ตอนที่ 2 กลับบ้านเดิม

ให้หลังสาวใช้ มุมปากของนางเหยียดยิ้มด้วยความสะใจอีกครั้ง อุตส่าห์รอเวลานี้มานานสุดท้ายนางก็สมหวังจนได้ อีกอย่างงานครั้งนี้ยังไม่ต้องเสียเงินแม้แต่อีแปะเดียว นางพึมพำว่า “ในที่สุดตำแหน่งฮูหยินใหญ่ก็ต้องกลายเป็นของข้าอย่างชอบธรรม”

เมื่อมาถึงตลาด แม่นมเตียวก็เปลี่ยนเป็นรถม้ารับจ้าง เพื่อเดินทางไปยังเมืองหยางโจวต่อไป

ภายในรถม้าแม่นมเตียวกับซิ่วอิงช่วยกันทายาบนแผ่นหลังให้เจ้านายทั้งสองที่ยังนอนไม่รู้สึกตัว หนึ่งเค่อต่อมาจ้าวฟางหรูก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้ว

“ฮูหยิน ฮูหยินฟื้นแล้ว” เตียวจินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ

“อย่าเรียกข้าเช่นนั้นอีก” นางกล่าวออกเสียงแหบแห้งใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความปวดแผล ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าใดนักที่ตนอยู่บนรถม้า เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจวนสกุลเว่ยนางได้ยินทั้งหมด เพียงแต่ตอนนั้นร่างกายนางตอบสนองไม่ได้

“บ่าว บ่าวลืมตัวเจ้าค่ะ นายหญิงดื่มน้ำสักหน่อยนะเจ้าคะ” พูดพร้อมกับยื่นกระบอกน้ำให้นายหญิงอย่างกระตือรือร้น

จ้าวฟางหรูรับมาดื่มไปสองอึกจากนั้นรีบหันหน้าไปมองบุตรสาว น้ำใสในตาเริ่มเอ่อคลอ พูดออกเสียงสั่นเครือว่า “เหยียนเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง” นางลุกจากที่ของตนค่อย ๆ เคลื่อนกายไปหาบุตรสาวโดยมีแม่นมเตียวคอยพยุงร่างไปส่ง

“ยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ” ซิ่วอิงตอบทั้งน้ำตา อดสงสารเจ้านายตัวน้อยไม่ได้ ยิ่งโดนตีจนสลบอย่างนี้นางยิ่งรู้สึกปวดใจ

“โธ่เหยียนเอ๋อร์ลูกแม่” น้ำตานางร่วงเผาะลงข้างแก้ม นิ้วเรียวยาวลูบคลำบาดแผลบนแผ่นหลังของบุตรสาวแผ่วเบา “เจ้าไม่น่าเข้าไปช่วยแม่เลย”

“นายท่านช่างไร้เหตุผลเหลือเกินเจ้าค่ะ” แม่นมเตียวกล่าวขึ้นด้วยความโมโห

จ้าวฟางหรูเม้มปากแน่นก่อนพูดขึ้นว่า “ช่างเถิด เป็นใครก็ต้องคิดเช่นนั้น”

“แต่นายหญิงถูกใส่ร้ายนี่เจ้าคะ เสิ่นอี๋เหนียงนั่นก็ร้ายยิ่งนัก คุณหนูใหญ่กับนายหญิงร่างกายอ่อนแอปานนี้ ยังคิดหาทางกำจัดอีก” แม่นมเตียวพูดขึ้นอีกว่า “นายท่านลืมไปแล้วหรือว่านายหญิงกับท่านผู้เฒ่าจ้าวเป็นคนหาเงินส่งนายท่านร่ำเรียนจนสอบได้เป็นขุนนาง ถ้าไม่มีนายหญิง นายท่านหรือจะมีชีวิตที่ดีเพียงนี้”

ยิ่งได้ยินแม่นมเตียวพูดเช่นนั้น จ้าวฟางหรูก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น น้อยใจอดีตสามีผู้ที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาราวสิบปี แต่กลับหลงเชื่อคำลวงของเสิ่นอี๋เหนียงที่มาทีหลังนางตั้งสามปี มิหนำซ้ำเขายังแอบคบกับเสิ่นอี๋เหนียงจนเกิดตั้งครรภ์แล้วจึงรับนางเข้ามาในจวนให้เป็นอนุภรรยา

