تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 120
تاريخ النشر:
2025-09-04 19:30:29
أحدث فصل
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 322
กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 321
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 320
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 319
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 318
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 317
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 191
เกาซูอวี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจที่จะเปิดเผยแผนการ...ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอให้เขาได้รับรู้ "ใช่ค่ะ...พี่ชายซ่งเดาถูก" เธอยอมรับ "โครงการวิจัยเรื่องไวรัสตับอักเสบซีกับพ่อบุญธรรม...เป็นเพียงแค่ก้าวแรกค่ะ รวมถึงยาต้านไวรัสที่หนูกำลังทำกับพี่ด้วย" เธอพูดพลางจ้อ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 190
ซึ่งเรื่องที่เขาพูดได้ทำให้เกาซูอวี้แสดงความประหลาดใจออกมา "เกือบลืมไปเลย..." ซ่งอวิ๋นเซิงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "มีคนฝากของสำคัญไว้กับพี่...แต่เจ้าของกลับยังไม่เคยแวะไปดูเลยสักครั้ง" "คะ?" เกาซูอวี้เอียงคอด้วยความสงสัย ทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูในท่าทางของเธอ...ก็เ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 189
"พ่อบุญธรรมของเธอ?" ศาสตราจารย์ฉินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "เขาเป็นใครกัน? การจะเข้าถึงองค์ความรู้ระดับนี้ได้...ต้องไม่ใช่แพทย์ธรรมดาแน่ ๆ" "พ่อบุญธรรมของซูอวี้...คือนายแพทย์หวงเจิ้งหรงจากโรงพยาบาลทหารหนานจิงครับ" ซ่งอวิ๋นเซิงเป็นฝ่ายตอบ วินาทีที่ได้ยินชื่อนั้น...ทุกความสงสั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 188
และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง...ภาพความทรงจำหนึ่งก็ได้แวบเข้ามาในหัวของศาสตราจารย์ฉินโม่...เขาจำได้…ถึงการประชุมวิชาการด้านการปลูกถ่ายอวัยวะที่เมืองลียงเมื่อสองปีก่อน ศัลยแพทย์ชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งเคยยกมือขึ้นในช่วงถามตอบ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด...ว่า "ในอนาคต เราอาจสามารถนำหลอดเลือดของผ
