ตอนที่ 4: ล็อกเกอร์ที่ปิดตาย

ตอนที่ 4: ล็อกเกอร์ที่ปิดตาย

เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังขยับเดินเป็นจังหวะเชื่องช้า... ติ๊ก... ติ๊ก... แข่งกับเสียงหยาดฝนเม็ดใหญ่ที่สาดกระทบกระจกบานกว้างของห้องพักแพทย์เวร ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกบอกเวลา 02:15 น.

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวนวลถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยวนอยู่ในอากาศถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง ชลธรยกมือขึ้นบีบนวดหลังคอที่ปวดเกร็ง แผ่นหลังบางเอนพิงพนักโซฟาหนังสีดำอย่างหมดสภาพ

แฟ้มประวัติคนไข้เคสซับซ้อนจำนวนห้าแฟ้มที่ถูก ‘หัวหน้าทีมศัลยแพทย์’ โยนโครมลงบนโต๊ะเมื่อช่วงสาย ถูกจัดการประเมินและเขียนแผนการรักษาล่วงหน้าเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วทั้งหมด ร่างโปร่งสูดลมหายใจเข้าลึก พยุงร่างกายที่เหนื่อยล้าจนแทบจะแหลกสลายลุกขึ้นยืน สองเท้าในรองเท้าสลิปเปอร์เดินลากไปหยุดอยู่หน้าล็อกเกอร์หมายเลข 42

มือเรียวแตะลงบนบานประตูโลหะเย็นเฉียบ ความตั้งใจแรกคือการหยิบเสื้อกาวน์ตัวใหม่มาเปลี่ยน ทว่าความหนักอึ้งที่กระบอกตาและกล้ามเนื้อที่ประท้วงอย่างหนักทำให้เขาทำได้เพียงเอนหน้าผากพิงกับตู้ล็อกเกอร์ เปลือกตาสีมุกหลุบต่ำลงช้าๆ

‘ขอพักแค่สิบนาที...’

ชลธรบอกตัวเองในใจ เขาทิ้งตัวลงนอนขดบนโซฟาหนังตัวยาว ดึงหมอนอิงใบเล็กมากอดแนบอกเพื่อบรรเทาความหนาวสั่นจากอุณหภูมิห้องที่ลดต่ำ ลมหายใจที่เคยหอบถี่ค่อยๆ ทอดจังหวะสม่ำเสมอ เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็วด้วยความอ่อนเพลียขั้นสุด

แกรก...

เสียงลูกบิดประตูห้องพักแพทย์ถูกหมุนเปิดออกอย่างแผ่วเบาที่สุด แสงสว่างจากโถงทางเดินด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นเส้นตรง ก่อนจะถูกตัดขาดลงเมื่อบานประตูไม้โอ๊กถูกปิดสนิทไร้เสียง

เงาดำขนาดใหญ่ทาบทับลงบนพื้นกระเบื้อง ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวก้าวเข้ามาด้านใน ภัทรยกมือขึ้นถอดแว่นสายตาทรงเหลี่ยมออก เก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อ สันกรามคมขบเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อขับไล่ความตึงเครียดจากการผ่าตัดเคสฉุกเฉินที่เพิ่งจบลง

ทว่าทันทีที่นัยน์ตาคมกริบกวาดมองฝ่าความสลัว ฝีเท้าของศัลยแพทย์มือหนึ่งก็ชะงักงัน

ร่างโปร่งที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟาดึงดูดทุกความสนใจของเขาไปจนหมดสิ้น ภัทรกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว สองขาก้าวเข้าไปใกล้เชื่องช้าราวกับกลัวว่าเสียงรองเท้ากระทบพื้นจะปลุกคนบนโซฟาให้ตื่นขึ้นมาทำหน้านิ่งเฉยใส่ตนเองอีก

เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างโซฟา นัยน์ตาสีเข้มทอดมองใบหน้าเนียนละเอียดที่ห่างออกไปเพียงคืบ แพขนตางอนยาวหลับสนิท คิ้วเรียวที่มักจะขมวดมุ่นเวลาเถียงเขาบัดนี้คลายออก ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ รอยช้ำสีม่วงจางๆ ตรงมุมปาก... ผลงานจากความป่าเถื่อนของเขาเองในห้องเตรียมตัวผ่าตัด ปรากฏชัดเจนกระทบสายตา

