ตอนที่ 10

“เออ แม่นอยู่ หมั้นกันแล้วกะส่ำผัวเมีย แต่งมื้อได๋อย่าลืมเอิ้นพวกแม่ ๆ เด้อนางเด้อ” (เออ ใช่ หมั้นกันแล้วก็เท่ากับเป็นผัวเป็นเมีย แต่งวันไหนอย่าลืมเรียกแม่ ๆ นะลูกนะ) 

ยายอีกคนพูดบอกอย่างเข้าใจและแสดงท่าทางยินดี ส่วนคนเปิดเรื่องยิ้มกว้างทั้งพยักหน้ารับทั้งส่ายหัวบอกออกไปเช่นกัน

“จ้ะ ไม่ลืมแน่นอนจ้ะ”

ชีวินที่มองเธอคุยกับยาย ๆ อยู่ได้แต่นั่งนิ่ง พูดเป็นตุเป็นตะ ใครจะไปแต่งงานกับเธอกัน

หลังจากเรื่องชุลมุนจบลงพิธียินดีกับบ่าวสาวกลับมาปกติ ผูกข้อไม้ข้อมืออวยพรเสร็จเรียบร้อย เจ้าภาพงานแต่งเชิญแขกแยกย้ายไปรับประทานอาหารร่วมกัน

รวมทั้งคนเมืองกรุงกับคนเมืองนอกที่ทำตัวนอกเมืองด้วย

ชีวินนั่งอยู่เก้าอี้พลาสติกสี่ขาสีแดง ด้านขวาเป็นเวียงพิงค์แม่ของเขานั่งอยู่ ส่วนอีกข้างปกติควรเป็นชีวี แต่ตอนนี้ไม่ปกติเพราะด้านซ้ายของเขากลับกลายเป็นยัยคุณหนูหลงทางนั่งข้าง ส่วนชีวีย้ายไปนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วมันก็กินอย่างเดียวไม่สนใจใคร

ที่ชีวินเรียกวิวาห์ว่า ‘คุณหนูหลงทาง’ เพราะเธอทำตัวตรงกันข้ามกับสิ่งที่ควรจะเป็นอยู่บ่อยครั้งจนชายหนุ่มงงสับสนกับเธอไปหมด ส่วนเจ้าตัวที่นั่งข้างเขาทำเพียงฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันหน้าครบทุกซี่ ปากขยับพูดคุยกับคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างร่าเริงสดใส จนชีวินอยากรู้จริง ๆ ว่า ‘ยัยนี่ใส่ถ่านกี่ก้อนกันนะ’

หลังจากทานข้าวเสร็จเวียงพิงค์และวันนายังคงอยู่ที่งานแต่งกับเพื่อน ๆ รุ่นเดียวกัน ปล่อยให้เด็ก ๆ กลับบ้านไปก่อน โดยมีวิวาห์เป็นคนดูแลพี่ ๆ เพราะเป็นเจ้าถิ่น

ชีวีที่บ่นแล้วบ่นอีกว่าหิวข้าว ทั้งที่ตอนอยู่งานแต่งมันก็กินไม่พูดไม่จากับใครแต่ยังบ่นหิวบอกไม่อิ่ม จนวิวาห์เสนอพาไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านเด็ดในหมู่บ้าน แต่เธอขอไปเปลี่ยนชุดก่อนรวมทั้งชีวินด้วย

ชีวินเองไม่ได้พูดอะไรแล้วเขาก็ไม่ได้หิว แต่โดนลากไปด้วยทุกที่แล้วไอ้สองตัวนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย สองตัวที่ว่าก็คือวิวาห์กับชีวี

พอมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวซึ่งเป็นร้านไม่ใหญ่มาก เป็นเพียงร้านเล็ก ๆ ในหมู่บ้านเท่านั้นแต่ที่นั่งสะอาดสะอ้าน เป็นโต๊ะไม้และโต๊ะม้าหินอ่อนพร้อมเก้าอี้อยู่หกชุดให้เลือกนั่ง

“ยายน้อยจ๊ะ เล็ก 2 ใหญ่ 1 พิเศษทุกอย่างจ้ะ”

เสียงเล็กพูดพร้อมยิ้มสดใส ช่างแตกต่างกับใบหน้าเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวสุด ๆ ชีวินกับชีวีต่างคิดว่าทำไมป้าแกทำหน้าเหมือนเรามาขอกินฟรี

“ยายน้อยหน้าแกเป็นแบบนี้แต่ไหนแต่ไรค่ะ คนในหมู่บ้านชอบเรียกยายน้อยหน่าหน้ายาก แต่ก๋วยเตี๋ยวอร่อยมากนะคะ หมู่บ้านใกล้เคียงยังแห่กันมากิน เด็กนักเรียนเลิกเรียนมาเข้าเต็มทุกวันเลย”

วิวาห์เดินมาที่โต๊ะสองหนุ่มนั่งรออยู่ พร้อมลากเก้าอี้หัวกลมถ่างขาออกนิดแล้วนั่งลงข้างชีวิน ทั้งอธิบายร่ายยาวให้สองหนุ่มฟังแบบกระซิบกระซาบ เหมือนป้าข้างบ้านแอบนินทาคนนั่งข้าง ชีวินนั่งฟังปกติแต่ชีวีนี่สิทั้งโน้มตัวชะโงกหน้าเอียงหูเข้ามาใกล้ ทั้งพยักหน้ารับทุกคำที่น้องเล่าอย่างตั้งใจ

