ค่ำคืนที่แสนยาวนาน

"รถม้าของผิงอันถูกโจรปล้นอย่างนั้นหรือ"

น้ำเสียงทุ้มอันทรงพลังบัดนี้แฝงไปด้วยความตื่นตระหนกและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าคมคายของ องค์ชายสาม ถอดสีฉายแวววิตกกังวลขั้นสุด นัยน์ตาหงส์ทอประกายวูบไหวด้วยความหวาดหวั่น หัวใจของเขาแทบจะแตกสลายลงไปกองกับพื้นในวินาทีที่ได้รับรายงานว่า สตรีอันเป็นที่รักและหมายปองตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง

องครักษ์ผู้มารายงานข่าวรีบทิ้งตัวลงคุกเข่า ก้มหน้าชิดพื้นด้วยความเกรงกลัวความผิด

"เรียนองค์ชาย! รถม้าของจวนตระกูลเชี่ยถูกกลุ่มโจรป่าไม่ทราบฝ่ายซุ่มโจมตีตรงบริเวณป่าไผ่ทางฝั่งตะวันตกพะยะค่ะ! ยามนี้คนของเราพบเพียงรถม้าที่ถูกทิ้งไว้ และถางถางสาวใช้ที่กำลังตื่นตกใจสุดขีด ส่วนคุณหนูสาม... ไร้ร่องรอยพะยะค่ะ แต่คนของเรากำลังกระจายกำลังค้นหาอย่างสุดความสามารถแล้ว "

"บัดซบ!"

มู่หลิงเชียวตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนแก้วชาสั่นคลอน เขาขบฟันแน่นด้วยความโทสะและความห่วงใยที่ตีรวนขึ้นมาจนอกแทบระเบิด

"ป่าไผ่ฝั่งตะวันออกเป็นเขตรับผิดชอบของทหารตรวจตรา เหตุใดจึงปล่อยให้มีโจรป่าซุ่มโจมตีได้ “

"พะยะค่ะ... เพราะมีคำสั่งให้ถอนกำลังทหารและหน่วยข่าวกรองออกจากบริเวณใกล้เคียงโรงน้ำชาตามพระบัญชาก่อนหน้านี้ จึงทำให้เกิดช่องโหว่พะยะค่ะ"

คำตอบขององครักษ์เหมือนเข็มพันเล่มแทงลงกลางอก มู่หลิงเชียวเจ็บปวดจนกำหมัดแน่น...

เป็นเขาเอง คำสั่งคุ้มครองความปลอดภัยและปกปิดโรงน้ำชาของเขากลับกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายผิงอันในคืนนี้

"ข้าจะนั่งรอข่าวเฉยๆ อยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!"

องค์ชายสามคว้าเสื้อคลุมกันหนาวขึ้นมาสวมอย่างเร่งรีบ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและบ้าคลั่ง

"สั่งการลงไป! กองกำลังองครักษ์ทั้งหมด รวมถึงทหารตรวจตราเมืองหลวง ให้กระจายกำลังปูพรมค้นหาผิงอันในป่าไผ่และพื้นที่รอบๆ ทันที! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหรือลุยพายุหิมะทั้งคืน ก็ต้องหาตัวนางให้พบ!"

"แล้ว... พระองค์จะเสด็จไปที่ใดพะยะค่ะ? ข้างนอกพายุหิมะตกหนักมากนะพะยะค่ะ!"

องครักษ์รีบเอ่ยทัดทานด้วยความห่วงใย

"ข้าจะออกไปหานางด้วยตัวเอง!"

มู่หลิงเชียวตวาดเสียงเข้ม สายตามุ่งมั่นไม่ยอมถอย

"หากผิงอันเป็นอะไรไปแม้เพียงปลายเล็บ... ข้าจะส่งพวกโจรป่าพวกนั้น รวมถึงผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทุกคนไปลงนรกทั้งหมด!"

