ตอนที่ 9

“อิหล่าวิวาห์อีกแล้วติสู ลูกสาววันนาเป็นหมู่เจ้าสาวอีกแล้ว รอบนี้รอบที่ 4 แล้วเด้อ เขาว่าเป็นหมู่เจ้าสาวเกิน 3 เทือ บ่ได้ผัวคัก ๆ” (หนูวิวาห์อีกแล้วเหรอ ลูกสาววันนาเป็นเพื่อนเจ้าสาวอีกแล้ว รอบนี้รอบที่ 4 แล้วนะ เขาบอกว่าเป็นเพื่อนเจ้าสาวเกิน 3 ครั้งจะไม่ได้สามีนี่)

ยายคนหนึ่งนั่งไม่ใกล้ไม่ไกลหรี่ตามองจ้องใบหน้าสาวน้อยลูกครึ่ง วันนาผู้เป็นแม่พาลูกสาวกลับจากต่างประเทศมาอยู่ที่ต่างจังหวัดได้ไม่นาน แต่วิวาห์เข้าพิธีสู่ขวัญเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้กับงานแต่งงานคนในหมู่บ้าน ทั้งหมู่บ้านใกล้เคียงไปแล้ว รวมงานนี้เป็นครั้งที่สี่

คนโบราณถือ ถ้าเป็นเพื่อนเจ้าสาวเกินสามครั้ง อาจจะไม่ได้แต่งงานมีสามี แต่นั่นก็เป็นเพียงคำพูดบอกต่อกันมาเท่านั้น

ส่วนวิวาห์สาวน้อยที่เป็นหัวข้อสนทนาทำเพียงฉีกยิ้มกว้าง เธอไม่ได้พูดอะไร เพราะการไม่มีสามีคือสิ่งที่เธอต้องการ ยิ่งตอนนี้ว่าที่สามีเธอยังมานั่งอยู่ในงานด้วย พอหันมาเห็นหน้าชีวินที่คิ้วเขาขมวดเป็นปมอยู่ ใบหน้ารูปไข่ยิ่งฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมส่งไปให้

เห็นแบบนั้นคนพี่ยังทำแบบเดิมคือถอนหายใจแล้วเมินหน้าไปทางอื่น ไม่รู้ว่าเขาต้องถอนหายใจกับเธออีกกี่ครั้ง

พิธีสู่ขวัญบ่าวสาวตามประเพณีเริ่มขึ้น ทั้งผูกข้อไม้ข้อมือรับคำอวยพรจากผู้ใหญ่ ชีวินกับวิวาห์เองก็ได้ผูกไม่ต่างจากเจ้าบ่าวเจ้าสาว ข้อมือสองข้างมีด้ายสายสิญจน์สีขาวผูกเต็มไปหมด

จนพิธียินดีเสร็จสิ้น

“หอมแก้มให้แม่ ๆ เบิ่งแหน่หล่า ฮักกันแพงกันหอมกันให้เบิ่งแหน่” (หอมแก้มให้แม่ ๆ ดูหน่อยลูก รักกันทะนุถนอมกัน หอมกันให้ดูหน่อย)

“หอมเลย หอมเลย หอมเลย”

เจ้าบ่าวเจ้าสาวยิ้มน้อย ๆ เขินอายกับการที่ต้องแสดงความรักต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน แน่นอนว่าที่ผ่านมาคบกันมาหลายปีต้องเคยทำมากกว่านั้นแน่ เมื่อผู้ใหญ่เรียกร้องอยากเห็นพอกระชุ่มกระชวยหัวใจ ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนเจ้าบ่าวจะหอมเจ้าสาวทำเพียงยื่นจมูกแตะแก้มนิ่มเท่านั้น

เห็นแบบนั้นผู้ใหญ่ต่างยิ้มแย้ม พอกำลังจะร้องเฮยินดีเป็นต้องชะงักกันถ้วนหน้า

เมื่อสาวน้อยที่เป็นเพื่อนเจ้าสาว เธอเดินมานั่งข้างเพื่อนเจ้าบ่าวตั้งแต่เมื่อตอนไหน ชีวินเองก็ไม่รู้ตัวเพราะมัวยินดีกับคู่บ่าวสาวอยู่

ที่ทุกคนในงานชะงักไปเพราะวิวาห์ยื่นหน้าหอมแก้มเพื่อนเจ้าบ่าวจน ใบหน้าชายหนุ่มเอียงไปนิด

ชีวินเองก็ตกใจที่จู่ ๆ มีคนมาแตะตัว พอหันไปมองถึงเห็นใบหน้าอ่อนใสกับดวงตากลมโตมองกันอยู่ก่อนแล้ว พร้อมรอยยิ้มหวานฉีกกว้างส่งให้เขาอยู่

คนพาทำพิธีที่ถือไมโครโฟนรีบพูดขึ้น

“อะ... เอ่อ หอมแค่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็พอลูก”

