บทที่ 55

บทที่ 15

อธินพานวินดามาส่งที่บ้านในเวลาไม่ดึกมากนัก เขาเพียงจอดรถส่งหญิงสาวที่หน้าบ้านแล้วขับรถกลับไปในทันทีแม้ว่าหญิงสาวจะเชื้อเชิญให้เข้าไปในบ้านหากแต่ชายหนุ่มก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล นวินดายืนมองรถของอธินเคลื่อนไปตามถนนเล็กๆ ภายในบริเวณบ้านและขับผ่านความมืดจนหายลับไปกับประตูใหญ่หน้าบ้าน

“ไปออกเดตกับผู้ชายทั้งทีทำไมกลับมาทำหน้าม่อยอย่างนั้นล่ะคะคุณดา” แพรวพรรณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยาะหยันทันทีที่ลูกเลี้ยงสาวก้าวเข้ามาในตัวบ้านราวกับว่าเธอเฝ้าคอยการกลับมาของหญิงสาวหน้าหวานผู้นี้อยู่ก่อนแล้ว

“ดาปกติดี” นวินดาพยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเพราะไม่อยากให้แม่เลี้ยงรับรู้ถึงความรู้สึกส่วนตัวของเธอ

“อย่าปิดฉันเลยค่ะ สีหน้าคุณดามันฟ้องชัดเลยเจนเลยว่าเดตวันนี้ต้องไม่โอเค” แม่เลี้ยงสาวกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ อย่างเย้ยหยัน

“คุณแพรวอย่ามาใส่ใจเรื่องของดาเลยนะคะ”

“ฉันก็แค่ห่วงคุณดาในฐานะ แม่...เลี้ยง” แพรวพรรณจงใจเว้นจังหวะการพูดเพราะรู้ว่านวินดาไม่ชอบใจที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านในฐานะภรรยาคนใหม่ของบิดาเธอ “ฉันเห็นว่าคุณพ่อของคุณดาอยากได้คุณอธินมาเป็นลูกเขยเสียเต็มประดา แต่ดูท่าทางว่าที่ลูกเขยจะไม่ค่อยสมยอมเท่าไหร่ ฉันก็เลยนึกสงสารคุณดาน่ะค่ะ เห็นว่าไม่ค่อยจะประสีประสาเรื่องผู้ชาย เกรงว่าจะจับเขาไว้ไม่อยู่ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอช่วยได้ก็บอกนะคะ ฉันยินดีช่วยเต็มที่” แม่เลี้ยงสาวกล่าวพลางแค่นยิ้มอย่างน่าหมั่นไส้

“ขอบคุณที่อุตส่าห์เป็นห่วงดา แต่ดาคงไม่รบกวนคุณแพรวหรอก ดาว่าคุณแพรวเอาเวลาที่มาสนใจเรื่องของดาไปดูแลคุณพ่อจะดีกว่า” หญิงสาวกล่าวจบก็เดินผละไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบโต้แต่ประการใด

‘นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะนังดา ต่อไปแกจะได้เห็นฤทธิ์ฉันมากกว่านี้อีก’ แพรวพรรณหมายมาดอย่างร้ายกาจ

อธินขับรถผ่านประตูอัลลอยด์สูงตระหง่านของบ้านตนเองเข้าไป จอดนิ่งสนิทอยู่ในโรงรถโดยมีรถของธันวาเกษมตามเข้ามาจอดอยู่อีกด้าน สองพี่น้องก้าวลงจากรถพร้อมกัน

“นี่มันดึกมากแล้วนะครับพี่ธันว์ ทำไมถึงเพิ่งกลับล่ะครับ” ผู้เป็นน้องร้องทักขึ้นมาก่อน

“งานมันติดพันน่ะ เลยอยากทำให้เสร็จก่อน” ผู้เป็นพี่ชายตอบด้วยสีหน้าอิดโรย

“มัวแต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำอย่างนี้แล้วเมื่อไหร่จะหาพี่สะใภ้ให้ผมได้สักทีล่ะครับ” อธินกระเซ้าพี่ชาย

“ผู้หญิงที่ไหนจะมาชอบผู้ชายอย่างพี่” คำพูดนั้นแฝงความน้อยใจอะไรบางอย่าง

“พี่ชายผมออกจะเอาการเอางานและแสนดีขนาดนี้ ผู้หญิงคนไหนไม่ชอบก็ตาบอดแล้วครับ”