เอ่ยจบ ร่างสูงใหญ่ขององค์ชายสามก็ก้าวฉับๆ ออกจากจวน ควบม้าศึกฝ่าสายลมหนาวและพายุหิมะอันมืดมิด มุ่งตรงไปยังป่าไผ่ตะวันตกด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา โดยไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้คือกับดักและบทละครที่พี่ชายต่างมารดาของตนได้ตระเตรียมไว้แล้วอย่างแยบยวน

ภายในถ้ำอันมืดมิด ท่ามกลางความเงียบสงัดและสายลมหนาวที่พัดกระหน่ำอยู่ภายนอก มีเพียง ผิงอันประคองกอดร่างสูงใหญ่ไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้น กระชับวงแขนเล็กๆ ของนางด้วยความหวังอย่างสุดหัวใจว่าความอบอุ่นจากเรือนกายของตน จะช่วยบรรเทาความหนาวสั่นฉับพลันของบุรุษผู้มีพระคุณตรงหน้าได้บ้าง

องค์ชายใหญ่ผู้เตรียมการวางหมากทุกอย่างไว้อย่างแยบยวน แสร้งทำเป็นอ่อนแอและน่าสงสารขั้นสุด เขาครางพึมพำเสียงแหบพร่าข้างหูของนางไม่หยุดหย่อน

"หนาว... ข้าหนาวเหลือเกินขอรับคุณหนู..."

ผิงอันผู้ไร้เดียงสาและไม่เคยผ่านเรื่องราวเช่นนี้มาก่อนรู้สึกทำตัวไม่ถูก ความกังวลบวกกับอาการตัวสั่นเทาของเขาทำให้นางตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว นางเอนกายลงนอนบนกองฟางแห้งเบาๆ แล้วดึงร่างของเสี่ยวถังลงมากอดประคองเอาไว้ เพื่อใช้ร่างกายของตนมอบความอบอุ่นให้แก่เขาอย่างแนบแน่นยิ่งขึ้น

ทันทีที่นอนลง อ้อมแขนแกร่งขององค์ชายใหญ่ก็รวบโอบร่างบางของคุณหนูสามเข้ามาแนบชิดกับอกกว้างของเขาทันที ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงศูนย์ ทำให้ผิงอันสัมผัสได้ถึงไออุ่นผ่าว และได้ยินเสียงหัวใจดวงใหญ่ใต้แผงอกของเขาที่กำลัง เต้นรัวเร็วและหนักแน่น ราวกับจะทะลุออกมานอกอก

ผิงอันชะงักไปเล็กน้อย นางช้อนสายตาขึ้นหมายจะเอ่ยปากถามออกไปว่า เหตุใดเขาจึงได้กอดนางไว้แน่นถึงเพียงนี้...

"เสี่ยวถัง ท่าน..."

ทว่าทันทีที่ ดวงตาของนางสบประสานเข้ากับดวงตาคู่สวยคมกริบที่บัดนี้ทอประกายลึกล้ำอ่อนหวาน คำถามทั้งมวลพลันกลืนหายไปในลำคอ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น และกลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้นางผวาเกร็งจนไม่อาจควบคุมจิตใจของตนเองได้เลย

เฉินจื่อหลานเห็นชัดแจ้งว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังตกหลุมพรางและติดอยู่ในกับดักเสน่หา เขาไม่รอช้า ค่อยๆ เอียงใบหน้ายื่นเข้าไปใกล้ นัยน์ตาจ้องมองริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม ก่อนจะบรรจงมอบจูบอันนุ่มนวลและแสนหวานลงบนริมฝีปากของผิงอันอย่างเบามือ

สัมผัสที่หวานซาบซ่านและนุ่มนวลทำเอาผิงอันสติพร่ามัวไปชั่วขณะ แทนที่จะผลักไสหรือปฏิเสธตามจริตคุณหนูในตระกูลขุนนาง นางกลับเผลอไผล ยินยอมให้เขาครอบครองและมอบจูบอันดูดดืมให้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ในหัวส่วนลึกจะร้องเตือนและสั่งให้หยุดการกระทำอันรวบรัดนี้ แต่หัวใจกลับไม่อาจต้านทานความปรารถนาและเสน่ห์อันลึกล้ำของเขาได้เลย...

