บทที่ 6

หลังจากวันนั้น เสิ่นชิงหยวนก็ไม่กลับบ้านอีกเลย

เธอไปพักอยู่ที่โรงแรมกว่าสิบวัน

ตลอดช่วงนั้น เจียงอวี่หมิงเหมือนตั้งใจลงโทษเธอ ทุกวันเขาอัปเดตโซเชียล ล้วนเป็นเรื่องของหลีทิงเสวี่ย

เขาจัดงานวันเกิดให้หลีทิงเสวี่ย ของขวัญคือเข็มกลัดอัญมณีที่เสิ่นชิงหยวนเคยอยากได้

เขาพาหลีทิงเสวี่ยย้ายเข้าไปอยู่ในบ้าน ผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนเป็นแบบที่เสิ่นชิงหยวนเลือกด้วยตัวเอง

เขารับปากจะจัดงานแต่งให้หลีทิงเสวี่ย สถานที่คือโบสถ์ที่เขาเคยแต่งงานกับเสิ่นชิงหยวน

เพื่อนในวงการต่างพากันแสดงความยินดี บอกว่าทั้งคู่เหมาะสมกันเหลือเกิน

บอกว่าเจียงอวี่หมิงคิดได้เสียที ควรจะถีบเสิ่นชิงหยวน แม่บ้านหน้าเหลืองคนนั้นทิ้งไปนานแล้ว

บางคนยังพูดอีกว่า ถ้าจะทำก็ทำให้สุด ไม่ต้องแค่งานแต่ง หย่ากับเสิ่นชิงหยวนไปเลย แล้วแต่งกับหลีทิงเสวี่ยให้จบ ๆ

คอมเมนต์นั้นถูกดันขึ้นมาอยู่บนสุด

เจียงอวี่หมิงไม่ได้ตอบ

พอวันถัดมาเข้าไปดูอีกที คอมเมนต์นั้นก็ถูกลบไปแล้ว

เสิ่นชิงหยวนไม่ได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ เธอทุ่มเททั้งหมดให้กับการทำข้อตกลงกับเซี่ยอวิ๋น

วันที่ 29 ของช่วงพักรอการหย่า

เสิ่นชิงหยวนกลับมาที่บ้านที่เคยอยู่กับเจียงอวี่หมิง

ไม่ผิดคาด ทุกอย่างในบ้านถูกเปลี่ยนเป็นสไตล์ที่หลีทิงเสวี่ยชอบ

รูปถ่ายและเสื้อผ้าของเสิ่นชิงหยวนถูกตัดจนเละ

โชคดีที่เอกสารสำคัญและสัญญาหย่าที่ซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้ายังไม่ถูกใครพบ

เมื่อหยิบเอกสารเรียบร้อย เสิ่นชิงหยวนก็เตรียมจะออกไป แต่หลีทิงเสวี่ยกลับยืนขวางประตูไว้ ท้องที่ตั้งครรภ์ยื่นเด่น

“เสิ่นชิงหยวน ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะอดทนได้ขนาดนี้ ฉันเหยียบย่ำเธอจนกลายเป็นตัวตลกของสังคมชั้นสูง เธอยังหน้าด้านเกาะบ้านเจียงไม่ยอมไปอีก”

“แต่ก็จริง พ่อเธอกระโดดตึกตาย แม่ก็เพิ่งตาย เธอจะไม่เกาะเรือใหญ่ของตระกูลเจียงไว้ได้ยังไงกันล่ะ นอกจากพี่อวี่หมิง ทั้งเมืองหลวงยังมีใครมองเธออยู่เหรอ”

พูดมาถึงตรงนี้ หลีทิงเสวี่ยเหมือนจะนึกอะไรสนุก ๆ ได้ จึงยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้เสิ่นชิงหยวน

“รู้ไหมว่าทำไมพี่อวี่หมิงถึงชอบฉันมากขนาดนี้”

“เพราะฉันบอกเขาว่า วันนั้นที่พวกเธอประสบอุบัติเหตุด้วยกัน เธอหนีเอาตัวรอด ทิ้งเขาไว้ในรถคนเดียว เป็นฉันเองที่ช่วยดึงเขาออกมาจากรถ”

“ตอนที่ฉันพาพี่อวี่หมิงไปโรงพยาบาล เธอยังติดอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ เลือดไหลเต็มพื้น ฉันเห็นกับตาเลยนะ ตอนที่เธอแท้ง”

