Masukกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
และในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองท่ามกลางความสับสนของเหล่าทีมแพทย์...ก็ได้มีเสียงไม่พอใจสายหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของคนทั้งคู่... "ท่านรองอธิการคะ!" เสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจและแรงอิจฉาของแพทย์หญิงจางชิงหรูทำให้ซ่งไป๋กับเกาซูอวี้หันไปมองเธอพร้อมกัน "จะแน่ใจได้อย่างไรคะว่าผู้
หลังจากที่การตรวจวินิจฉัยเสร็จสิ้นลง ศาสตราจารย์ซ่งไป๋ก็ถือโอกาสนั้นพาเด็ก ๆ ทั้งหมดเดินชมบรรยากาศการทำงานของแผนกต่าง ๆ ภายในโรงพยาบาลต่อทันที ภาพของรองอธิการบดีผู้ทรงเกียรติที่เดินนำกลุ่มเด็กนักเรียนมัธยมปลายกลุ่มใหญ่ทัวร์โรงพยาบาลด้วยตัวเอง กลายเป็นภาพที่สร้างความประหลาดใจและสงสัยให้กั
เช้าวันต่อมา...หลังจากที่ทุกคนได้รับประทานอาหารเช้าที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและรสชาติแบบปักกิ่งแท้ ๆ เรียบร้อยแล้ว การเดินทางที่ทุกคนรอคอยก็ได้เริ่มต้นขึ้น ศาสตราจารย์ซ่งไป๋และคุณนายถังซูหราน เจ้าบ้านทั้งสองได้อาสาทำหน้าที่เป็นไกด์พิเศษพาแขกผู้มาเยือนทั้งหมดเดินทางไปยังสถาบัน Peking Unio
หลังจากกลุ่มของพวกเขาเดินทางอยู่บนขบวนรถไฟเป็นเวลาเกือบสองวันเต็ม...ในที่สุด...ขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงก็ได้จอดสนิทที่ชานชาลาสถานีรถไฟปักกิ่งที่ใหญ่โตและโอ่อ่าอลังการ เมื่อทุกคนก้าวลงสู่โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความคึกคักและวุ่นวาย เหล่าเด็ก ๆ โดยเฉพาะกลุ่มของหลี่หู่ก็ได้แต่ยืนมองทุก