อาจเป็นเพราะไอเย็นของพายุหิมะภายนอก ความว้าเหว่ในถ้ำ หรือบรรยากาศพาไป ชั่วขณะนั้น ผิงอันได้หลงลืมพันธะ ความถูกต้อง และองค์ชายสามผู้กำลังควบม้าตามหานางอย่างบ้าคลั่งภายนอกไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงสัมผัสอันเร่าร้อนที่แปรเปลี่ยนความเหน็บหนาวให้กลายเป็นความหวานฉ่ำกลางถ้ำหินแห่งนี้

จุมพิตอันแสนหวานเนิ่นนานทอดผ่านไปยามกาลเวลาภายในถ้ำคล้ายหยุดหมุน...

ความงดงามหมดจดและผิวกายนุ่มเนียนของคุณหนูสาม ทำให้องค์ชายใหญ่ผู้เคยสุขุมลึกล้ำถึงกับเคลิบเคลิ้มหลงใหลจนเผลอตัวเผลอใจ เขาค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัวเคลื่อนกายขึ้นมานอนทาบทับร่างบางของคุณหนูสามเอาไว้โดยไม่รู้ตัว มอบจูบอันลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้นเพื่อตักตักความหวานจากริมฝีปากจิ้มลิ้มอย่างไม่รู้อิ่ม

ทว่า ในที่สุด... คนที่ดึงสติตนเองกลับมาได้ก่อนก็คือผิงอัน

เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสหนักแน่นและแผงอกกว้างที่ทาบทับลงมา หัวใจของนางก็เต้นระทึกจนแทบระเบิด ผิงอันค่อยๆ เบี่ยงหน้าหลบจุมพิตของเขาอย่างเหนียมอาย ก่อนจะหมุนใบหน้ากลับมาสบสายตากับบุรุษรูปงามที่กำลังนอนอยู่เบื้องบน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววตัดพ้อแฝงความเขินอายพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เสี่ยวถัง... บาดแผลที่ไหล่ของท่าน... หายเจ็บแล้ว"

คำถามเรียบง่ายทว่าตรงประเด็นทำให้เฉินจื่อหลานชะงักกึก! องค์ชายใหญ่ได้สติคืนกลับมา เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเผลอปล่อยตัวไปตามอารมณ์จนเกือบเสียแผนการใหญ่ และเผลอลืมบทบาท 'ผู้ป่วยอ่อนแอที่มีไข้สูง' ไปเสียสนิท

บุรุษเจ้าเล่ห์ไม่รอช้า รีบขมวดคิ้วทำสีหน้าเจ็บปวดขึ้นมาทันควัน พร้อมกับร้อง

"โอ้ย"

ออกมาในลำคอเบาๆ แสร้งทำเป็นปวดบาดแผลที่แขนอย่างแสนสาหัส ก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวเบี่ยงลงจากร่างของคุณหนูสาม กลิ้งลงไปนอนข้างๆ แล้วรีบหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนรอยยิ้มและอาการทำตัวไม่ถูก

ผิงอันไม่ได้เอ่ยต่อว่าหรือโกรธเคืองการกระทำอันรวบรัดของเขาเลยแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งบนกองฟาง ท่าทางเต็มไปด้วยความเหนียมอายจนแก้มสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อดั่งผลอิงถาว มือเรียวเล็กเอื้อมขึ้นมาลูบแตะริมฝีปากของตนเองเบาๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะข่มพฤกษาแห่งความสุขและความหวั่นไหวที่กำลังผลิบานในอกเอาไว้ ก่อนจะแกล้งหันหน้าไปอีกทาง ทอดสายตามองออกไปนอกปากถ้ำแก้เขิน...

