ตอนที่ 7: เงาที่ตามติด

ตอนที่ 7: เงาที่ตามติด

แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบโครงหน้าคมคาย ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์ เข็มสั้นของนาฬิกาตั้งโต๊ะชี้บอกเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ ทว่าเจ้าของห้องกลับยังคงนั่งนิ่งเป็นรูปสลักอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ แผ่นหลังกว้างเอนพิงพนัก สองแขนกอดอก นัยน์ตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมจดจ่ออยู่กับตารางเอกเซลบนหน้าจอ

ตารางเวรของแพทย์แผนกอายุรกรรมหัวใจประจำเดือนนี้

ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับมีดผ่าตัดเลื่อนคลิกเมาส์เชื่องช้า สายตาไล่กวาดตามตัวอักษรชื่อ ‘นพ.ชลธร’ ที่ถูกจัดสรรให้เข้าเวรเช้าสลับดึก กระจายตัวไปตามความเหมาะสมของวอร์ด

กระแสกรามของภัทรขบเข้าหากันจนเห็นสันนูน ภาพแผ่นหลังบางที่เดินหันหลังให้เขาเมื่อช่วงบ่ายยังคงฉายชัดในหัว ความเย็นชาและแววตาสมเพชที่อีกฝ่ายส่งมาให้เปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลึกลงไปในอีโก้ของศัลยแพทย์มือหนึ่ง เขาคิดว่าการใช้กำลังและความดุดันจะสยบความดื้อรั้นนั้นได้เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน แต่เขาคิดผิด

ชลธรคนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่คอยเดินตามหลังเขาอีกต่อไป กำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นมาหนาทึบเสียจนการใช้กำลังป่าเถื่อนมีแต่จะยิ่งผลักไสให้ร่างนั้นถอยห่างออกไปไกลกว่าเดิม

แต่ถ้าคิดว่าคนอย่างภัทรจะยอมแพ้และปล่อยมือ... ชลธรก็ประเมินอดีตคนรักของตัวเองต่ำเกินไป

มือหนาขยับเมาส์ ลากคลุมทับช่วงเวลาเข้าเวรของชลธรทั้งหมด ปลายนิ้วรัวแป้นพิมพ์ พิมพ์รหัสผ่านระดับหัวหน้าแผนกเพื่อเข้าถึงสิทธิ์การแก้ไขข้อมูลขั้นสูงสุด

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงแป้นคีย์บอร์ดดังก้องในความเงียบ ภัทรจัดการลบตารางเดิมทิ้งทั้งหมด ก่อนจะคัดลอกตารางเวรของตนเอง แล้ววางทับลงไปในช่องของชลธรอย่างไร้ความลังเล

เวรเช้า... ตรงกัน

เวรบ่าย... ตรงกัน

เวรดึก... ตรงกัน

แม้กระทั่งวันหยุดพักผ่อน... ก็ต้องตรงกัน

มุมปากหยักกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำยามทอดมองผลงานบนหน้าจอ เขาไม่สนว่าการใช้อำนาจแทรกแซงข้ามแผนกจะทำให้ผู้อำนวยการหรือใครหน้าไหนไม่พอใจ ในเมื่อชลธรอยากสร้างระยะห่างนัก เขาก็จะใช้ตำแหน่งหัวหน้าทีมนี่แหละ บีบบังคับให้ตารางชีวิตของอีกฝ่ายต้องหมุนรอบตัวเขาเพียงคนเดียว

ปลายนิ้วกดบันทึกข้อมูล ก่อนจะพับหน้าจอแล็ปท็อปลง ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้น คว้ากุญแจรถยุโรปคันหรูและเสื้อกาวน์พาดบ่า ก้าวเดินออกจากห้องทำงานไปท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินโรงพยาบาล

ละอองฝนเม็ดเล็กโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีดำสนิทของกรุงเทพมหานคร ที่ปัดน้ำฝนทำงานเป็นจังหวะเนิบนาบ ปัดเป่าหยาดน้ำที่เกาะพราวบนบานกระจก

ล้อรถสปอร์ตสีเข้มค่อยๆ ชะลอความเร็ว ก่อนจะจอดสนิทลงในมุมมืดใต้ต้นไม้ใหญ่ ฝั่งตรงข้ามกับคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง

