7

“เอ่อ น้องเรย์คะ พี่ว่า...” ผู้จัดการส่วนตัวของเรนิตา ได้พยายามที่จะทำหน้าที่ของเธออย่างดีที่สุดโดยการห้ามปรามไม่ให้เกิดเรื่องขึ้น

“ผมพูดอะไรผิดเหรอครับ แค่สงสัยว่า...เป็นดารานี่แซงคิวคนอื่นได้ด้วยงั้นเหรอ?” ภาสกรพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงกวน ยกแขนขึ้นกอดอกพลางปรายตามองหญิงสาวด้วยสายตาเย้ยหยัน แล้วยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นด้วยท่าทางกวนๆ

“คุณคะ ฉันไม่ได้จะแซงคิวอย่างที่คุณเข้าใจค่ะ” เธอตอบกลับเสียงแข็ง รู้สึกหมั่นไส้ผู้ชายตรงหน้า แต่นั่นก็ไม่ทำให้ชายหนุ่มหยุดแต่เพียงเท่านี้

‘หน้าตาดี พอๆ กับปากดี ไม่สิ น่าจะปากหมา’

เรนิตาลอบถอนใจแต่คู่กรณีก็ยังไม่หยุด

“ก็เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าของร้านเตรียมพาคุณเข้าร้านทั้งที่มีคนยืนรอก่อนหน้าคุณเกือบยี่สิบคนเลยนะ คุณนี่ไม่ใช่เด็กเส้นธรรมดา คงจะเส้นก๋วยจั๊บเลยสิ” ภาสกรแกล้งพูดเสียงดังขึ้นอีกระดับแล้วสังเกตว่าดาราสาวหน้าแดงขึ้นเพราะรู้สึกอับอาย

“ผมเป็นเจ้าของร้าน จะขายใครก่อนทานหลังก็ได้ คุณเรย์ ดาราชื่อดังอุตส่าห์มาทานอาหารร้านผม ผมต้องต้อนรับเป็นพิเศษอยู่แล้ว ให้ปิดร้านต้อนรับคุณเรย์คนเดียวก็ทำได้” เจ้าของร้านเองก็รีบออกตัวปกป้องเรนิตา

“พี่คะ อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ” เรนิตาหันไปพูดกับเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงปนตำหนิ “เรย์รอคิวได้ ให้เรย์เข้าร้านตามคิวดีกว่าค่ะ”

“ไม่ครับ ผมเป็นเจ้าของร้าน จะให้อภิสิทธิ์พิเศษกับคุณเรย์ยังไงก็ได้ ใครมีปัญหาก็ไม่ต้องมากินร้านนี้”

“หึ โอเค ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องไปหาร้านอื่นกินแล้วละ ถ้ารู้ว่าเจ้าของร้านมีทัศนคติในการให้บริการลูกค้าแย่ๆ แบบนี้ ผมคงไม่มาแต่แรก ไม่เข้าใจเลยเนอะว่าทำไมร้านคุณถึงดัง สงสารร้านเล็กๆ ที่เจ้าของอาจจะมีความคิดดีๆ มากกว่าคุณ” ภาสกรสาดคำด่าออกมาน้ำเสียงนิ่งๆ เขาคิดว่าป่วยการที่จะพูดอะไรกับเจ้าของร้านดังกล่าวอีกต่อไป เขาไม่ชอบคนนิสัยแบบนี้เป็นทุนเดิม

“นี่คุณ! ใจเย็นสิคะ คุณเองก็ไม่มีสิทธิ์มายืนต่อว่าคนอื่นแบบนี้นะคะ ก่อนจะพูดอะไรควรให้คนอื่นได้อธิบายบ้าง” แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกจากร้านไปเพราะไม่ชอบทัศนคติเจ้าของร้าน เสียงของเรนิตาก็ดังขึ้น เขาลอบยิ้มมุมปากหนึ่งครั้งก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเธอ

 “งั้นคุณก็เชิญอธิบายมาสิครับ คุณดาราดัง” ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างท้าทาย

 เรนิตาไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ  เหมือนเธอจะลืมหรือวางทิ้งความเป็นดาราไว้ชั่วครู่ “ได้ ฉันจะอธิบายให้ฟัง ร้านนี้มีกล้องวงจารปิด ถ้าเปิดมาดูแล้วฉันไม่ได้ใช้อภิสิทธิ์เหนือใคร คุณจะขอโทษฉันไหม”

“พอเถอะค่ะน้องเรย์” เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก ผู้จัดการสาวก็รีบเข้ามาห้ามปรามอีกครั้ง

“พี่เรย์คะ อย่าสนใจเลยค่ะ พวกหนูว่า เขาอาจจะเป็นพวกบ้าดารา แต่เข้าหาไม่เป็น เลยชวนทะเลาะเพื่อหาเรื่องคุยกับพี่เรย์ก็ได้” กลุ่มเด็กสาวที่เป็นแฟนคลับเรนิตาออกปากช่วยเหลือทันที

“จริงค่ะพี่เรย์ หนูอุตส่าห์คิดว่าพี่เขาดูหล่อเท่ดี นึกว่าเป็นพระเอกใหม่ ไม่คิดเลยว่าจะปากเสียใส่พี่เรย์แบบนี้ คนอะไรหน้าตาก็ดี แต่ท่าทางเถื่อนชะมัด” เด็กสาวอีกคนรีบช่วยพูดทันทีก่อนจะหันไปมองทางภาสกรปนตำหนิ นั่นยิ่งทำให้ภาสกรรู้สึกท้อใจกับค่านิยมของคนในประเทศนี้ ยิ่งเห็นว่าชุดความคิดนี้มาจากคนรุ่นใหม่เขาก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวังกับอนาคตของประเทศ เพราะหากทุกคนยังปฏิบัติต่อกันไม่เท่าเทียม แบบนี้คนจนหรือคนที่ไม่ได้มีชื่อเสียงก็คงไม่ได้รับความยุติธรรมไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

“โอ้โห ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโลกกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว เป็นคนดังทำอะไรแล้วถูกเสมอ” ภาสกรบ่นลอยๆ พลางกลอกตามองบน ป่วยการที่จะไปโต้เถียงกับเด็กๆ เหล่านี้

“ฉันแค่อยากจะอธิบายว่า ฉันไม่คิดจะแซงคิวคุณหรือว่าใครทั้งนั้น ถึงจะเป็นดารา แต่ฉันก็มีมารยาทมากพอ ฉันรู้ค่ะว่าอะไรควรอะไรไม่ควรค่ะ” เรนิตาตอบกลับคนตัวสูงตรงหน้านิ่งๆ ในขณะที่ภาสกรรับฟังคำอธิบายจากเธอด้วยความพึงพอใจ เขาดูคนไม่ผิดจริงๆ…ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อย และแสร้งทำทีเหมือนไม่เชื่อเธอ ก่อนจะเดินจากไป