ชีวินเห็นแบบนั้นทำเพียงส่ายหัวไปมา บอกตรง ๆ เหนื่อยตั้งแต่มาถึง นี่ยังไม่ได้พักต้องมาเจอพลังเหลือล้นของสาวน้อยข้างกายยิ่งเหนื่อยหนักกว่าเดิม

“เล็ก 2 ใหญ่ 1 พิเศษทุกอย่าง”

เสียงพูดราบเรียบพร้อมก๋วยเตี๋ยวสามชามถูกวางลงโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่ พอทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นยายน้อยเจ้าของร้านมองจ้องสองหนุ่มอยู่ไม่กะพริบตา วิวาห์ถึงได้รีบบอกให้กระจ่าง

“ญาติจ้ะยายน้อย มาจากในเมือง”

“เสียดายยายมีแต่ลูกชาย”

แค่ก แค่ก แค่ก

ยายน้อยหน่าพูดจบแค่นั้นก็เดินกลับไปทำก๋วยเตี๋ยวให้ลูกค้าคนอื่นต่อ ชีวีที่กำลังชิมน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวถึงกับสำลักไอออกมาเมื่อได้ยินเจ้าของร้านบอกเสียดายมีแต่ลูกชาย แล้วถ้ามีลูกสาวจะยกให้พวกเขาหรือยังไงกัน พึ่งเจอหน้ากันแท้ ๆ

“ป้าแกชอบแซวค่ะ ถึงจะหน้ายากก็ใจดีมากนะคะ เขาบอกคนที่ชอบทำหน้ายุ่งยากจะใจดีจริงไหมคะพี่วิน”

ช่วงประโยคแรกคุยกับชีวี ส่วนประโยคท้ายหันมาจ้องชีวินที่นั่งข้าง สายตาเขายังทิ้งไว้น้องชายที่สำลักน้ำก๋วยเตี๋ยวอยู่ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตานิ่งเรียบ

“รีบกิน”

ชีวินไม่ตอบคำถามของคนช่างพูด บอกเพียงให้เธอรีบกินเพราะเขาเหนื่อยใจอยากพักแล้ว

ชายหนุ่มพอจะหันมาสนใจถ้วยก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าของคิ้วหนาขมวดนิด เขาไม่ได้บอกนี่ว่าจะเอาเส้นอะไร แต่พอมองไปอีกสองถ้วยของคนร่วมโต๊ะ ทำไมชีวีกับวิวาห์ถึงได้เส้นเล็กเหมือนกัน 

“ทำไมของพี่เส้นใหญ่คนเดียว”

จริง ๆ ชีวินไม่มีปัญหาเส้นอะไรเขาก็กินได้ แค่อยากรู้

“ของพี่วินใหญ่เหรอคะ”

แค่ก แค่ก แค่ก

วิวาห์ถามจบชีวีไอสำลักน้ำก๋วยเตี๋ยวอีกรอบทันที ชีวินหันไปมองน้องชายแป๊บเดียวแล้วหันกลับมาจ้องคนนั่งข้าง

“เส้น ! พี่หมายถึงเส้นใหญ่”

“อ๋อเส้นใหญ่ วาห์สั่งให้เองกินได้ไหม กินไม่ได้เปลี่ยนกับวาห์ได้นะคะ วาห์ชอบอะไรใหญ่ ๆ”

“ไม่สั่งเองตั้งแต่แรก”

“อยากให้พี่วินกินค่ะจะได้ใหญ่เหมือนเส้น”

“หมายถึงอะไรกันแน่”

พอพี่ถาม ยัยน้องกลับกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวมาถึงเป้ากางเกง ยังมาทิ้งสายตาไว้อยู่ครู่หนึ่ง คนเป็นพี่เริ่มทำตัวไม่ถูกทั้งสองมือกำตะเกียบกับช้อนไว้แน่น อดใจไว้ไม่ปล่อยนิ้วไปจิ้มตาเธอ แพรวพราวดีนัก

แต่คนเจ้าเล่ห์อย่างวิวาห์รีบตวัดสายตาขึ้นมามองหน้าชีวิน พร้อมฉีกยิ้มหวานกลับไปให้

“ใจค่ะ... ใจใหญ่” คนน้องพูดจบชีวินถอนหายใจให้ยัยตัวแสบ เขาเชื่อเธอเลยจริง ๆ

ชีวีที่นั่งอยู่ตรงข้ามทั้งคู่กลั้นขำจนหน้าแดง ทั้งนึกคิดมวยถูกคู่สุด ๆ ดูเพลิน ฝ่ายน้ำเงินชีวินที่นิ่งเงียบและหวงตัวกับฝ่ายแดงอย่างวิวาห์ที่พูดได้ตลอดเวลาและปล่อยตัวกับพี่เขาสุด ช่างเหมาะสมกันมากเหมือนกิ่งทองกับใบรับรองแพทย์