เครื่องยนต์ถูกดับลง เหลือเพียงความเงียบงันและเสียงหยาดฝนที่ตกกระทบหลังคารถ ภัทรลดกระจกฝั่งคนขับลงเล็กน้อย ปล่อยให้ไอเย็นชื้นและกลิ่นดินลอยเข้ามาปะทะใบหน้า นัยน์ตาคมกริบทอดมองขึ้นไปยังตัวอาคารสูงตระหง่าน สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสิบสอง... บานที่ไฟสีส้มสลัวยังคงเปิดสว่างอยู่

เขาไม่ได้ตามสืบ แค่สั่งให้คนไปค้นประวัติที่อยู่ของแพทย์คนใหม่จากฝ่ายบุคคล มันเป็นเรื่องง่ายดายเสียยิ่งกว่าการผ่าตัดไส้ติ่ง

นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพวงมาลัยหุ้มหนัง กลิ่นนิโคตินจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องโดยสารเมื่อเขายกบุหรี่ขึ้นอัดควันเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นระบายมันออกมาทางช่องกระจก สายตายังคงจับจ้องหน้าต่างบานนั้นไม่กะพริบ

เงาดำสายหนึ่งทาบทับลงบนผ้าม่านโปร่งแสงที่ปิดอยู่ รูปร่างเพรียวบางคุ้นตาขยับเคลื่อนไหวไปมา ภัทรกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว เงามืดนั้นยกแขนขึ้น คล้ายกำลังถอดเสื้อเชิ้ตออกจากตัว เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าของช่วงเอวที่สะท้อนผ่านแสงไฟ

ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากที่คาบบุหรี่อยู่เม้มแน่นจนข้อนิ้วที่จับพวงมาลัยขาวซีด

ความรู้สึกโหยหาและหวงแหนบีบรัดลำคอจนหายใจแทบไม่ออก เขาอยากจะเปิดประตูรถ ก้าวข้ามถนน เดินเข้าไปในตึกนั้น กดลิฟต์ขึ้นไปชั้นสิบสอง พังประตูห้องเข้าไปรวบร่างบางนั้นมากอดให้จมอก อยากจะสัมผัสผิวเนื้อเนียนละเอียด อยากจะฝากรอยรักสีสดทับลงไปบนทุกตารางนิ้วให้สมกับความคลั่งแค้นที่ต้องทนทรมานมาเจ็ดปี

แต่เขาทำไม่ได้...

หากเขาบุกขึ้นไปตอนนี้ กำแพงที่ชลธรสร้างไว้จะยิ่งสูงชันขึ้นไปอีก เขาต้องอดทน ต้องใช้วิธีต้อนเหยื่อให้จนมุมอย่างช้าๆ ให้ชลธรเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาก่อน... ไม่มีทางหนีพ้น

แสงไฟในห้องชั้นสิบสองดับลง กลืนกินเงามืดนั้นหายไปในความรัตติกาล

ภัทรขยี้ปลายบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ในรถ นัยน์ตาดุดันยังคงจับจ้องหน้าต่างบานนั้นท่ามกลางความมืดมิด เขานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า เฝ้ามองอาณาเขตของคนรักอย่างเงียบเชียบ เป็นดั่งเงาที่แฝงตัวอยู่ในความมืด... เฝ้ารอเวลาที่พระอาทิตย์จะขึ้น เพื่อดึงร่างนั้นกลับมาอยู่ในกำมืออีกครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศหน้าเคาน์เตอร์พยาบาลแผนกอายุรกรรมหัวใจคึกคักไปด้วยการส่งเวรของเจ้าหน้าที่

ชลธรก้าวเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาสวมทับด้วยเสื้อกาวน์ ใบหน้าเนียนละเอียดดูสดใสขึ้นหลังจากได้พักผ่อนเต็มอิ่ม ทว่ารอยช้ำจางๆ ที่มุมปากยังคงต้องอาศัยคอนซีลเลอร์ปกปิดเอาไว้บางๆ

“สวัสดีครับพี่วิภา” ชลธรเอ่ยทักทายพยาบาลหัวหน้าวอร์ดด้วยรอยยิ้มละมุน “ผมขอแฟ้มตารางเวรของอาทิตย์นี้หน่อยครับ เมื่อวานผมเห็นว่าช่วงบ่ายผมว่าง จะได้ลงคิวตรวจคนไข้นอกเพิ่ม”