ทอดทิ้งให้ความเงียบอันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความหวาน ค่อยๆ สลายความเหน็บหนาวของพายุหิมะเบื้องนอกจนหมดสิ้น

กาลเวลาหมุนผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งแสงอรุณย่ำรุ่งเริ่มจับขอบฟ้า ทหารตรวจตรานายหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบมารายงานว่า พบร่องรอยของคุณหนูสามหลบซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหินกลางป่าไผ่แล้ว!

มู่หลิงเชียว ไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบกระชากสายบังเหียน ควบม้าศึกฝ่ากองหิมะตรงไปยังถ้ำหินตามคำบอกเล่าทันที หัวใจที่ร้อนรุ่มมาตลอดทั้งคืนตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความหวัง

ทว่า เมื่อเดินทางมาถึงและก้าวเข้ามาภายในถ้ำ ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ร่างขององค์ชายสามแข็งค้างไป

เชี่ยผิงอันกำลังนอนหลับใหลอย่างนิ่งสงบ ใบหน้าหวานซบลงบนลาดไหล่หนาของชายหนุ่มแปลกหน้าผู้หนึ่ง ทั้งสองตระกองกอดกันอยู่ข้างกองไฟที่มอดดับ ชายผู้นั้นแม้จะสวมใส่เพียงเสื้อผ้าปานหยาบกร้านของเสี่ยวเอ้อ แต่ท่วงท่าและโครงหน้าอันคมคายสง่างามนั้น ดูอย่างไรก็รู้ว่ามิใช่บุรุษธรรมดาแน่นอน แวบหนึ่งในหัวของมู่หลิงเชียวพลันกระตุกวูบ... รังสีแห่งอำนาจเช่นนี้ หรือว่าบุรุษผู้นี้คือ เฉินจื่อหลาน พี่ชายต่างมารดาที่เขากำลังพลิกแผ่นดินตามล่า

ยังไม่ทันที่องค์ชายสามจะได้ครุ่นคิดต่อ เสียงเอะอะตึงตังของฝูงทหารที่ตามหลังมาก็ส่งเสียงดังจนทำให้ผิงอันและเสี่ยวถังรู้สึกตัวและลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกัน

เฉินจื่อหลานค่อยๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์สบประสานเข้ากับดวงตาหงส์ของมู่หลิงเชียวโดยตรงแววตาคู่ลึกขององค์ชายใหญ่ฉายรังสีแห่งความน่าเกรงขาม ความสูงศักดิ์ และความทรงอำนาจอันแท้จริงออกมาอย่างไร้การปิดบัง... เป็นแววตาที่ย้ำเตือนว่าเขาคือ 'องค์ชายใหญ่' ผู้เป็นเลิศ

แรงกดดันอันมหาศาลนั้นทำให้มู่หลิงเชียวรู้สึกกังวลและกดดันขึ้นมาชั่วครู่ ทว่าเพียงแวบเดียวเท่านั้น สีหน้าขององค์ชายสามก็กลับมาเชิดตั้ง สายตาทอประกายหยิ่งพยองและถือดี จ้องมองตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว เพื่อประกาศให้อีกฝ่ายรู้ว่า ยามนี้แคว้นแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเขาแล้ว

สงครามประสาททางสายตาดำเนินไปได้เพียงชั่วครู่ เสียงของผิงอันที่กำลังจะยันกายยืนขึ้นก็ดึงความสนใจของบุรุษทั้งสองไปจนสิ้น

"โอ้ย!"

เนื่องจากนั่งกอดกันมาตลอดทั้งคืน ขาของผิงอันจึงเหน็บชาจนเสียหลักล้มลง

"คุณหนูสาม!"

