ตอนที่ 8: จดหมายขู่ฉบับแรก

ตอนที่ 8: จดหมายขู่ฉบับแรก

บานประตูเหล็กเคลือบสีเทาหม่นของตู้ล็อกเกอร์หมายเลขสี่สิบสองถูกดึงเปิดออก เสียงบานพับฝืดเคืองดังเสียดสีกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องพักแพทย์เวรในช่วงสาย

ชลธรทิ้งตัวลงพิงบานตู้โลหะ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้าที่เกาะกินไปทั่วทุกอณูเนื้อ ใต้ดวงตาสีอ่อนมีรอยคล้ำจางๆ จากการถูกจัดตารางเวรให้พ่วงติดกับหัวหน้าทีมศัลยแพทย์แบบกะทันหัน การต้องวิ่งรอกประเมินอาการคนไข้ระหว่างแผนกอายุรกรรมและแผนกศัลยกรรมทรวงอกดึงเรี่ยวแรงของเขาไปจนแทบไม่เหลือ ซ้ำร้ายยังต้องจำใจมาเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวใส่กล่องกระดาษ เพื่อเตรียมย้ายไปไว้ในห้องทำงานส่วนตัวของภัทรตามคำสั่งเผด็จการที่ไม่มีใครกล้าขัด

มือเรียวเอื้อมไปหยิบเสื้อกาวน์ตัวสำรองที่แขวนอยู่ด้านในสุด หวังจะนำมาพับเก็บลงกล่อง ทว่าปลายนิ้วกลับสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่สอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อ

ซองกระดาษสีดำสนิท

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ชลธรดึงซองนั้นออกมาพิจารณา หน้าซองว่างเปล่า ไร้ชื่อผู้ส่ง ไร้รอยตราประทับไปรษณีย์ ผิวสัมผัสของกระดาษสากด้านและเย็นเฉียบราวกับเพิ่งถูกนำออกมาจากช่องแช่แข็ง

ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก ปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ ค่อยๆ กรีดเปิดฝาซองออก ภายในมีกระดาษแข็งแผ่นเล็กๆ ซ่อนอยู่... รูปถ่ายโพลารอยด์

ชลธรดึงรูปแผ่นนั้นออกมา แสงไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานสาดกระทบแผ่นฟิล์มมันปลาบ

ลมหายใจของแพทย์หนุ่มสะดุดกึกราวกับถูกกระชากวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพถ่ายธรรมดา แต่มันคือภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุ... ซากรถยนต์คันสีขาวที่พังยับเยินจากการถูกรถบรรทุกพุ่งชนอัดก๊อปปี้เข้ากับกำแพงกั้นถนน สภาพฝั่งที่นั่งผู้โดยสารแหลกเหลวบิดเบี้ยวจนจำโครงสร้างเดิมไม่ได้ กระจกแตกละเอียดเกลื่อนกลืนไปกับคราบสีเข้มบนพื้นถนน

รถคันนั้นคือรถของเขา และที่นั่งฝั่งนั้นคือที่ที่น้องสาวของเขาเคยนั่งในคืนเกิดเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อน

ตรงมุมขวาล่างของรูปถ่าย มีตัวอักษรเขียนด้วยปากกาเมจิกสีแดงสด สีของมันเข้มและข้นคล้ายหยดเลือดที่เพิ่งแห้งกรัง

‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... คนตายไม่ควรฟื้นขึ้นมาเดินเพ่นพ่านนะ หมอชลธร’

ตุบ...

กล่องกระดาษในมือร่วงหล่นกระแทกพื้น ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวหล่นกระจัดกระจาย

ชลธรเบิกตากว้าง นัยน์ตาสีอ่อนสั่นระริกอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อเจ็ดปีก่อนที่พยายามฝังกลบไว้ก้นบึ้งของหัวใจระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก เสียงเบรกดังก้องในโสตประสาท เสียงเหล็กฉีกขาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง กลิ่นน้ำมันเครื่องที่ไหม้เกรียม และเสียงร้องครวญครางของน้องสาวที่จมกองเลือด... ทุกอย่างตีรวนขึ้นมาบีบรัดลำคอจนหายใจไม่ออก

ขาทั้งสองข้างหมดเรี่ยวแรงลงกะทันหัน ร่างโปร่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นกระเบื้อง แผ่นหลังบางสั่นสะท้านเสียดสีกับขอบประตูตู้ล็อกเกอร์ มือเรียวที่กำรูปถ่ายโพลารอยด์สั่นเทาอย่างหนักจนขอบกระดาษบาดปลายนิ้วเป็นรอยแดง

“ฮึก... แฮ่ก...”