พยาบาลวิภาชะงักมือที่กำลังจัดเรียงเอกสาร สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกปรากฏขึ้นทันที เธอหยิบแฟ้มตารางเวรสีน้ำเงินส่งให้แพทย์หนุ่มด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย “เอ่อ... หมอชลคะ คือว่า... ตารางเวรของหมอชลเพิ่งถูกอัปเดตใหม่เมื่อตอนตีหนึ่งค่ะ”

“อัปเดตใหม่?” ชลธรเลิกคิ้ว รับแฟ้มมาเปิดดู

ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อไล่สายตาอ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษ ตารางที่ควรจะกระจายเวรอย่างสมดุล กลับถูกขีดฆ่าและพิมพ์ทับใหม่ทั้งหมด

วันจันทร์: เวรเช้า-บ่าย (ราวด์วอร์ดร่วมกับ นพ.ภัทร)

วันอังคาร: เวรเช้า-บ่าย (เข้าเคสผ่าตัดร่วมกับ นพ.ภัทร)

วันพุธ: เวรดึก (สแตนด์บายฉุกเฉินร่วมกับ นพ.ภัทร)

มือเรียวที่ถือแฟ้มกำแน่นจนกระดาษยับย่น ลมหายใจสะดุดกึก ความกรุ่นโกรธแล่นริ้วจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง ไม่ต้องมีใครมาอธิบาย เขาก็รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนบงการเรื่องบ้าๆ พวกนี้

“ใครเป็นคนอนุมัติเรื่องนี้ครับ” ชลธรเค้นเสียงถาม พยายามกดอารมณ์ให้ราบเรียบที่สุด

“หมอภัทรค่ะ...” พยาบาลวิภาตอบเสียงอ่อย “หมอภัทรใช้สิทธิ์หัวหน้าทีมดูแลเคสร่วม ปรับตารางของหมอชลให้ตรงกับตารางของหมอภัทรทั้งหมด แจ้งเหตุผลในระบบว่าเพื่อความต่อเนื่องในการดูแลผู้ป่วยวีไอพีค่ะ”

“ข้ออ้างทุเรศ...” ชลธรสบถในลำคอ ปิดแฟ้มเสียงดังปังจนพยาบาลรอบข้างสะดุ้ง

ร่างโปร่งหมุนตัวกลับ ก้าวเดินฉับๆ ตรงไปยังลิฟต์โดยสาร เป้าหมายคือชั้นแผนกศัลยกรรมทรวงอก ความตั้งใจที่จะทำตัวหมางเมินและสร้างกำแพงใส่ถูกพังทลายลงด้วยความเผด็จการที่ล้ำเส้นจนเกินไป

บานประตูห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์ถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต

“ทำไมตารางเวรผมถึงถูกเปลี่ยน!” ชลธรเปิดฉากทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู

ภัทรนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ นัยน์ตาคมกริบละจากหน้าจอแล็ปท็อปขึ้นมามองผู้บุกรุก มุมปากหยักกระตุกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธ เสื้อกาวน์ที่ปลิวตามแรงเดินบ่งบอกถึงความรีบร้อนของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

“เข้ามาห้องคนอื่น ไม่คิดจะเคาะประตูหน่อยหรือไง หมอชลธร” ภัทรเอ่ยเสียงเรียบ ท่าทีผ่อนคลายขัดกับอารมณ์ที่เดือดพล่านของคนฟังอย่างสิ้นเชิง

“ผมถามว่าทำไมตารางผมถึงถูกเปลี่ยนไปผูกติดกับตารางของคุณทุกวัน!” ชลธรสาวเท้าเข้าไปหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงาน วางฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะกระจก โน้มตัวเข้าหาอย่างเอาเรื่อง “ผมเป็นหมอแผนกอายุรกรรมนะ ไม่ใช่ผู้ช่วยศัลยแพทย์ส่วนตัวของคุณ คุณไม่มีสิทธิ์มาจัดแจงชีวิตผมแบบนี้!”