เฉินจื่อหลานรีบยื่นอ้อมแขนแกร่งเข้าไปพยุงประคองร่างบางของคุณหนูสามให้ลุกขึ้นยืนอย่างนุ่มนวลและใกล้ชิด ขณะเดียวกัน มู่หลิงเชียวก็กระโจนลงจากหลังม้า ก้าวฉับๆ เข้ามาหมุนตัวผิงอันออกจากอกของอีกฝ่าย แล้วจับเรียวแขนของนางตรวจดูตามร่างกายด้วยความตระหนกและห่วงใยขั้นสุด

"ผิงอัน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

มู่หลิงเชียวเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตก

"ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ พวกโจรทำอะไรเจ้าหรือเปล่า"

ผิงอันส่ายหน้าเบาๆ นัยน์ตาฉายแววอ่อนล้า

"ข้า... ข้าไม่เป็นไร โชคดีได้เสี่ยวถังช่วยชีวิตและพาข้ามาหลบภัยในถ้ำแห่งนี้ไว้เสียก่อน"

มู่หลียวเบนสายตาคมกริบกลับไปมอง 'เสี่ยวถัง' ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างหลังผิงอัน นัยน์ตาทอประกายลึกล้ำยากคาดเดา "เสี่ยวถังงั้นหรือ..."

"ขอรับ องค์ชายสาม"

มาเฉินจื่อหลานก้มหน้าลงต่ำ น้อมกายคารวะด้วยท่วงท่าของเสี่ยวเอ้ออย่างแนบเนียน น้ำเสียงนอบน้อมทว่ามั่นคง

"ข้าน้อยเพียงทำตามหน้าที่ของคนที่เคยได้รับการช่วยชีวิตจากคุณหนูสามเท่านั้นครับ"

มู่หลิงเชียวจดจ้องใบหน้าของพี่ชายต่างมารดาเขม็ง สัญชาตญาณร้องเตือนว่าบุรุษผู้นี้อันตรายยิ่งนัก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผิงอัน เขากลับทำได้เพียงเก็บข่มความสงสัยไว้ในอก

"ช่วยชีวิตอย่างนั้นหรือ"

มู่หลิงเชียวทวนคำเสียงเรียบต่ำ นัยน์ตาหงส์เบนกลับมาสบประสานกับผิงอัน สายตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความกังขาและตั้งคำถามอันหนักอึ้งโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา... ‘กบฏผู้นั้น... บุรุษที่ข้าพลิกแผ่นดินตามล่ามาตลอด แท้จริงแล้วคือคนที่เจ้าช่วยชีวิตไว้ และซ่อนตัวอยู่ใต้จมูกข้าที่โรงน้ำชาตลอดมาอย่างนั้นหรือ ‘

ผิงอันที่อ่านสายตาและความหมายนั้นออกในทันที พลันรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง นางรู้ดีว่ายามนี้ตนเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากถูกซักไซ้ต่อหน้าทหาร ความแตกเรื่องที่นางช่วยซ่อนตัว 'เสี่ยวถัง' คงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่

ด้วยความเฉียบแหลม ผิงอันจึงตัดสินใจแสร้งร้อง

"อ๊ะ!"

ออกมาเบาๆ ทำเป็นขาทรุดปวดบวมจนยืนไม่อยู่ แล้วทิ้งตัวซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างขององค์ชายสามทันที เพื่อหลีกเลี่ยงการสบสายตาอันคาดคั้นของเขา

"หลิงเชียว... ข้าเจ็บขาเหลือเกิน"

นางส่งเสียงพึมพำออดอ้อนอยู่กับอกเขา

สัมผัสอ่อนนุ่มและเรือนกายที่สั่นเทาของสตรีในอ้อมกอด ทำให้นัยน์ตาของมู่หลิงเชียววูบไหว...