ชลธรหอบหายใจทางปาก อากาศรอบตัวคล้ายถูกสูบออกไปจนหมด หน้าอกสะท้อนขึ้นลงรุนแรง หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้า ความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกกัดกินสติสัมปชัญญะจนเขาไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบกายอีกต่อไป ริมฝีปากที่ไร้สีเลือดขยับพึมพำคำว่าไม่ซ้ำไปซ้ำมา

แกรก...

บานประตูห้องพักแพทย์ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับเสียงรองเท้าหนังที่ก้าวเข้ามาอย่างหนักแน่น ภัทรในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนถึงข้อศอกเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาด้านใน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหาเป้าหมายที่เขาตั้งใจมาตามตัว ทว่าสิ่งที่ปะทะสายตาคือร่างที่คุ้นเคยกองอยู่บนพื้น ท่ามกลางข้าวของที่หล่นกระจัดกระจาย

รอยยิ้มมุมปากที่เตรียมจะใช้กวนประสาทอีกฝ่ายสลายหายไปในเสี้ยววินาที

ภัทรพุ่งตัวเข้าไปหาร่างโปร่งด้วยความเร็วที่แทบจะกลายเป็นวิ่ง เขาทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าชลธร สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่ลาดไหล่บางที่กำลังสั่นสะท้านอย่างหนัก

“ชล! เป็นอะไร!” น้ำเสียงทุ้มที่เคยวางอำนาจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ชลธรสะดุ้งสุดตัว นัยน์ตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดผวาช้อนขึ้นมองคนตรงหน้า ริมฝีปากบางสั่นระริกพยายามจะเอื้อนเอ่ยบางอย่าง แต่มันกลับมีเพียงเสียงหอบหายใจติดขัด มือเรียวรีบซ่อนรูปถ่ายโพลารอยด์ใบนั้นไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ

การกระทำที่พยายามปิดบังนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของศัลยแพทย์มือหนึ่งไปได้

“ซ่อนอะไรไว้ ชลธร เอามาให้ผมดู” ภัทรกดเสียงต่ำ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

“ปะ... เปล่า... มะ... ไม่มีอะไร...” ชลธรเค้นเสียงตอบ ส่ายหน้าไปมาอย่างคนเสียสติ พยายามขยับตัวถอยหนี แต่แผ่นหลังก็ชนติดกับตู้ล็อกเกอร์เสียแล้ว

“อย่ามาโกหกผม!” ภัทรตวาดลั่น ความห่วงใยผสมปนเปกับความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเอาแต่สร้างกำแพงปิดบังเขา มือหนาเลื่อนจากลาดไหล่ลงมาคว้าข้อมือบางที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง ออกแรงบีบบังคับเพียงนิดเดียว ชลธรก็ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน

ฝ่ามือเรียวถูกดึงรั้งออกมาด้านหน้า รูปถ่ายโพลารอยด์ที่ยับย่นจากการถูกกำแน่นร่วงหล่นลงบนพื้นกระเบื้อง

ภัทรหลุบตาลงมองภาพนั้น ตัวอักษรสีแดงสดที่เขียนด้วยความมุ่งร้ายกระแทกเข้ากลางสายตา นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่พายุหมุนอันบ้าคลั่งจะก่อตัวขึ้นในดวงตาคู่คม รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศในห้องพักแพทย์เย็นเยียบทะลุจุดเยือกแข็ง

เส้นเลือดบริเวณขมับและท่อนแขนของภัทรปูดนูนฟ้องถึงความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด

อุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อน... ข้อความข่มขู่... รถที่พังยับเยิน

จิ๊กซอว์ชิ้นเล็กๆ เริ่มปะติดปะต่อกันในหัวของภัทร ชลธรไม่ได้ทิ้งเขาไปเพราะหมดรัก ไม่ได้หนีไปมีชีวิตใหม่ที่อเมริกาเพื่อเสวยสุข แต่คนตรงหน้าถูกใครบางคนตามคุกคามหมายเอาชีวิตจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน! และไอ้สารเลวนั่นมันกล้าส่งจดหมายขู่เข้ามาถึงในโรงพยาบาลของเขา กล้าทำให้คนของเขาต้องมานั่งตัวสั่นด้วยความหวาดผวาแบบนี้

“ใครส่งมา” ภัทรเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาดุดันเงยขึ้นสบกับดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำใสของชลธร

“ผม... ผมไม่รู้... ภัทร... ผมกลัว...” ชลธรละล่ำละลัก กำแพงความเข้มแข็งที่เพียรสร้างมาพังทลายลงย่อยยับเมื่อเผชิญหน้ากับความบอบช้ำในอดีต สองมือเรียวเอื้อมไปกำเสื้อเชิ้ตบริเวณหน้าอกของภัทรไว้แน่นราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้ แผ่นหลังบางสั่นเทาจนน่าสงสาร

