั้นสองก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบลงบันไดตรงมาหา เชี่ย ผิงอัน ด้วยความตื่นตระหนกและห่วงใยสุดขีด

"คุณหนู! คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!"

ถางถางประคองร่างของผิงอันไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยมือสั่นเทา

"หน้าผากแตกเลือดไหลไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ!"

อาซารีบนำผ้าสะอาดและสมุนไพรห้ามเลือดเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า คอยเช็ดคราบเลือดและใส่ยาประคบบาดแผลให้อย่างเบามือ

"ยามที่หัวหน้าทหารผลักคุณหนูจนหัวชนขอบประตู ข้าตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น... โชคดีเหลือเกินที่องค์ชายสามเข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดี"

"นั่นสิเจ้าคะคุณหนู"

ถางถางเอ่ยตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน นัยน์ตาเป็นประกาย

"เมื่อครู่ข้าแอบมองอยู่หลังม่าน... องค์ชายสามส่อแววเหี้ยมเกรียมตบทหารเลวผู้นั้นจนลอยเค้งออกไปหน้าร้าน แต่พอกลับมามองคุณหนู สายตาขององค์ชายกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและนุ่มนวลราวกับคนละคน ทั้งงดงาม หล่อเหลา แถมยังทรงอำนาจถึงเพียงนั้น แต่กลับยอมก้มหัวประคบประหงมคุณหนูสามผู้เป็นเพียงบุตรอนุอย่างไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย"

"ใช่แล้ว..."

อาซาเอ่ยพยักหน้าเห็นพ้องพลางพันผ้าแผลให้ผิงอันอย่างพิถีพิถัน

"ในเมืองหลวงใครๆ ต่างก็ลือกันว่าองค์ชายสามมู่หลิงเชียวผู้นี้เหี้ยมโหดและเย็นชาดุจน้ำแข็ง แต่สำหรับคุณหนูแล้ว องค์ชายกลับยกให้เป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว... การที่เขารักและปกป้องคุณหนูจากหัวใจจริงเช่นนี้ นับเป็นโชคดีชิ้นใหญ่ของคุณหนูเลยนะเจ้าคะ หากวันข้างหน้าคุณหนูได้แต่งเข้าจวนใครหน้าไหนในจวนตระกูลเชี่ยก็คงไม่กล้ารังแกคุณหนูอีกต่อไปแล้ว"

"ใช่เลยเจ้าค่ะคุณหนู หากองค์ชายออกปากปกป้องถึงขนาดนี้ ฮูหยินใหญ่กับคุณหนูใหญ่คงได้อกแตกตายแน่ๆ!" ถางถางเสริมด้วยรอยยิ้มปลื้มปิติ

ผิงอันฟังคำชื่นชมและสายตาคาดหวังของสาวใช้ทั้งสองแล้ว เพียงแต่คลี่ยิ้มบางๆ อย่างสงบเรียบร้อย นัยน์กลมหลุบลงต่ำ ไม่ได้เอ่ยคำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ ออกมา

สำหรับนางแล้ว... แม้มู่หลิงเชียวจะแสดงออกถึงความรักอันลึกซึ้งและยิ่งใหญ่ต่อนางอย่างชัดเจนมาตั้งแต่วัยเยาว์ แม้เขาจะคอยเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ความช่วยเหลือในยามที่นางถูกคนในตระกูลข่มเหง แต่หัวใจของนางกลับไร้ซึ่งความรู้สึกรักใคร่แบบชายหญิง สายสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขาถูกขีดเส้นไว้เพียงคำว่า 'สหายในวัยเด็ก' เท่านั้น

อีกทั้งลางสังหรณ์บางอย่างกลับเตือนให้นางรู้ว่า ความรักอันหนักแน่นและเผ็ดร้อนของสหายผู้นี้... อาจนำพาความยุ่งยากและอันตรายที่ไม่อาจคาดคิดมาสู่นางในอนาคต

ขณะที่เสียงพูดคุยอย่างโล่งอกของสามนางด้านล่างค่อยๆ เงียบลง บนชั้นสองของโรงน้ำชาหลิวหยุน ภายในห้องพักอันเงียบสงบ เฉินจื่อหลาน ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้เริ่มเคลื่อนไหวเล็กน้อย ไออุ่นจากยาสมุนไพรและการเย็บแผลอย่างประณีตของอาซาบวกกับความทรหดของร่างกาย ทำใหค่อยให้องค์ชายใหญ่ค่อยๆ ฟื้นคืนสติกลับมาทีละน้อย

แม้เปลือกตาจะยังหนักอึ้งและร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรง ทว่าสติสัมปชัญญะและการรับรู้ของเขากลับแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ...