“ผมมีสิทธิ์” ภัทรหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความได้เปรียบทางสรีระทำให้เขาสามารถมองกดลงมายังร่างโปร่งได้อย่างง่ายดาย “ในฐานะหัวหน้าทีมดูแลเคสร่วม ผมต้องการให้แพทย์เจ้าของไข้อายุรกรรม ติดตามอาการคนไข้ของผมอย่างใกล้ชิด เพื่อป้องกันความผิดพลาด”

“นั่นมันข้ออ้าง! คนไข้อายุรกรรมคนอื่นก็ต้องการหมอเหมือนกัน ผมต้องออกตรวจโอพีดี ไม่ใช่มาเดินตามหลังคุณต้อยๆ วันละสิบสองชั่วโมง!”

“ถ้าจัดการเวลาไม่ได้ ก็เป็นปัญหาความสามารถของคุณ ไม่ใช่ปัญหาของผม” ภัทรตอบหน้าตาย เลื่อนมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูราวกับไม่ใส่ใจ

ความยียวนและท่าทีใช้อำนาจบาตรใหญ่ทำให้เส้นความอดทนของชลธรขาดผึง

“ตกลงครับ...” ชลธรยืดตัวขึ้น ยิ้มเย็นชา “ถ้าคุณอยากให้ผมทำตามตารางบ้าๆ นี่นัก ผมก็จะทำ แต่ผมจะประสานงานผ่านพยาบาลเท่านั้น ผมจะไม่คุย จะไม่มองหน้า และจะไม่อยู่ใกล้คุณเกินความจำเป็นแม้แต่เซนติเมตรเดียว... เข้าใจตรงกันนะครับ หัวหน้า”

พูดจบ ร่างโปร่งก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง

ทว่าความไวของศัลยแพทย์มือหนึ่งกลับเหนือกว่า ภัทรก้าวอ้อมโต๊ะทำงานเพียงสองก้าว คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของชลธร ออกแรงกระชากจนร่างบางปลิวถลาเข้ามาปะทะแผงอกกว้าง แผ่นหลังถูกดันไปชิดกับบานประตูไม้โอ๊กที่ปิดสนิท

“อ๊ะ! ปล่อยนะ!” ชลธรดิ้นรน สองมือผลักอกแกร่งสุดแรง

ภัทรรวบข้อมือทั้งสองข้างของอดีตคนรักด้วยมือเพียงข้างเดียว กดตรึงไว้กับบานประตูเหนือศีรษะ มือหนาอีกข้างสอดเข้าที่เอวคอด รั้งให้ร่างกายท่อนล่างแนบชิดกันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน

“เก่งนักนะเรื่องสร้างกำแพง” ภัทรกดเสียงต่ำชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน “คุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณทำตัวเย็นชาใส่ผมง่ายๆ งั้นเหรอ ชล”

“คุณมันบ้าอำนาจ! ผมเกลียดคุณ!” ชลธรตวาด นัยน์ตาสีอ่อนสั่นไหวด้วยความกรุ่นโกรธ

“เกลียดผมให้มากๆ เลยชล...” ภัทรไล้ปลายจมูกไปตามสันกรามของร่างบาง สูดดมกลิ่นหอมสะอาดที่เขาโหยหา นัยน์ตาสีดำสนิทวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาและการครอบครองที่ลึกซึ้ง “ยิ่งคุณหนี ผมก็จะยิ่งตาม ยิ่งคุณสร้างกำแพง ผมก็จะพังมันลงมา... ต่อให้ต้องล่ามโซ่คุณไว้กับตัวผม ผมก็จะทำ”

ชลธรเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก สัมผัสถึงความร้อนรุ่มและจังหวะชีพจรที่หนักหน่วงจากร่างกายที่บดเบียดกัน

“จำเอาไว้...” ภัทรเลื่อนริมฝีปากมาหยุดอยู่ห่างจากกลีบปากบางเพียงนิด น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย “ตารางชีวิตของคุณและทุกลมหายใจ... เป็นของผมคนเดียว”

ลมหายใจของชลธรขาดห้วง สองขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ภายใต้ดวงตาที่แข็งกร้าวของภัทร เขาเห็นเงาของความคลั่งที่มืดมิดและไร้ก้นบึ้ง... เงาที่จะไม่มีวันปล่อยให้เขาเดินจากไปไหนได้อีกตลอดกาล