“แม่ของเธอก็เหมือนกัน ฉันเป็นคนติดสินบนหมอ ให้ไปบอกพี่อวี่หมิงว่าคนเป็นผักถอดเครื่องช่วยหายใจได้ไม่เป็นไร เพื่อให้เธอได้เห็นแม่ของตัวเองตายคาตาอีกครั้ง”

“พี่ชิงหยวน ดูสิ ฉันทำมาตั้งมาก เธอจะเอาอะไรมาสู้กับฉันได้ล่ะ”

กระเป๋าถือหล่นลงพื้นดังปึง

เสิ่นชิงหยวนทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอยกมือขึ้นฟาดลงบนหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง

วินาทีถัดมา ต้นคอเธอเจ็บวาบ ก่อนจะหมดสติไป

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอและหลีทิงเสวี่ยติดอยู่ในรถจากอุบัติเหตุ เหมือนเมื่อสามปีก่อน

ต่างกันตรงที่ คราวนี้ คนที่ต้องเลือก คือเจียงอวี่หมิง

เจ้าหน้าที่กู้ภัยตรวจสอบสถานการณ์ สีหน้าเคร่งเครียด

“คุณเจียง คุณนายกับคุณหลีถูกซากรถที่บิดเบี้ยวหนีบไว้ทั้งคู่ เวลาฉุกเฉินมาก ตอนนี้เราช่วยได้แค่คนเดียว คุณต้องการให้ช่วยใครก่อน”

เจียงอวี่หมิงตอบทันที ไม่ลังเล

“ช่วยเสิ่น—”

คำพูดยังไม่ทันจบ หลีทิงเสวี่ยก็ยกมือกุมท้อง พูดด้วยเสียงอ่อนแรง

“พี่อวี่หมิง ช่วยพี่ชิงหยวนเถอะ เธออยู่กับพี่มาตั้งเจ็ดปี ส่วนฉัน แค่เคยช่วยชีวิตพี่ไว้ครั้งเดียว”

“พี่เลือกเธอเถอะ ฉันกับลูกไม่เป็นไร”

เจียงอวี่หมิงชะงัก กลืนคำพูดที่ค้างอยู่ลงคอ

“ช่วยทิงเสวี่ย”

เจ้าหน้าที่กู้ภัยขมวดคิ้ว

“คุณเจียง คุณแน่ใจหรือครับ คุณหลีแค่ติดกับถุงลมนิรภัย แต่คุณนายถูกกดทับทั้งขา อาการหนักกว่ามาก ถ้าพลาดขึ้นมา อาจต้องตัดขาเลยก็ได้…”

“ผมบอกว่า ช่วยทิงเสวี่ยไง”

น้ำเสียงของเจียงอวี่หมิงเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง

“ชิงหยวนเป็นภรรยาผม ถึงต้องตัดขา ตระกูลเจียงก็เลี้ยงเธอได้ทั้งชีวิต”

“แต่ทิงเสวี่ยไม่ได้ เธอเคยช่วยชีวิตผม ผมต้องรับผิดชอบ”

เจ้าหน้าที่กู้ภัยไม่พูดอะไรอีก หยิบเครื่องมือเริ่มงัดประตูรถ

เสิ่นชิงหยวนมองดูพวกเขาช่วยกันนำหลีทิงเสวี่ยออกไปอย่างระมัดระวัง อีกฝั่งหนึ่งของรถ เพราะแรงบีบอัด แผ่นเหล็กแทงลึกเข้าไปในต้นขาของเธอ ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นวาบไปทั่วร่าง

ในความเลือนราง เธอเหมือนย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน

วันนั้นเธอสะดุดล้ม เจียงอวี่หมิงคุกเข่าครึ่งหนึ่งตรงหน้าเธอ เป่าลมเบา ๆ ที่บาดแผลอย่างระมัดระวัง

“เสิ่นชิงหยวน เธอจะทำให้ฉันปวดใจตายหรือไง”

แต่ตอนนี้ เธอติดอยู่ในรถ เลือดไหลไม่หยุด

ภาพสุดท้ายที่เธอเห็น คือเจียงอวี่หมิงอุ้มหลีทิงเสวี่ยเดินจากไป แผ่นหลังนั้น ยิ่งเดิน ก็ยิ่งห่างไกล