ความโกรธแค้นต่อศัตรูที่มองไม่เห็นถูกแทนที่ด้วยความหวงแหนและสัญชาตญาณการปกป้องที่รุนแรงที่สุด ภัทรสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังของชลธร ช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นอุ้มแนบอกในจังหวะเดียว

ชลธรซุกใบหน้าที่ชื้นเหงื่อและน้ำตาลงกับซอกคอแกร่ง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของภัทรและจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นตรงแผงอกช่วยดึงสติสัมปชัญญะของเขาให้กลับมาทีละน้อย ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

ภัทรกระชับอ้อมแขนรัดร่างบางไว้แน่นจนแทบจะจมหายเข้าไปในอกกว้าง ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างหนักแน่นเพื่อปลอบประโลม

แกรก...

บานประตูห้องพักแพทย์ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างของศัลยแพทย์หนุ่มรุ่นน้อง หมอก้องก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มละมุน ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับชะงักค้างไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

“อ้าว... หมอชลเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หน้าซีดเชียว” หมอก้องเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงความห่วงใย สายตาจับจ้องไปที่ร่างโปร่งในอ้อมแขนของหัวหน้าทีม

ภัทรเบี่ยงตัวบังร่างของชลธรให้พ้นจากสายตาของคนมาใหม่ทันที นัยน์ตาคมกริบตวัดมองหมอก้องด้วยแววตาของสัตว์ป่าที่หวงแหนอาณาเขต รังสีอันตรายแผ่ซ่านจนหมอก้องต้องลอบกลืนน้ำลาย

“หลีกไป ก้อง” ภัทรกดเสียงต่ำ ทรงอำนาจและเด็ดขาด

“พี่ภัทรจะพาหมอชลไปไหนครับ ให้ผมช่วย...”

“ฉันบอกให้หลีก!” ภัทรตวาดลั่นจนหมอก้องผงะถอยหลัง ขากรรไกรของศัลยแพทย์มือหนึ่งขบแน่น “เรื่องของคนในทีมฉัน ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องมายุ่ง กลับไปที่วอร์ดของนายซะ”

หมอก้องหน้าตึง สันกรามขบเข้าหากันเล็กน้อย นัยน์ตาของศัลยแพทย์รุ่นน้องปรายไปเห็นรูปถ่ายโพลารอยด์ที่ตกอยู่บนพื้น แววตาประหลาดพาดผ่านเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน

“ครับ... พี่ภัทร” หมอก้องยอมก้าวหลบทางให้

ภัทรไม่ได้สนใจก้มลงเก็บรูปถ่ายใบนั้น เขาเพียงแค่กระทืบส้นรองเท้าหนังลงบนรูปถ่ายจนแผ่นกระดาษยับย่นจมติดพื้น ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องพักแพทย์ไปอย่างรวดเร็ว วงแขนแกร่งยังคงตระกองกอดชลธรไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป

ตลอดทางเดินไปสู่ห้องทำงานส่วนตัว ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากทักทายหัวหน้าทีมศัลยแพทย์ที่อุ้มแพทย์คนใหม่เดินผ่านโถงทางเดินด้วยใบหน้าถมึงทึง รังสีคุกคามที่แผ่ออกมาทำให้พยาบาลและเจ้าหน้าที่ต้องรีบหลบทางให้อย่างรู้ตื่น

ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงาน ภัทรใช้เท้าเตะประตูปิดและกดล็อกลูกบิดอย่างแน่นหนา เขาวางร่างของชลธรลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้า สองมือหนากอบกุมมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบเอาไว้ บีบนวดคลึงเบาๆ เพื่อถ่ายเทความอบอุ่น

“ชล... มองหน้าผม” ภัทรเอ่ยเรียกเสียงอ่อนโยน ขัดกับพายุโทสะเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ชลธรค่อยๆ ปรือตาขึ้นสบมอง หยาดน้ำตายังคงเอ่อคลอ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

“มันเกิดอะไรขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อน ใครเป็นคนส่งรูปบ้าๆ นั่นมาขู่คุณ” ภัทรคาดคั้น นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อน “รูปอุบัติเหตุนั่น... พวกมันเป็นคนทำใช่ไหม”

ชลธรส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว ดึงมือออกจากการเกาะกุม “ผมบอกไม่ได้... อย่าถามเลยภัทร... ถ้าผมบอก ทุกอย่างมันจะพัง พวกมัน...”