“ว่าแต่แกเถอะ วันนี้ไปดินเนอร์กับคุณดาเป็นไงบ้าง” ธันวาเกษมเอ่ยถามพลางซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ในแววตา

“ไม่รู้เหมือนกันพี่ คงต้องดูกันต่อไป” อธินตอบออกไปอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว “ผมก็ไม่รู้ว่าคุณแม่กำลังคิดอะไรอยู่นะครับถึงได้พยายามจับคู่ผมกับดา นี่มัน พ.ศ. ไหนแล้ว เขาเลิกคลุมถุงชนกันหมดแล้ว มีแต่แม่เรานี่แหละที่ยังไม่ยอมเลิก” อธินส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ

“คุณแม่เขารักแกมากนะ เขาถึงได้พยายามเลือกผู้หญิงที่ดีที่สุดให้แก” ธันวาเกษมพูดด้วยน้ำเสียงเบาโหวง

“พี่ธันว์เป็นพี่ชายคนโต แล้วก็ยังโสดอยู่ด้วย แทนที่คุณแม่จะหาคู่ให้พี่ก่อนกลับมาวุ่นวายกับผมแทนซะนี่” ผู้เป็นน้องกล่าวอย่างไม่เข้าใจในการกระทำของมารดาจริงๆ

“เอาน่า สิ่งที่คุณแม่ทำคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับแกแล้วล่ะ หรือแกจะปฏิเสธว่าคุณดาไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี” ธันวาเกษมถามจริงจัง

“ข้อนั้นผมไม่ปฏิเสธหรอกครับ แต่บางทีผู้หญิงที่ดีกับผู้หญิงที่ใช่ ก็ไม่ใช่คนเดียวกันนะครับ”

“ผู้หญิงที่ใช่ของแกต้องอย่างคุณเมษิตาที่แกพาไปงานด้วยนั่นใช่มั้ย”

อธินยิ้มรับคำพูดของพี่ชายแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าป่านนี้หญิงสาวเจ้าอารมณ์คนที่ถูกกล่าวถึงอยู่ขณะนี้คงจะกำลังแช่งชักหักกระดูกเขาอยู่เป็นแน่เพราะเขาดันลืมคืนสร้อยคอเส้นสำคัญให้กับเธอตามคำสัญญา

นันทลีเข้าออฟฟิศแต่เช้าซึ่งสร้างความแปลกใจให้แก่บรรดาพนักงานเป็นอย่างมากเพราะเป็นที่กล่าวขานกันว่าเจ้านายสาวผู้นี้อกหักจนกระทั่งคิดฆ่าตัวตาย จนต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลนานร่วมสัปดาห์ เหล่าพนักงานทั้งหลายจึงไม่คาดคิดว่าเจ้านายสาวจะเข้ามาทำงานตามปกติได้เร็วขนาดนี้

ร่างบอบบางในชุดสูทกึ่งลำลอง เดินยิ้มแย้มทักทายพนักงานไปตลอดทางที่เดินไปยังห้องทำงานของตนและคนที่เดินตามมาติดๆ คือวีณาเลขาสาวของเธอนั่นเอง

“คุณลีสบายดีแล้วเหรอคะ” วีณาถามเจ้านายอย่างห่วงใยพลางมองไปยังข้อมือของเธอที่ยังมีผ้าพันแผลพันอยู่

“สบายดีแล้ว ขอบใจมากนะ” นันทลีตอบด้วยรอยยิ้มขณะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง

“ท่านประธานให้คนมาบอกวีณาแล้วค่ะว่าวันนี้คุณลีจะเข้ามาประชุมเรื่องแผนงานการเปิดตัวเครื่องเพชรคอเลคชั่นใหม่พร้อมคุณเม วีณาเตรียมเอกสารการประชุมไว้ให้พร้อมแล้วที่ห้องประชุม อีกยี่สิบนาทีจะถึงเวลาประชุมและตอนนี้คนจากทางสตูดิโออัลตร้าที่เราจะให้มาถ่ายภาพนิ่งสำหรับใช้ทำโปสเตอร์และโบรชัวร์ก็มาถึงแล้ว วีณาให้เขาเข้าไปนั่งรอที่ห้องประชุมแล้วนะคะ” เลขาสาวกล่าวรายงานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

“โอเคจ้ะ วีณาไปทำงานต่อเถอะ ถ้าได้เวลาแล้วก็ไปเจอกันที่ห้องประชุมเลย”