เขาได้ยินเสียงเอะอะโวโวยและการทุบประตูอย่างอุกอาจของพวกทหารตั้งแต่ต้น ได้ยินเสียงโต้เถียงอันเด็ดเดี่ยวของคุณหนูสามผู้มีเมตตา ไปจนถึงเสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าและน้ำเสียงอันทรงอำนาจของบุรุษผู้สืบเท้าเข้ามาแก้สถานการณ์

ตัวเขาถูกส่งไปอยู่ชายแดนตั้งแต่ยังเยาว์วัย ใบหน้าและน้ำเสียงของเหล่าน้องชายต่างมารดาในเมืองหลวงจึงพร่ามัวเกินกว่าจะจดจำได้ แม้น้ำเสียงดุดันและเยือกเย็นของบุรุษผู้นั้นจะไม่คุ้นหู ทว่าประติประต่อเรื่องราวจากคำประกาศจับของทหาร คำสั่งปิดเมือง และบทสนทนาของสามนางด้านล่างแล้ว เขาก็เค้นความจริงอันน่าพรั่นพรึงออกมาได้ในทันที

‘องค์ชายสาม... มู่หลิงเชียว’

เหตุการณ์สังหารหมู่เมื่อคืนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่การซุ่มโจมตีของโจรป่า ทว่าเป็นการวางแผนลอบสังหารอย่างเปิดเผยและเหี้ยมโหดเพื่อเอาชีวิตเขา นึกไม่ถึงว่าน้องสามผู้ตระเตรียมแผนการชั่วร้ายนี้จะกุมอำนาจทหารในราชสำนักไว้อย่างล้นฟ้า ถึงขั้นสั่งปิดเมือง ตรวจค้นบ้านเรือน และอ้างเรื่องนักโทษหลบหนีเพื่อล่าสังหารเขาให้สิ้นซากเช่นนี้

ความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์แล่นปราดไปทั่วร่าง แต่อารมณ์เดือดดาลและสายตาอันลึกล้ำของเขากลับถูกบดบังไว้ใต้ความเงียบสงบ...

โชคดียิ่งนักที่ เชี่ย ผิงอัน บังเอิญเดินทางผ่านมาพบและยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตเขาไว้ท่ามกลางกองหิมะ มิหนำซ้ำยามนี้ นางยังกล้าเสี่ยงชีวิต ยอมให้ศีรษะตนเองต้องบาดเจ็บเลือดตกยางออกเพื่อยืนขวางพวกทหารไม่ให้บุกเข้ามาตรวจค้นด้านใน

จากบทสนทนาด้านล่าง เฉินจื่อหลานรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างน้องสามและคุณหนูสามผู้นี้ไม่ธรรมดา องค์ชายสามผู้แสนเหี้ยมโหดและไม่เคยเห็นหัวผู้ใด กลับยอมก้มหัวประคบประหงมและยอมถอยทัพไปเพียงเพราะไม่อยากให้นางต้องขวัญเสีย แสดงให้เห็นว่าสายสัมพันธ์และความรู้สึกที่น้องสามมีต่อนางนั้นลึกซึ้งเพียงใด

ทว่า แม้ผิงอันจะสนิทสนมกับหลิงเชียวมาตั้งแต่เยาว์วัย และหลิงเชียวจะแอบรักนางเพียงใด แต่ฟังจากบทสนทนา แล้วก็เชื่อมั่นอย่างหมดหัวใจว่า...

คุณหนูสามผู้นี้ เปรียบเสมือนดอกบัวขาวบริสุทธิ์ นางมิใช่คนชั่วร้าย เลวทราม หรือเป็นหุ่นเชิดในแผนการอันสกปรกขององค์ชายสามอย่างแน่นอน

มือหนาของเฉินจื่อหลานที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มค่อยๆ ขยับกำแน่นขึ้น... ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเรียบลื่นและเย็นเยือกของวัตถุชิ้นหนึ่งในฝ่ามือ มันคือ ป้ายหยกประจำตัว ของผิงอันที่ติดมือเขามาโดยที่นางไม่รู้ตัว เขาใช้นิ้วโป้งลูบไล้รอยแกะสลักบนป้ายหยกนั้นเบาๆ ในใจตั้งปณิธานไว้ว่า ชะตาชีวิตและแผ่นดินที่กำลังจะลุกเป็นไฟนี้ เขาจะไม่เพียงแต่ต้องเอาคืนน้องชายทรยศเท่านั้น... แต่เขาจะต้องปกป้องหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของป้ายหยกชิ้นนี้ ให้พ้นจากเงามืดอันอำมหิตให้จงได้