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของภัทรกระตุกวูบ

เจ็ดปีที่ผ่านมา ไม่มีคืนไหนเลยที่เขาไม่นึกถึงใบหน้านี้ ไม่มีวินาทีไหนที่เขาไม่ตั้งคำถามว่าอีกฝ่ายไปอยู่ที่ไหน ทำอะไร และ... อยู่กับใคร

ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับมีดหมอค่อยๆ ยกขึ้น สั่นเทาเล็กน้อยขณะลากผ่านอากาศ ว่างเปล่าเหนือพวงแก้มใสเพียงมิลลิเมตร ภัทรไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง กลัวว่าความอุ่นวาบจากผิวเนื้อนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตาเหมือนหลายร้อยคืนที่ผ่านมา

กลิ่นหอมสะอาดคล้ายสบู่เด็กอ่อนๆ ลอยมากระทบจมูก ภัทรหลับตาลง สูดกลิ่นประจำตัวของชลธรเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจถอดเสื้อกาวน์ตัวหนาของตนเองออก คลุมทับลงบนร่างบางที่กำลังนอนสั่นสะท้านอย่างเบามือที่สุด ความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายที่หลงเหลืออยู่บนเนื้อผ้า ทำให้ชลธรขยับตัวซุกหน้าเข้าหาเสื้อกาวน์นั้นอย่างเผลอไผล

มุมปากของภัทรกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่ไม่มีใครในโรงพยาบาลนี้เคยได้เห็น

ครืด... ครืด... ครืด...

ความสงบสุขที่เปราะบางถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที

สมาร์ตโฟนของชลธรที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสว่างจ้าจากหน้าจอสาดส่องกระทบใบหน้าของภัทร นัยน์ตาคมกริบตวัดมองต้นเหตุของเสียงรบกวน ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึก

ตัวเลขสิบเอ็ดหลักปรากฏหราบนหน้าจอ

+1-415-555-XXXX

รหัสประเทศสหรัฐอเมริกา... ซานฟรานซิสโก

รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาสลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยพายุทอร์นาโดที่หมุนวนอยู่ในดวงตาคู่คม สันกรามถูกขบเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกึก เส้นเลือดบริเวณขมับและท่อนแขนปูดนูน

ตีสองสี่สิบห้า... เวลานี้ที่อเมริกาคือช่วงบ่าย

ใครหน้าไหนมันกล้าโทรข้ามทวีปมาหาชลธรในเวลาที่คนปกติควรจะนอนหลับพักผ่อน!

ความหึงหวงที่ไร้ขอบเขตพุ่งทะยานขึ้นบีบรัดลำคอจนหายใจไม่ออก ภาพที่ชลธรเคยส่งยิ้มหวานให้หมอก้องเมื่อตอนกลางวันย้อนกลับมาฉายซ้ำ ร่างกายของภัทรขยับเร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่สมาร์ตโฟนเครื่องนั้น ออกแรงบีบแน่นจนเคสพลาสติกแทบจะปริแตกคามือ

แรงสั่นสะเทือนที่หายไปจากโต๊ะกระจก ประกอบกับรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมากดทับบรรยากาศในห้อง ปลุกให้คนที่กำลังหลับลึกสะดุ้งตื่น

ชลธรครางอู้อี้ในลำคอ เปลือกตาสีมุกค่อยๆ ปรือขึ้น แสงสว่างจ้าจากหน้าจอโทรศัพท์ทำให้เขาต้องหยีตา ก่อนที่ม่านตาจะปรับโฟกัส เห็นเงาดำทะมึนของร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่เหนือศีรษะ

“อืม... ใคร...” ชลธรพึมพำด้วยความงัวเงีย สมองยังประมวลผลไม่เต็มที่

“ตื่นมารับสายสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งหยดน้ำฝนดังก้องขึ้น

สติสัมปชัญญะของชลธรกลับมาครบถ้วนในวินาทีนั้น ร่างโปร่งผุดลุกขึ้นนั่ง เสื้อกาวน์สีขาวที่คลุมร่างอยู่เลื่อนหลุดลงไปกองบนตัก นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงของภัทร และสมาร์ตโฟนของตนเองที่ตกอยู่ในกำมือของอีกฝ่าย

เบอร์โทรศัพท์จากอเมริกา!