เมื่อวีณาเดินออกจากห้องไปแล้วนันทลีจึงยกโทรศัพท์ภายในขึ้นเพื่อกดไปหาเมษิตาที่ห้องทำงาน หญิงสาวรอสายอยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่มีผู้รับสาย เธอจึงมั่นใจว่าเพื่อนสาวยังมาไม่ถึงออฟฟิศ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกทันที

“เมวันนี้มีประชุมแต่เช้านะ ลืมหรือเปล่า” นันทลียิงคำถามทันทีที่ปลายสายกดรับสัญญาณ

“ไม่ลืม ตอนนี้กำลังเดินทางอยู่ ใจเย็นๆ นะลี ตอนนี้เมอยู่บนรถไฟฟ้า คนแน่นยิ่งกว่าปลากระป๋องอีก แน่นจนแทบจะขี่คอกันอยู่แล้ว” เมษิตาพูดเบาๆ เพราะเกรงใจผู้โดยสารคนอื่นที่ยืนตัวติดกับเธอยู่

“ทำไมไม่ขับรถมาล่ะ” นันทลีสงสัย

“ก็รถมันติดมาก เมกลัวว่าจะไปสายเลยจอดรถทิ้งไว้แล้วขึ้นรถไฟฟ้ามาแทน”

‘สถานีต่อไป สยาม...’

เสียงจากระบบของรถไฟฟ้าแจ้งเตือนให้ผู้โดยสารทราบเพื่อการเตรียมตัว “ลีแค่นี้ก่อนนะ เมจะลงรถไฟฟ้าแล้วล่ะ อีกไม่เกินยี่สิบนาทีเจอกันที่ออฟฟิศนะ” หญิงสาวพูดจบก็ตัดสายโทรศัพท์ทิ้งทันทีแล้วเบียดตัวเองออกมายืนอยู่หน้าประตูเพื่อที่จะได้ออกจากขบวนรถได้เร็วที่สุดเพราะถ้าหากมัวชักช้าจะไปไม่ทันการประชุมแน่นอน

ทันทีที่ประตูรถไฟฟ้าเปิดออกผู้คนที่เบียดเสียดกันอยู่ภายในก็กรูกันออกมาและสวนกับคนอีกกลุ่มใหญ่ที่ยืนอออยู่หน้าประตูเพื่อที่จะเข้าขบวนรถ ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายและไร้ระเบียบวินัย มีชายร่างใหญ่คนหนึ่งเบียดเมษิตามาจากทางด้านหลังจนหญิงสาวเซแทบจะล้ม แล้วเขาก็รีบรุดจากไปโดยไม่กล่าวคำขอโทษ หญิงสาวมิได้ติดใจเอาความอะไรนอกจากจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง เหตุการณ์คงจะจบลงเพียงแค่นั้นหากชายคนเดิมไม่เดินไปชนหญิงท้องแก่คนหนึ่งจนเกือบล้มคว่ำลงต่อหน้าเมษิตา แต่โชคดีที่หญิงสาวผู้ปราดเปรียวรีบกระโดดเข้าไปประคองหญิงท้องแก่คนนั้นไว้ก่อนที่เธอจะล้มลง เมื่อเห็นว่าผู้ที่เธอช่วยไว้สามารถประคองตัวได้เองแล้วหญิงสาวจึงปราดไปกระชากแขนชายผู้เป็นต้นเหตุให้หยุด

“นี่คุณ! จะรีบไปไหนนักหนาไม่ทราบ ไม่เห็นเหรอว่าชนผู้หญิงท้องคนนี้จนเกือบจะล้ม แล้วถ้าเธอล้มลงไปจนเกิดอันตรายอะไรขึ้นมาคุณจะรับผิดชอบไหวมั้ย” เมษิตาตวาดเสียงดังลั่นจนผู้คนที่เดินนสวนกันขวักไขว่บนสถานีรถไฟฟ้าต่างก็เหลียวมองเป็นตาเดียวกัน บ้างก็จับกลุ่มตีวงล้อมตามนิสัยไทยมุง

“คุณคะ ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ” สาวท้องแก่กระตุกแขนเมษิตาด้วยเกรงว่าเธอจะถูกชายร่างกายกำยำตรงหน้าทำร้ายเอาได้

“คนโดนชนยังไม่ว่าอะไร แล้วเธอมายุ่งอะไรด้วย!” ชายผู้นั้นพูดพร้อมก้าวเข้ามาประชิดตัวเมษิตาอย่างเอาเรื่อง