“พวกมันเป็นใคร!” ภัทรผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังคงเลือกที่จะสร้างกำแพงปิดบังเขา “คุณคิดว่าผมปกป้องคุณไม่ได้หรือไง คุณถึงต้องแบกเรื่องบ้าๆ พวกนี้ไว้คนเดียว!”

“คุณไม่รู้หรอกว่าพวกมันทำอะไรได้บ้าง!” ชลธรตวาดกลับทั้งน้ำตา หยัดกายลุกขึ้นเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ “ถ้ารถคันนั้นที่เบรกแตกไม่ใช่รถผมล่ะ! ถ้าคนที่ต้องเจ็บปางตายคือน้องสาวของคุณ ไม่ใช่น้องสาวของผมล่ะ! คุณจะให้ผมทำยังไง... จะให้ผมเอาชีวิตของคนที่ผมรักไปเสี่ยงงั้นเหรอ!”

ประโยคที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางใจของภัทร

ลมหายใจของศัลยแพทย์หนุ่มสะดุดกึก นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้าง ชลธรกำลังยอมรับกลายๆ ว่าอุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการลอบสังหาร และชลธรยอมถอย ยอมทิ้งความรัก ทิ้งอนาคต เพื่อเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องใครบางคน... ปกป้องชีวิตของภัทรและครอบครัวกิตติภัทร

ความโกรธแค้น ความน้อยใจ และความหึงหวงที่สั่งสมมาตลอดเจ็ดปีพังทลายลงไม่มีชิ้นดี เหลือเพียงความรู้สึกผิดและความปวดร้าวที่กัดกินขั้วหัวใจ

“ชล...” เสียงทุ้มแหบพร่าและสั่นเครือ ภัทรก้าวเข้าไปประชิดตัว ดึงร่างที่กำลังยืนสะอื้นไห้เข้ามากอดจมอก ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวบางและกดศีรษะทุยให้ซบลงกับบ่าของตนเอง อ้อมกอดนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยการบังคับเหมือนที่ผ่านมา แต่เต็มไปด้วยความรัก ความทะนุถนอม และความรู้สึกผิดที่อัดแน่นจนล้นปรี่

“ขอโทษ... ผมมันโง่เอง โง่ที่เอาแต่โกรธคุณ โง่ที่มองไม่เห็นว่าคุณต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง” ภัทรพึมพำชิดกลุ่มผมนิ่ม ริมฝีปากกดจูบลงบนขมับของคนในอ้อมกอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ร้องไห้ออกมาให้หมดชล... ระบายมันออกมา”

ชลธรซุกหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป สองมือเรียวกอดรัดแผ่นหลังของภัทรแน่น กำเสื้อเชิ้ตจนยับย่น น้ำตาแห่งความอัดอั้นที่เก็บซ่อนมานานถูกปลดปล่อยออกมาจนเสื้อของภัทรเปียกชุ่ม

ภัทรลูบแผ่นหลังบางสลับกับกลุ่มผมสีเข้มอย่างปลอบประโลม ปล่อยให้อีกฝ่ายร้องไห้จนกว่าจะคลายความหวาดกลัว นัยน์ตาคมกริบทอดมองออกไปนอกบานกระจกหน้าต่างห้องทำงาน แววตาที่เคยว้าวุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและเยือกเย็นยิ่งกว่าก้นมหาสมุทร

ไม่ว่าไอ้สารเลวหน้าไหนที่มันกล้าแตะต้องชลธร กล้าทำให้คนของเขาต้องเสียน้ำตาและตกอยู่ในความหวาดผวาแบบนี้ เขาจะลากคอพวกมันออกมาจากเงามืด และฉีกทึ้งพวกมันให้แหลกคามือ

“ไม่ต้องเล่าตอนนี้ก็ได้ชล...” ภัทรกระซิบคำสาบานด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดขาด “แต่จำเอาไว้ ผมจะไม่ยอมให้คุณคลาดสายตาผมแม้วินาทีเดียว... ใครที่มันกล้าล้ำเส้นเข้ามา มันจะได้รู้ว่าการเล่นกับผม... ต้องจ่ายด้วยอะไร”

ในห้องทำงานที่ถูกล็อกปิดตาย มีเพียงเสียงสะอื้นที่ค่อยๆ สงบลงและเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว กำแพงแห่งความน้อยใจที่ชลธรเพียรสร้างถูกพังทลายลงด้วยอ้อมกอดที่คุ้นเคย สู่จุดเริ่มต้นของการจับมือร่วมกันเผชิญหน้ากับเงามืด... โดยมีเงื่อนไขเดียวคือการปกป้องลมหายใจของกันและกันด้วยชีวิต