จ้าวฟางหรูสูดหายใจเข้าลึกกล่าวออกว่า “อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ต่อไปนี้ชีวิตของข้าจะมีแต่เหยียนเอ๋อร์กับพวกเจ้าสองคนเท่านั้น” นางกล่าวออกด้วยความรู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ไม่เข้าใจว่าเหตุใดความผิดของนางเพียงครั้งเดียวถึงทำให้เขาตัดขาดจากนางได้ง่ายถึงเพียงนี้ เขาไม่มีการไต่สวนที่มาที่ไปของเรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่คำเดียว แม้แต่บุตรสาวที่ร่างกายอ่อนแอเขายังสั่งโบยโดยไม่กะพริบตา

ต่างกับเสิ่นอี๋เหนียงที่พาคนเข้ามาในห้องของนาง พร้อมกับหลักฐานที่นอนอยู่บนเตียงของนางนั่นก็คือพ่อบ้านจวง โดยที่นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเข้ามานอนบนเตียงของนางได้อย่างไร อีกทั้งเสิ่นอี๋เหนียงยังพูดใส่ร้ายนางหาว่านางคบชู้กับพ่อบ้านจวง โดยไม่เปิดช่องว่างให้นางได้อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ เช่นนั้นเขายังมีค่าให้นางรักอีกหรือ

“นายหญิง” สองบ่าวเอ่ยขึ้นพร้อมกันพลางร้องไห้เพราะสงสารชีวิตนายหญิงกับบุตรสาว หลังจากคลอดเว่ยซินเหยียนจ้าวฟางหรูก็ร่างกายไม่แข็งแรงอยู่แล้ว อีกทั้งเว่ยซินเหยียนก็คลอดก่อนกำหนดจึงทำให้ตัวเล็กและเจ็บป่วยบ่อยไปด้วย นายหญิงยังต้องมาถูกใส่ร้ายว่าเป็นชู้กับพ่อบ้านจวงอีก ช่างน่าโมโหนัก

จ้าวฟางหรูเช็ดน้ำตาทั้งสองข้าง ถามแม่นมเตียวว่า “แล้วพ่อบ้านจวงเป็นอย่างไรบ้าง”

“นายหญิงจะถามถึงเขาทำไมเจ้าคะ เขาช่างเนรคุณนัก นายหญิงเป็นคนรับเขาเข้ามาทำงานแท้ ๆ แต่เขายังกล้าหักหลังนายหญิงเช่นนี้” จวงชุนคือพ่อบ้านคนใหม่ที่จ้าวฟางหรูเพิ่งรับเข้ามาแทนคนเก่าที่ขอกลับบ้านเดิมไปดูแลแม่ที่ป่วยเมื่อห้าเดือนก่อน

“เขาอาจจะโดนหลอกใช้ก็เป็นได้” ที่ผ่านมาจ้าวฟางหรูรู้ว่าเสิ่นอี๋เหนียงเป็นสตรีเจ้าเล่ห์ อีกทั้งยังมักใหญ่ใฝ่สูงมีหรือคนซื่ออย่างพ่อบ้านจวงจะรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของนาง

“เขาถูกคนของนายท่านจับถ่วงน้ำแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมเตียวกล่าว นี่เป็นบทลงโทษของชายชู้ คือต้องตายสถานเดียว

จ้าวฟางหรูถอนหายใจยาวเหยียดแต่ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาอีก คิดเพียงว่าคงเป็นกรรมของเขาแล้ว

การเดินทางของคนทั้งสี่เป็นไปอย่างราบรื่น เพียงแต่สามวันต่อมาตอนที่เว่ยซินเหยียนฟื้นขึ้นมานางกลับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง จึงทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก ทั้งผู้เป็นแม่และสาวใช้ทั้งสองต่างคิดว่านางกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ใครจะคาดคิดว่าหลังจากนางกระอักเลือดออกมาแล้วอาการป่วยของนางกลับหายไปเป็นปลิดทิ้ง ถึงจะเป็นเรื่องประหลาดแต่ทุกคนก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ทั้งสี่คนเดินทางราวสิบวันก็มาถึงเมืองหยางโจ เดินทางต่ออีกประมาณสองเค่อก็ถึงหมู่บ้านอู๋หยวน ซึ่งเป็นบ้านเดิมของจ้าวฟางหรู