พอโฆษกประจำหมู่บ้านพูดจบ เสียงซุบซิบพูดคุยกันของป้า ๆ ยาย ๆ ที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็ดังขึ้นให้ได้ยิน

“ปกติหนูวาห์ก็ไม่เคยไปหอมเพื่อนเจ้าบ่าว 3 งานที่ผ่านมานะ”

“นั่นสิ ทำไมงานนี้ถึงหอมแก้มเพื่อนเจ้าบ่าวได้”

“แถมยังยิ้มหน้าตาสดใส หรือเขาเป็นแฟนกัน”

“พ่อหนุ่มคนนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนหน้าเลย”

“เขาว่าคนนี้เป็นลูกชายเวียงพิงค์ที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับวันนา”

สองคนผู้เป็นแม่ที่มีชื่อในหัวข้อสนทนานั่งอยู่มุมหนึ่งของบ้านงานแต่ง วันนานั่งไหล่ตกทิ้งตัวซบหาอกเวียงพิงค์ มีชีวีใช้พัดสารจากไม้ไผ่หลากสี พัดเรียกลมให้น้าวันทั้งยื่นยาดมให้ เพราะวันนาทำท่าลมจะจับ 

เมื่อเห็นลูกสาวคนเดียวหอมแก้มผู้ชายต่อหน้าคนเกือบทั้งหมู่บ้าน ถึงจะเป็นคู่หมั้นก็เถอะ มันยังไม่ถึงขั้นนั้นจริง ๆ สักหน่อย ยัยวาห์นะยัยวาห์ ป้า ๆ ยาย ๆ รุ่นนี้ยิ่งเหมือนโทรโข่งชั้นดี เชื่อสิว่าข่าวจะแพร่ออกไปไกลถึงอีกหมู่บ้าน

ชีวินที่นิ่งเงียบรีบดึงแขนคนข้าง ๆ ที่มองกันอยู่ให้นั่งลงดี ๆ และแนบชิดกับตัวเขา

“อ๊ะ พี่วินเบาสิคะ วาห์เจ็บนะ”

ชีวินคิ้วขมวดทันทีพร้อมหันมองคนนั่งข้าง เธอพูดว่าเจ็บซะเสียงดัง แต่ดวงตาใสแป๋วกับรอยยิ้มทะเล้นนั่นแสดงเก่ง ยัยดื้อ

“เงียบ ๆ สิ คนมองเห็นไหม” 

น้ำเสียงราบเรียบติดดุรีบบอกออกไป วิวาห์ถึงได้ยักไหล่นั่งลงข้างพี่เงียบ ๆ มือหนายังจับแขนเธออยู่ไม่ยอมปล่อย คนน้องไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบแผ่วเบาเป็นการปลอบเพราะเธอบอกเจ็บ

“วาห์ วิวาห์ลูก ให้แม่ถามจักคำแหน่หล่า” (แม่ขอถามสักนิดได้ไหม) 

เสียงยายที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ นึกสงสัยและด้วยความอยากใส่ใจมาก จนต้องขอถามสาวน้องตรงหน้าให้รู้แจ้ง

“จ้ะยาย”

“ผัวโตติ”

“ใช่จ้ะ”

“หา/นี่/เฮ้อ/วัน/น้าวันครับ” เสียงอุทานหลายเสียงดังผสานขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

‘หา’ คือเสียงป้า ๆ ยาย ๆ คนในหมูบ้านที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ส่วน ‘นี่’ เป็นเสียงของชีวินที่นั่งข้างเธอ แล้วเสียงถอนหายใจเฮือกสุดท้ายก็เป็นแม่เธอ และสองเสียงสุดท้ายเป็นของป้าเวียงกับชีวีเรียกสติวันนาแม่ของเธอ เพราะวันนาเหมือนจะโดนลมจับอีกรอบทั้งอับอาย

“ไม่ใช่เหรอคะ เราเป็นคู่หมั้นกันนี่ สักวันต้องเป็นผัวเมียกัน”

เจ้าตัวยังหันมาถามชายหนุ่มด้วยดวงตาใสซื่อ ชีวินพอรู้เธออยู่ต่างประเทศนาน พูดตรง ทำจริง แต่นี่มันตรงไปและเรื่องของเราทั้งคู่ยังไปไม่ถึงไหน ผู้คนกลับรู้ทั้งหมู่บ้าน ชีวินขอถอนหายใจอีกรอบเพื่อระบายความเหนื่อยหน่าย เขาจะทำยังไงกับเธอดี

“โอ๋ บัดได๋แท้เป็นคู่หมั้นคู่หมายกัน กะว่าแบบนั้นแหน่ แม่กะตกใจเห็นอิหล่าหอมแก้มอ้าย นึกว่าบ่ได้เป็นหยังกัน” (อ๋อ ที่ไหนได้เป็นคู่หมั้นคู่หมายกัน ก็บอกแบบนั้นหน่อย แม่ก็ตกใจเห็นหนูหอมแก้มพี่เขา นึกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน) เสียงยายที่ถามขึ้นก่อนหน้าทำท่าทางเข้าใจ