“ฉันทนไม่ได้หรอกนะที่จะให้พวกไม่เป็นสุภาพบุรุษ ไร้มารยาทลอยนวลไปต่อหน้าต่อตา ชนคนท้องจนเกือบจะล้มหน้าคว่ำ แทนที่จะขอโทษเขาสักคำก็ไม่มี กลับเดินหนีหน้าตาเฉย แค่พูดว่าขอโทษน่ะทำไม่เป็นรึไง!” เมษิตาตอบโต้อย่างเดือดดาล

“ชักจะมากไปแล้วยัยผู้หญิงปากจัด อย่าคิดนะว่าเป็นผู้หญิงแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอน่ะ”

“คุณคะ พอเถอะค่ะ ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว อย่าไปยุ่งกับเขาเลยค่ะเดี๋ยวคุณจะเดือดร้อนเปล่าๆ ค่ะ ดูท่าทางเขาจะเอาเรื่องซะด้วย” สาวท้องแก่พยายามดึงเมษิตาให้ออกไปจากตรงนั้นแต่ก็ไม่เป็นผล

“คนนิสัยแย่ๆ แบบนี้ปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้หรอกค่ะ” หญิงสาวหัวรั้นยังคงดื้อดึง

“พอเถอะค่ะ คนมองกันใหญ่แล้ว” สาวท้องแก่มองไปรอบตัวซึ่งพบว่าไทยมุงจำนวนมากกำลังจับตาดูเหตุการณ์อยู่

“ถ้าเขาไม่ขอโทษคุณ เขาก็จะไปจากตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด” เมษิตากล่าวเสียงแข็ง

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ”

“ขอโทษผู้หญิงคนนี้เดี๋ยวนี้นะ” เมษิตาไม่สนใจคำทัดทานของสาวท้องแก่ เธอยังคงตั้งหน้าทวงถามคำขอโทษจากชายไร้มารยาทตรงหน้าอยู่นั่นเอง

ชายคนนั้นเดินจากไปอย่างอารมณ์เสียโดยไม่สนใจคำพูดของเมษิตาแม้แต่น้อย หญิงสาวผู้มุทะลุไม่ยอมปล่อยให้ผู้ร้ายในสายตาเธอลอยนวลไปได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นเธอจึงกระโจนไปคว้าแขนชายผู้นั้นไว้และไวเท่าๆ กัน ชายผู้นั้นตวัดแขนให้หลุดพ้นจากการจับของเมษิตาจนหญิงสาวร่างเล็กหกล้มก้นจำเบ้าแต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามไปกระชากเขาไว้ได้อีกครั้ง

“ถ้าไม่ยอมขอโทษผู้หญิงท้องคนนี้ก็อย่าหวังว่าจะไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ นะ” หญิงสาวตะโกนเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณขณะที่มือเล็กนั้นยังกำข้อมือของชายคนนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ชายร่างใหญ่ใช้มืออีกข้างบิดข้อมือของเมษิตาออกอย่างแรงจนหญิงสาวหน้าเบ้ด้วยความเจ็บแต่ก็กัดฟันทน

“พอเถอะค่ะ ฉันขอร้อง” หญิงท้องแก่ก้าวเข้ามาขวางเมื่อเห็นว่าเมษิตาเริ่มเพลี่ยงพล้ำ

“ผู้หญิงปากดีอย่างนี้มันต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกซะบ้าง คราวหน้าคราวหลังจะได้ไม่กล้าอวดเก่งอีก” พูดพลางเพิ่มแรงบีบมากขึ้นจนข้อมือเรียวเล็กแทบหักหากแต่เมษิตาก็ไม่ปริปากร้องสักแอะ

ชายคนหนึ่งซึ่งเฝ้ามองสถานการณ์อยู่ตั้งแต่แรกก้าวออกมาจากกลุ่มไทยมุงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวใจกล้าอย่างเมษิตาหมดหนทางสู้

“ปล่อยมือผู้หญิง!” เสียงห้าวทุ้มดังแทรกความชุลมุนวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้น ส่งผลให้ทุกคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นหันมามองที่เขาเป็นตาเดียวกันไม่เว้นแม้กระทั่งเมษิตา

“คุณ!” เมษิตาร้องขึ้นอย่างคาดไม่ถึงทันทีที่ว่าเจ้าของเสียงนั้นคืออธิน