เมื่อเหตุการณ์ตึงเครียดด้านล่างคลี่คลายลง บรรยากาศภายในโรงน้ำชาหลิวหยุนก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าดวงตะวันที่เริ่มคล้อยต่ำลงเป็นสัญญาณเตือนว่า เชี่ย ผิงอัน ไม่อาจพำนักอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้ มิเช่นนั้นการหนีการไปสวดมนต์ที่วัดป๋ออ้ายและความล่าช้าในการกลับจวนตระกูลเชี่ย จะกลายเป็นช่องทางให้แม่ใหญ่และพี่หญิงทั้งสองใช้เล่นงานนางได้

ก่อนจะออกเดินทางกลับจวน ผิงอันก้าวขึ้นบันไดไม้อย่างเงียบเชียบขึ้นไปยังห้องพักชั้นสอง นัยน์ตาฉายแววห่วงใยขณะผลักประตูเข้าไปดูอาการของบุรุษแปลกหน้าเป็นครั้งสุดท้าย

ยามนี้ เฉินจื่อหลาน ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ทว่าใบหน้าที่เคยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเข้มและคราบฝุ่นผงกลับถูกอาซาเช็ดทำความสะอาดจนหมดสิ้น แสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านรอยแย้มหน้าต่างตกกระทบลงบนใบหน้าคมคาย เผยให้เห็นผิวพรรณเรียบเนียนสว่างใส โครงหน้าได้รูปและสันจมูกโด่งคมดั่งรูปสลัก แม้ยามหลับใหลไร้สตินัยน์ตาปิดสนิท แต่กลิ่นอายความสง่างามสูงศักดิ์กลับเด่นชัดจนสะกดสายตาผู้มอง

ผิงอันจดจ้องใบหน้าหล่อเหลานั้นพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ... แม้เขาจะมีรูปโฉมงดงามชวนมองเพียงใด ทว่าการมีอยู่ของเขากลับสร้างความหนักใจและเป็นภาระชิ้นโตให้นางอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

นางรู้ดีมาตลอดว่า มู่หลิงเชียว สหายในวัยเด็กของนาง มิใช่บุรุษผู้ทรงคุณธรรมหรือจิตใจดีงามดั่งภาพลักษณ์ภายนอก การที่เขานำทหารออกตรวจค้นและล่าสังหารผู้คนอย่างอุกอาจเช่นนี้ ย่อมมีเรื่องการเมือง ราชบัลลังก์ และความขัดแย้งอันลึกล้ำเบื้องหลังอย่างแน่นอน

ในใจลึกๆ ผิงอันได้แต่หวังและคิดเข้าข้างตนเองว่า บางทีบุรุษผู้นี้อาจเป็นเพียงผู้เคราะห์ร้ายที่บังเอิญไปพัวพันกับความวุ่นวาย และคนที่องค์ชายสามกำลังพลิกแผ่นดินตามล่า... อาจไม่ใช่ชายหนุ่มตรงหน้านี้ก็เป็นได้

ทว่าตราบใดที่ความจริงยังไม่ปรากฏ นางก็ไม่อาจประมาทได้แม้แต่น้อย เพื่อความปลอดภัยของชีวิตเขา นางจึงต้องซ่อนตัวเขาไว้ในห้องลับที่โรงน้ำชาแห่งนี้ต่อไป

ผิงอันยืนมองร่างสูงใหญ่ที่เริ่มมีสีเลือดฝาเสน่ห์บนใบหน้าอีกครู่หนึ่ง พลางยกมือขึ้นกุมหน้าผากที่มีผ้าพันแผลของตนเองไว้ ในใจได้แต่พนมมือภาวนา... ขอให้เขาฟื้นคืนสติโดยไว เพื่อที่นางจะได้ถามไถ่ถึงความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมด และหาทางพาเขาออกไปจากกรงเล็บอันอันตรายให้เร็วที่สุด ก่อนที่ความลับนี้จะย้อนกลับมาแผดเผาทุกคนให้มอดไหม้

ขณะที่ผิงอันกำลังยืนทอดสายตามองใบหน้ายามหลับใหลของเขาด้วยความคิดอันหนักอึ้ง เสียงก้าวขาเบาๆ พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นของยาสมุนไพรต้มก็ดังมาจากทางประตู อาซา เดินถือถ้วยยาที่ยังมีควันลอยฉุยขึ้นมาด้านบน ทันทีที่เห็นสายตาของคุณหนูสามที่จดจ้องร่างสูงบนเตียงไม่วางตา รอยยิ้มซุกซนพลันปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว

"คุณหนูเจ้าคะ..."

อาซาเอ่ยเย้าเสียงเบา พลางก้าวเข้ามาวางถ้วยลงบนโต๊ะข้างเตียง

"จ้องมองเขาตาไม่กระพริบเช่นนี้... อย่าบอกนะเจ้าคะว่าคุณหนูสามของเราหลงใหลในรูปโฉมของชายแปลกหน้าผู้นี้เสียแล้ว"

ผิงอันสะดุ้งเล็กน้อยจากความคิด ก่อนจะหันมาส่งสายตาดุสหายเบาๆ

"อาซา เจ้าพูดจาเลอะเทอะอันใดกัน ข้าเพียงแค่กำลังกังวลเรื่องอาการของเขาต่างหาก"

"เลอะเทอะที่ไหนกันเจ้าคะ"

อาซาหัวเราะร่า ค่อยๆ ย่อตัวลงมองดูใบหน้าคมคายของเฉินจื่อหลานใกล้ๆ "แต่จะว่าไป พอล้างคราบเลือดออกหมดแล้ว ชายผู้นี้กลับหล่อเหลางดงามจนน่าตกตะลึงจริงๆ นี่ยังไม่นับเรื่องความสูงศักดิ์ที่ฉายออกมาแม้กระทั่งยามนอนหลับนะเจ้าคะ... ดูท่าทางการวางมือ ท่วงท่าการนอนสิ ดูสง่าราศี อบอุ่นดั่งผืนแผ่นดินใหญ่ ให้ความรู้สึกปลอดภัยเหมือนบุรุษที่สามารถปกป้องพึ่งพาได้ต่างจากองค์ชายสามโดยสิ้นเชิงเลยเจ้าค่ะ"

ผิงอันฟังคำเปรียบเทียบของอาซาแล้วพลันชะงักไป นัยน์ตากลมเบนกลับไปมองร่างสูงบนเตียงอีกครั้ง... ภาพของมู่หลิงเชียวลอยเข้ามาในความคิด

องค์ชายสามนั้นหล่อเหลาไร้ที่ติ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม อันตราย และความเยือกเย็นดั่งขุนเขาหิมะที่พร้อมจะทลายลงมากลบผู้คน แต่บุรุษตรงหน้านี้ แม้จะบาดเจ็บสาหัสและยามนี้ใบหน้าซีดเซียว แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่น สดใส และน่าไว้วางใจดั่งแสงแดดยามเช้าในฤดูหนาวจริงดั่งที่อาซาว่า

หากแต่ ผิงอันไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับสหาย นางเพียงแค่คิดตามอยู่ในใจนิ่งๆ ...

ยามนี้จิตใจของนางมัวแต่กังวลเรื่องความปลอดภัยของเขาและสถานการณ์ตึงเครียดภายนอกมากกว่าจะมาคิดเรื่องรูปโฉมชายหนุ่ม

"เจ้าอย่ามัวแต่หยอกข้าเลยอาซา"

ผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย

"รีบป้อนยาเขาเถิด ยามนี้ทหารขององค์ชายสามยังคงเดินตรวจตามตรอกซอกซอยข้างนอก หากเขาฟื้นขึ้นมาเร็วเท่าใด พวกเราก็จะยิ่งหาทางรับมือได้เร็วเท่านั้น"

"เจ้าค่ะๆ คุณหนูสาม"

อาซายิ้มรับอย่างร่าเริง ก่อนจะสืบเท้าเข้าไปประคองร่างของเฉินจื่อหลานเพื่อช่วยป้อนยา โดยมีผิงอันยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความกังวลและความหวัง...

ขอให้ชายหนุ่มผู้นี้รอดพ้นจากภัยมืดที่กำลังตามล่าเขาอยู่ในเร็ววัน

ถางถางเดินขึ้นมาตามคุณหนูกลับจวนด้วยสีหน้าร้อนใจ

"คุณหนูสามเจ้าค่ะ... ได้เวลาต้องกลับจวนตระกูลเชี่ยแล้วเจ้าค่ะ หากช้ากว่านี้ ล้อรถม้ากลับถึงประตูจวนหลังตะวันตกดิน ฮูหยิน กับคุณหนูใหญ่ต้องนำเรื่องนี้ไปฟ้องท่านผู้นำตระกูลอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ"

เชี่ย ผิงอัน พยักหน้ารับคำสาวใช้เบาๆ นางรู้ดีว่าไม่อาจประวิงเวลาอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป ใบหน้าสวยหันไปมองใบหน้าคมคายที่กำลังหลับใหลของ เฉินจื่อหลาน บนเตียงอีกครั้งด้วยความกังวลที่ยังคงตกค้างอยู่ในอก

ก่อนจะหันกลับไปหาอาซาที่กำลังเช็ดทำความสะอาดถ้วยยา แล้วเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแฝงความห่วงใย

"อาซา... ฝากเจ้าช่วยดูแลเขาอย่างพิถีพิถันด้วยนะ หากเขามีไข้สูงหรือแผลเปิดขึ้นมาอีก เจ้าใช้ยาสมุนไพรที่ดีที่สุดรักษาเขาได้เลย ไม่ต้องเกรงกลัวว่ายาสมุนไพรจะหมด"

อาซายิ้มรับพลางพยักหน้าให้สหายสบายใจ

"คุณหนูสามวางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลเขาอย่างสุดความสามารถ และจะพาเขาลงไปซ่อนในห้องลับใต้ดินหลังตู้ชาทันทีที่เขาอาการดีขึ้นพอจะเคลื่อนย้ายได้"

"อืม..."

ผิงอันถอนหายใจยาว ความกังวลบนใบหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"อย่างไรเสีย ด้วยคำสั่งเด็ดขาดของหลิงเชียวในวันนี้ ทหารคงไม่กล้าบุกเข้ามาวุ่นวายที่โรงน้ำชาแห่งนี้อีกสักพัก ที่นี่น่าจะปลอดภัยไปได้อีกหลายวัน... “พรุ่งนี้เช้า ข้าจะหาโอกาสแอบออกจากจวนมารับฟังข่าวคราวและดูอาการของเขาอีกครั้ง"

"คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ ยามกลับไปถึงจวนคงต้องรับมือศึกหนักกับฮูหยินอีกแน่"

อาซาเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

ผิงอันยิ้มบางๆ ให้สหายอย่างเข้มแข็ง ก่อนจะหมุนตัวก้าวออกจากห้องพักชั้นสอง เดินลงบันไดไปพร้อมกับถางถาง ก้าวขึ้นรถม้าไม้คันเก่าที่จอดรออยู่ตรงประตูหลังโรงน้ำชา มุ่งหน้ากลับสู่จวนตระกูลเชี่ยท่ามกลางแสงตะวันยามเย็นที่ค่อยๆ ลิบหรี่ลง... ทิ้งให้บุรุษที่พามาพักฟื้นกายอยู่ภายใต้การดูแลอันปลอดภัย ณ โรงน้ำชาหลิวหยุนแห่งนี้

จวนองค์ชายสาม

บรรยากาศภายในห้องหนังสือกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบอันน่าพรั่นพรึง มู่หลิงเชียว นั่งประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างที่เคย นิ้วเรียวยาวคีบแก้วชาดินเผาขึ้นจิบอย่างเนิบช้าและรอนิ่งฟังข่าวสารจากองครักษ์ประจำตัว ทว่าเมื่อ กวนเฟิง ก้าวเข้ามาในห้องและก้มศีรษะลงรายงาน ข่าวที่นำมากลับทำให้อากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นทันควัน

"รายงานองค์ชาย..."

กวนเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

"คนของเราค้นทั่วทุกโรงหมอ โรงเตี้ยม หอคณิกา และบ้านเรือนราษฎรในเขตนอกเมืองจนครบถ้วนแล้ว... ทว่ากลับล้มเหลวโดยสิ้นเชิงพ่ะย่ะค่ะ ไร้ร่องรอยของบุรุษต่างเมืองที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสแม้แต่คนเดียว"

กวนเฟิงลังเลเล็กน้อยก่อนจะรายงานต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ยามนี้... มีเพียงสถานที่เดียวเท่านั้นที่คนของเรายังไม่ได้บุกเข้าไปตรวจค้นด้านในอย่างถี่ถ้วนพ่ะย่ะค่ะ... นั่นคือ โรงน้ำชาหลิวหยุน ของคุณหนูสาม"

มู่หลิงเชียวชะงักแก้วชาในมือเล็กน้อย ก่อนจะเค้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาหงส์ฉายแววอ่อนลงครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานเปรอะคราบเลือดของคุณหนูสามแห่งตระกูลเชี่ย

"โรงน้ำชาหลิวหยุนอย่างนั้นหรือ"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

"ข้าเพิ่งเดินทางมาจากที่นั่นด้วยตนเอง ผิงอันอยู่ที่นั่นพร้อมสาวใช้เพียงไม่กี่คน นางเป็นสตรีบอบบางและรักสงบ จะไปซุกซ่อนนักโทษอุกฉกรรจ์ที่โชกเลือดเช่นนั้นไว้ได้อย่างไร อีกอย่าง... ข้าเป็นคนสั่งให้ถอนกำลังออกมาเอง ห้ามใครหน้าไหนเข้าไปรบกวนนางอีกเด็ดขาด"

"แต่ว่า..."

กวนเฟิงพยายามจะทักท้วงด้วยความกังวล

"ไม่มี 'แต่' ทั้งนั้น!"

องค์ชายสามตัดบทอย่างไร้ความเมตตา

"สถานที่ของผิงอัน ย่อมบริสุทธิ์และปลอดภัย ข้าเชื่อใจนาง อย่าได้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเพื่อเบี่ยงเบนความไร้ความสามารถของพวกเจ้าอีก"

กวนเฟิงก้มหน้ารับคำอย่างไม่กล้าขัดใจ ได้แต่นิ่งเงียบปล่อยให้องค์ชายวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง ก๊อก

แล้วเอนกายพิงเก้าอี้ไม้ พลางหลุบสายตาลงต่ำ อดรู้สึกหนักอกกับสถานการณ์ยามนี้ไม่ได้...

การลอบสังหารครั้งนี้ซับซ้อนยิ่งนัก เพราะเสด็จพี่ เฉินจื่อหลานถูกส่งตัวไปอยู่ชายแดนตั้งแต่ยังเยาว์วัย แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจำใบหน้าหรือสำเนียงของพี่ชายต่างมารดาผู้นี้ไม่ได้เลย การออกตามหาโดยไม่อาจระบุตัวตนที่ชัดเจนแก่ทหารชั้นผู้น้อย จึงกลายเป็นเรื่องยากลำบากและล่าช้าดั่งควานหาเข็มในมหาสมุทร

ยิ่งเวลาล่วงเลยไปเท่าใด หากเขาได้รับการรักษาจนอาการบาดเจ็บหายดี แล้วแฝงตัวกลมกลืนไปกับชาวบ้านร้านตลาดในเมืองหลวง การจะลากตัวเขาออกมาสำเร็จโทษก็ยิ่งแทบเป็นไปไม่ได้

แก้วชาถูกยกขึ้นจิบอีกคำ นัยน์ตาคมคายทอดมองควันชาที่ลอยฉุยด้วยความเงียบสงบ ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงรอยยิ้มหยันที่มุมปาก

"เสด็จพี่ ของข้าผู้นี้... ช่างดวงแข็งเสียนี่กระไร"

องค์ชายสามแค่นยิ้มเย็นเยียบ

"โดนคมดาบฟันลึกถึงกระดูก ซ้ำยังตกอยู่ท่ามกลางพายุหิมะเย็นยะเยือกยามค่ำคืน สภาพเฉียดความตายขนาดนั้น... กลับยังหาร่างไม่พบ หาศพไม่เจอ ราวกับล่องหนหายตัวไปกับตา"

พูดจบเขาละสายตาจากแก้วชา ตวัดนัยน์ตาหงส์อันทรงอำนาจและเหี้ยมเกรียมมองไปยังองครักษ์คนสนิท

"กระจายสายสืบจับตาดูการเคลื่อนไหวของขุนนางฝ่ายองค์ชายใหญ่ในราชสำนักให้ดี"

องค์ชายสามสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

"หากเฉินจื่อหลานยังมีชีวิตอยู่ เขาต้องหาทางติดต่อคนพวกนั้นแน่... ส่วนทหารกองปราบ ให้คงกำลังปิดเมืองตรวจค้นต่อไป อย่าปล่อยให้มดสักตัวเล็ดลอดออกไปได้"