ความตื่นตระหนกแล่นปราดไปทั่วร่าง ชลธรรู้ดีว่าเบอร์นั้นอาจเกี่ยวข้องกับการข่มขู่ที่เขาได้รับ หรืออาจเป็นสายสำคัญจากครอบครัวที่เขาฝากฝังไว้ที่นั่น เขาต้องรับสายนี้

“ส่งโทรศัพท์มาให้ผมครับ” ชลธรเอ่ยเสียงแข็ง พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะยื่นออกไปตรงหน้า

ภัทรไม่ตอบรับ เขาชูสมาร์ตโฟนขึ้นสูงเหนือศีรษะ นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของอดีตคนรัก “ใคร”

“ธุระส่วนตัวของผม กรุณาคืนมาด้วยครับ คุณภัทร” ชลธรเน้นย้ำสรรพนามห่างเหิน หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อแย่งชิงของของตนเองคืน

ทว่าความสูงที่ต่างกันเกือบสิบเซนติเมตร ประกอบกับความแข็งแกร่งของศัลยแพทย์มือหนึ่ง ทำให้ชลธรดูเหมือนลูกไก่ในกำมือ ภัทรก้าวเท้าเข้าหาหนึ่งก้าว ชลธรผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

ตึก... ตึก...

ทุกย่างก้าวของภัทรเต็มไปด้วยการคุกคาม ชลธรถอยร่นไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับแถวตู้ล็อกเกอร์โลหะด้านหลัง เสียงเนื้อกระทบเหล็กดังก้องในความเงียบ หมดหนทางหนี

ปัง!

ฝ่ามือหนาข้างที่ว่างของภัทรกระแทกลงบนบานประตูล็อกเกอร์เฉียดใบหูของชลธรไปเพียงมิลลิเมตร ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมา กักขังร่างโปร่งไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ อุณหภูมิความร้อนจากแผงอกกว้างแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้า สัมผัสได้ถึงจังหวะการหายใจที่หนักหน่วงและคุกรุ่น

“ตีสองสี่สิบห้า...” ภัทรกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มขาวที่กำลังซีดเผือด “โทรข้ามทวีปมาป่านนี้... ถ้าไม่เกิดเรื่องคอขาดบาดตาย ก็คงจะ ‘คิดถึง’ กันจนทนไม่ไหวสินะ”

“อย่ามาคิดเอาเอง!” ชลธรตวาดกลับ เชิดหน้าขึ้นสบตาอย่างไม่ยอมแพ้ “แล้วต่อให้เขาจะคิดถึงผม มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมายุ่ง!”

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันแกลลอนใหญ่ที่สาดโครมลงบนกองไฟ

นัยน์ตาของภัทรแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ เขาจัดการกดปุ่มปิดเสียงโทรศัพท์ ยัดมันลงในกระเป๋ากางเกงสแลกของตนเองอย่างหน้าตาเฉย ก่อนที่มือใหญ่จะเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมน ออกแรงบังคับให้ใบหน้าหวานแหงนขึ้นรับแรงอารมณ์

“ไม่ใช่เรื่องของผมงั้นเหรอ?” ภัทรเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายกำยำบดเบียดเข้าหาจนแผ่นอกแนบชิด ท่อนขาแกร่งแทรกเข้าไประหว่างเรียวขาของชลธรอย่างไร้ความเกรงใจ “งั้นเรื่องของใคร? เรื่องของไอ้เวรที่โทรมานี่เหรอ หรือเรื่องของไอ้ก้องที่มันมาคอยตามแจกยิ้มให้คุณตั้งแต่เช้า!”

“อ๊ะ... ปล่อยผมนะ!” ชลธรนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ สองมือเรียวยกขึ้นผลักแผงอกกว้างสุดแรง แต่มันกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว “คุณมันบ้าไปแล้ว ภัทร!”