ความจริงอันน่าตระหนกแจ่มแจ้งในอกทันที รอยแผล ร่างกายที่รอดพ้นความตาย ทั้งหมดนี้เพราะสตรีผู้เป็นดวงใจของเขาเป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วยศัตรูหัวใจและศัตรูทางการเมืองไว้ทั้งหมด

เขาพลิกแผ่นดินหาจนเมืองหลวงลุกเป็นไฟ แต่พี่ชายต่างมารดาผู้นี้กลับเสพสุขอยู่อย่างปลอดภัยใต้เงาของผิงอัน...

ทว่า ถึงกระนั้น... ความรักอันลึกซึ้งที่เขามีต่อผิงอันก็ทำให้อำนาจโทสะไม่อาจเอื้อมไปถึงนางได้ เขาไม่อาจเอ่ยปากโทษหรือทำร้ายนางได้ลงคอ มู่หลิงเชียวถอนหายใจยาว ช้อนอ้อมแขนเข้าใต้ข้อพับขาและแผ่นหลัง อุ้มร่างบางของคุณหนูสามขึ้นมาไว้ในอ้อมอกอย่างทะนุถนอม

พาผิงอันออกจากที่นี่ไปก่อน... แล้วค่อยย้อนกลับมาจัดการเชือดพี่ชายผู้นี้ทิ้งเสียก็ยังไม่สาย

คิดได้ดังนั้น องค์ชายสามก็เตรียมจะหมุนตัวพานางเดินออกจากถ้ำไป ทว่าคำพูดถัดมาของผิงอันกลับหยุดเท้าของเขาไว้ราวกับถูกสลักติดกับพื้น

ผิงอันซบหน้าอยู่กับคอเสื้อของเขา มือเล็กกำสาบเสื้อเขาไว้แน่น ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นจ้องมองมู่หลิงเชียวด้วยแววตาจริงจัง เด็ดเดี่ยว และแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"หลิงเชียว..."

ผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"เสี่ยวถังคือคนของข้า... เขาช่วยชีวิตข้าไว้ในคืนนี้ หากท่านคิดจะกลั่นแกล้ง ทำร้ายเขา หรือจับตัวเขาส่งให้ทางการแม้นเพียงปลายเล็บ..."

นางเว้นจังหวะ นัยน์ตาฉายแววเฉียบขาดที่ทำให้หัวใจขององค์ชายสามกระตุกวูบ

"...ชาตินี้ทั้งชาติ ข้าจะไม่มีวันอภัยให้ท่าน และจะไม่ขอเจอกับท่านอีกเลยตลอดชีวิต"

คำขู่เฉียบขาดและน้ำเสียงที่ไม่หยวนยอมแม้แต่น้อย ทำให้มู่หลิงเชียวชะงักกึก ใบหน้าคมคายฉายแววตกตะลึงและเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง... คำพูดเพียงไม่กี่คำของคุณหนูสาม ราวกับเป็นพันธนาการเหล็กที่บีบบังคับให้เขาไม่อาจลงมือสังหารหรือจับกุมเฉินจื่อหลานได้ตรงๆ ในยามนี้

องค์ชายสามขบฟันแน่น ตวัดสายตาไปมอง 'เสี่ยวถัง' ที่ยืนก้มหน้านอบน้อมอยู่ในเงามืด...

เบื้องหลังแววตาซื่อๆ ของเสี่ยวถัง คือรอยยิ้มผู้ชนะขององค์ชายใหญ่ที่ฉายออกมาอย่างเยียบเย็น

"ได้... ข้ารับปากเจ้า"

มู่หลิงเชียวเค้นเสียงตอบผิงอันผ่านไรฟัน ด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บข่มความขมขื่นและความแค้นแน่นอก

"ข้าจะไม่ทำอะไรคนของเจ้า... เรากลับกันเถิด"

เอ่ยจบ องค์ชายสามก็กระชับอ้อมกอด อุ้มผิงอันเดินฝ่าสายลมหนาวออกจากถ้ำหินไปอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาคมกริบของเฉินจื่อหลานทอดมองตามหลังไปอย่างถือดี