“ใช่ ผมมันบ้า! บ้าที่เอาแต่คิดถึงคนที่ทิ้งผมไปตั้งเจ็ดปี!” ภัทรตวาดลั่น ฝ่ามือที่บีบปลายคางคลายออก เปลี่ยนมาขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของชลธร รั้งร่างบางให้ลอยหวือขึ้นมาปะทะกับร่างกายของตนเอง “คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือกงั้นสิ ชลธร... คิดว่ากลับมาแล้วจะไปโปรยเสน่ห์ให้ใครก็ได้ หรือจะแอบซุกใครไว้ที่อเมริกาก็ได้อย่างนั้นสิ!”

“ผมไม่ได้ซุกใครทั้งนั้น! โอ๊ย!”

ชลธรหลุดเสียงครางเมื่อริมฝีปากหยักก้มลงมาขบเม้มที่ติ่งหูอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บปวดผสมความเสียวซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาว กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมความดิบเถื่อนของบุรุษเพศมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาจนพร่าเลือน

“จำเอาไว้ให้ดี ชลธร...” ภัทรกระซิบชิดริมฝีปากบางที่สั่นระริก ไล้ปลายจมูกโด่งไปตามสันกรามของคนในอ้อมกอด สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวใต้ผิวเนื้อ “คุณไม่มีสิทธิ์ไปเป็นของใคร จนกว่าผมจะอนุญาต... ซึ่งผม ไม่มีวันอนุญาต”

“คุณมันเผด็จการ...” ชลธรหอบหายใจถี่ นัยน์ตาฉ่ำน้ำช้อนมองคนใจร้ายด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนแทบระเบิด

“ถ้าเผด็จการแล้วทำให้คุณหนีไปร่านกับคนอื่นไม่ได้ ผมก็จะทำ”

คำพูดดูถูกนั้นกรีดลึกลงไปในหัวใจ ชลธรเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด หยาดน้ำใสเอ่อคลอที่หางตา แต่เขาเลือกที่จะเบือนหน้าหนี ไม่ยอมให้น้ำตาหยดนั้นไหลออกมาให้อีกฝ่ายเห็นความอ่อนแอ

ภัทรจ้องมองเสี้ยวหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น กรามคมขบแน่น เขายอมรับว่าตัวเองพูดแรงเกินไป แต่ความหึงหวงมันบดบังทุกเหตุผลไปจนหมดสิ้น ร่างสูงผละออกอย่างเชื่องช้า แต่ยังคงยืนกั้นทางหนีไว้ทุกทิศทาง

“พรุ่งนี้เช้า...” ภัทรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจขั้นสุด “ย้ายของในล็อกเกอร์นี้ ไปไว้ที่ห้องทำงานส่วนตัวของผม”

ชลธรหันขวับกลับมา “อะไรนะ! ผมไม่...”

“ผมไม่ได้ขอความเห็น นี่คือคำสั่ง” ภัทรแทรกขึ้นทันที นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อน “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณไม่มีสิทธิ์คลาดสายตาผมแม้วินาทีเดียว”

ร่างสูงหมุนตัวเดินหันหลังกลับ

“เดี๋ยว! โทรศัพท์ผม!” ชลธรร้องเรียก พยายามจะก้าวตาม

“คืนนี้คุณไม่ต้องคุยกับใครทั้งนั้น”

ภัทรไม่ได้หันกลับมามอง บานประตูไม้โอ๊กถูกเปิดออกและปิดกระแทกตามหลังเสียงดังปัง! ทิ้งให้ห้องพักแพทย์ตกอยู่ในความเงียบงันและอุณหภูมิที่เย็นเยียบอีกครั้ง

ชลธรยืนนิ่งอยู่กับที่ ขาทั้งสองข้างหมดเรี่ยวแรงจนต้องทรุดตัวลงนั่งยองๆ พิพงแผ่นหลังกับตู้ล็อกเกอร์โลหะ มือเรียวยกขึ้นปิดหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวาดกลัวและความสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก

เขากำลังเล่นอยู่กับไฟ... ไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นจุล

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ไฟริษยาของภัทร... ทว่ากลับเป็นหัวใจของเขาเอง ที่ยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่ถูกผู้ชายคนนั้นสัมผัส ราวกับว่าเจ็ดปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีความหมายอะไรเลย