เข้าสู่ระบบเขาเอาแต่ถามไม่หยุด จะรู้บ้างไหมว่า คนตอบแต่ละคำถามของเขามันเขินไม่ไหว แล้วฉันต้องมานั่งตอบคำถามจากซูเปอร์สตาร์ไคโรเชียวนะ จะไม่ให้เขินได้ยังไง
“ว่าไงคิดนานจัง?” “ไม่มีสเปคหรอกค่ะ ถ้าใช่ก็ใช่เองค่ะ พี่ไคโรอยากทานอะไรอีกบอกนะคะ ริษาจะซื้อมาให้” “พูดแบบนี้คืออยากกลับแล้ว ถ้าลำบากใจที่จะอยู่กับฉันมากก็กลับเถอะ” พูดเสร็จคนตัวโตก็วางช้อนไม่ทานต่อ อยู่ๆ ก็งอนเฉยอะไรของเขา “คือไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ริษาคิดว่าพี่ต้องพักผ่อน พี่ต้องทำงาน กลัวจะรบกวนพี่นะคะ” “ฉันบอกเธอตอนไหนว่ากวน แต่ถ้าจะกลับก็ไปเถอะ” คนตัวโตเดินเข้าห้องนอนไปเฉย ยังทำตัวห่างเหินกับเขาอยู่ตลอดสินะ ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากคุยด้วยถามคำตอบคำ เป็นแบบนั้นมาตลอด ทั้งที่พูดคุยยิ้มหัวเราะกับพี่ฟาโรห์ได้ทุกเรื่อง “ทำไมขี้งอนจังแฮะ” คนตัวเล็กบ่นคนเดียว แล้วก็เดินออกจากห้องเขาไป ริษากลับมาถึงบ้าน พี่ไคโรงั้นเหรอเธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาอยากให้เธอเรียกว่าพี่ เขาแทบจะไม่มองเธอด้วยซ้ำ ทำไมอยู่ๆ ถึงอยากให้เรียกเขาว่าพี่ขึ้นมา แล้วก็ลืมถามไปเลยว่าเขาจะอยู่ที่ไทยกี่วัน เช้าวันต่อมา ริษาไปทำงานขอเธอตามปกติเลิกงานคุณแม่บอกว่าให้ขับรถมารับที่บ้านคุณวีณาเพราะวันนี้คุณแม่มีประชุมกับคุณวีณาที่บ้านทั้งวันเลยให้ริษามารอรับ ริษาขับรถมาจอดรอคุณแม่ของเธอแถวรั่วบ้านคุณวีณา แต่คุณแม่บอกว่างานยังไม่เสร็จ ริษาเลยคิดว่าจะเดินไปหาอะไรทานแถวนี้เพราะหิวมาก ริษาเดินไปเรื่อยๆ ตามทางเท้า หมับ! "อุ๊ย!" คนตัวเล็กตกใจสะดุ้งสุดตัว ที่อยู่ๆ มีคนมาจับแขน ริษาหันไปมองอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ “ฉันเอง” เสียงทุ้มเอ่ยกับเธอ "พี่ไคโร ตกใจหมดเลยค่ะ แล้วทำไมพี่มาอยู่ตรงนี้ค่ะ" ถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น "ฉันจะเข้าบ้านแต่ทำไมในบ้านคนเยอะจัง" "คุณวีณานัดประชุมค่ะ" "แล้วเธอจะไปไหน" "จะไปหาอะไรทานค่ะ" “ฉันไปด้วย” "พี่ไคโรจะไปได้ยังไงคะ?" “ไปได้ไม่มีใครจำฉันได้หรอก ส่วนเธอก็เรียกฉันว่าพี่ไคก็พอ แค่นี้ก็ไม่มีใครจำได้แล้ว” "แล้วถ้ามีคนจำได้ละคะ" ริษายังรู้สึกไม่สบายใจ "ไปเหอะพูดเยอะจังฉันหิวจะแย่" คนตัวโตจับมือเล็กให้เดินไปข้างหน้าซะที "ริษาจะไปทานอะไร" "ตั้งใจจะมาทานบะหมี่ง่ายๆ เองค่ะ ร้านข้างหน้าค่ะ" ไคโรใส่หมวกพอจะปิดหน้าเขาได้บ้าง ริษาเดินไปสั่งบะหมี่ให้ตัวเองแล้วก็สั่งให้เขาด้วย "ร้านนี้อร่อยมากเลยนะคะ" ยิ้มให้เขา เขามองเธอยิ้มๆ พร้อมกับคีบบะหมี่เข้าปาก คนตัวโตทานน่าอร่อย "พี่ไคชอบไหมคะ" "อืมอร่อยดี" "ใครจะคิดเนอะว่าซูเปอร์สตาร์แบบพี่จะมานั่งทานบะหมี่" ริษาพูดยิ้มๆ อย่างอารมณ์ดี "ฉันอยากมานั่งแบบนี้จะแย่" ไคโรตอบพร้อมกับยิ้มตอบไปเช่นกัน "อิ่มจัง" คนตัวโตพูดขึ้นหลังจากกินบะหมี่หมดไปสองชาม “เธอเลี้ยงหน่อยได้ไหม ฉันไม่มีเงินสดเลย” "แล้วพี่มายังไงคะเนี่ย" "นั่งแกร็ปมา" ได้ยินแบบนั้นริษาถึงกับมองเขาตาโต "ฉันหนีทีมงานมา" "แบบนี้เขาไม่หาตัวพี่ให้วุ่นแล้วเหรอคะ" "ไม่หรอกน่า คงติดว่าฉันนอนหลับอยู่ แค่กลับบ้านไม่อยากให้ตามกันมาเยอะแยะ พวกเขาจะได้มีเวลาพักผ่อนกันบ้าง" คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจ ริษาไปจ่ายเงินแล้วชวนเขาเดินกลับ คนตัวโตจับมือเธอให้เดินตามเขาเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ "เลี้ยงขนมฉันด้วยสิ" "พี่ไคไม่ต้องควบคุมน้ำหนักเหรอคะ" "ฉันดูอ้วนรึไง?" "เปล่าค่ะ" หุ่นเขาเท่จะตายใครจะไปกล้าว่าเขาอ้วนกันล่ะ "ก็ต้องได้กินตามใจบ้างสิกลับมาเมืองไทยทั้งที ตามใจกันหน่อยเถอะ" เขาพูดและยิ้มให้ ริษามัวแต่ตกตะลึงกับรอยยิ้มของเขา ยิ้มแบบนั้นของพี่ทำใจเต้นเลยรู้ไหม ได้แต่คิดในใจและรีบเดินตามหลังเขาไป เขาหยิบขนมกับเครื่องดื่มที่อยากกินแล้วก็เรียกเธอให้ไปจ่ายเงิน เสร็จแล้วก็จูงมือคนตัวเล็กให้ไปหาที่นั่งทานขนมกัน ท่าทางสบายใจและอารมณ์ดีแบบนั้นของเขาทำให้เธอไม่อยากขัดใจ เขาป้อนขนมให้เธอ ริษาทำท่าลังเล "กินเถอะเธอผอมตัวนิดเดียว อวบๆ หน่อยน่ารักดีออก" คนตัวเล็กทานขนมที่เขาป้อนแต่กลับแก้มแดงกับคำพูดของเชา เขาสังเกตรูปร่างของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "กลับกันไหมคะ ที่บ้านน่าจะเลิกประชุมกันแล้ว" "ไปสิ" ไคโรหยิบถุงขนมไปทิ้งถังขยะ แล้วก็จับมือริษาจูงมือเธอกลับ ริษาได้แต่ทำหน้างงๆ แต่ก็ไม่กล้าดึงมือตัวเองออกจากมือเขา สองคนเดินมาถึงบ้าน ริษาเห็นรถพี่ฟาโรห์กำลังเลี้ยวเข้าบ้านไปพอดี เธอดึงมือออกจากมือหนา ที่ยังจับมือไว้ไม่ปล่อย ไคโรหันกลับมามองคนตัวเล็กด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเดินนำเธอเข้าบ้านไป "ไคโรมายังไง" ฟาโรห์ทักทายน้องชายพร้อมกับเดินเข้าไปกอดคออย่างคิดถึง "ผมว่างก็เลยหนีกลับบ้าน เจอริษาหน้าบ้านเลยไปหาบะหมี่ทานกัน" คนตัวเล็กเดินตามเข้ามา "พี่ฟาโรห์สวัสดีค่ะ" "ดีค่ะ" ฟาโรห์ลูกหัวริษา ฟาโรห์พูดจาค่ะขา นุ่มนวลกับคุณแม่แล้วก็กับสาวๆ ตลอด เขาไม่เหมือนไคโรที่เงียบๆ นิ่งๆ "ริษามารอคุณแม่เหรอคะ" ฟาโรห์ยิ้มให้มองด้วยสายตาอบอุ่น "ค่ะพี่ฟาโรห์" “งั้นไปเข้าบ้านกันเถอะ เราทำงานเป็นไงบ้าง” เขาชวนเธอคุยไปเรื่อย "สนุกดีค่ะพี่ฟาโรห์" "ถ้าเลิกสนุกเบื่องานมาทำกับพี่ได้นะ พี่จะหาตำแหน่งให้" “ขอบคุณค่ะพี่ฟาโรห์” เธอยิ้มน่ารักให้เขา "แล้วนายละไคโร รอบนี้มาอยู่กี่วัน" "อาทิตย์เดียวเองครับแล้วก็ต้องไปอเมริกา" "มีวันหยุดกับเขาบ้างไหมล่ะไค" "เดือนนี้ไม่มีเลย ถ่ายงานตลอดเลยครับ" "แบบนี้เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาละฮะ น้องชาย" “รอคนว่างงานที่ตามไปไหนมาไหนด้วยได้” ไคโรบอกพี่ชายยิ้มๆ "อย่าพูดไปแฟนคลับนายได้ยินเข้าเตรียมเซ็นใบลาออกจากงานกันเป็นแถวเลยนะ" ไคโรหัวเราะ@อเมริกา ครืดดด ครืดดด เสียงเรียกสายเข้าโชว์ชื่อสามี “ฮัลโหลค่ะ” “ริษาพี่จะกลับบ้านช้าหน่อยนะ” “งานมีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ” “เปล่าหรอกพี่มีปาร์ตี้กันนิดหน่อยที่บ้านโจเซฟ พี่จะนั่งดื่มกับเพื่อนหน่อยนะครับ” “ได้ค่ะ” “แล้วเราทานอะไรรึยัง” “หนูกำลังจะว่ายน้ำค่ะ เสร็จแล้วค่อยทานค่ะ” “ว่ายน้ำเหรอ ใส่ชุดอะไรถ่ายรูปมาดูหน่อยครับ” “พี่แน่ใจเหรอคะว่าจะให้ส่งรูปไป” ริษานึกอยากแกล้งเขาขึ้นมา “ส่งมาเถอะอยากเห็น” ริษาตั้งกล้องถ่ายรูปตัวเอง แล้วส่งไปให้สามี ไคโรเปิดดูรูปที่ภรรยาส่งมาให้แทบสำลักกาแฟ ถึงกับต้องบอกให้คนขับรถเลี้ยวกลับบ้านไม่ไปหาโจเซฟแล้ว และรีบส่งข้อความบอกเพื่อนว่าติดธุระไปไม่ได้แล้ว สักพักไคโรกลับมาถึงบ้าน ริษาว่ายน้ำอยู่ในสระ มะลินั่งเฝ้าหม่ามี้อยู่บนเก้าอี้ เหมียว! ริษาได้ยินเสียงมะลิเลยหันมามอง “อ้าว! ทำไมกลับเร็วละคะไหนพี่บอกว่าจะไปปาร์ตี้กับเพื่อน” “ใครจะไปนั่งปาร์ตี้ไหวกันล่ะ” “ทำไมละคะหนูไม่ได้ห้ามพี่นะคะ” “ก็ดูรูปแต่ละรูปที่ส่งมาให้พี่สิ” “ทำไมคะ” ริษายิ้มอยู่ในสระ ไคโรนั่งลงใกล้ๆ มะลิ “มะลิหนูว่าหม่ามี้เราก้นใหญ่เกินไปรึว่าใส่ชุดว่ายน้ำผิดไซส์กันแน่”
“พี่ไคโรไปเป่าเค้กค่ะ” คุณแม่ถือเค้กมา ทุกคนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้เขา คุณพ่อคุณแม่อวยพรวันเกิดให้เขา “ปีนี้ริษาคือของขวัญที่พิเศษสำหรับพี่ที่สุดเลยนะรู้ไหม”“ขอบคุณค่ะ พี่ก็เป็นของขวัญที่พิเศษสำหรับหนูเหมือนกันค่ะ”“พี่ไคโรเลิกสวีทสักที แล้วมาดื่มกับพวกเรา เห็นใจผมด้วยผมยังไม่มีแฟนนะ” ซีวอนโวยเขา“จริงๆ เล้ยไอ้เด็กพวกนี้” ไคโรบ่นน้องๆ ไปตามประสา ริษายิ้ม “พี่ไปสนุกกับพวกน้องๆ เถอะค่ะ” ไคโรกอดคอริษาเดินมารวมตัว กับทุกคน “คุณริษาเต้นโชว์หน่อยครับ คุณริษาเต้นเก่งมากเลย ผมเห็นคลิปคือท่าเป๊ะมาก” เจอาร์พูดเชียร์อัปขึ้นมา “มาริษา” ไคโรดึงมือเธอลุกขึ้นยืน“ว้าว! อยากเห็นเตรียมกล้องเลยครับ”“พี่ไคโรเอาจริงดิหนูแอบเขิน”“เขินทำไมคลิปเราคนดูตั้งกี่ล้านแล้ว”“จัดมาเจอาร์” “ได้ครับพี่” เจอาร์ให้ดีเจเปิดเพลงเขา ริษาไม่ค่อยมั่นใจ แต่ใครจะไปยอม ได้แบทเทิลกับซุปตาร์ทั้งที ไอ้เราก็เต้นเก่งซะด้วยสิ ต้องใส่ให้สุด “โอ้โห สุดยอดมาก” นาบีถึงกับกรี๊ด เพลงจบทั้งคู่กอดกัน “น่ารักมากเลยค่ะทั้งคู่เลย” นาบีตบมืออย่างชอบใจ “คุณริษาเก่งมาก พี่ไคโรสอนเหรอครับ” จองฮุนถาม“ริษาเขาเรียนเต้นกับพี่ตอนเด็ก
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงสิ้นปี ริษาจัดการจองสถานที่จัดงานวันเกิดให้เขา ไคโรเชิญเพื่อนเยอะเลย ทั้งที่อเมริกาแล้วก็เกาหลี ริษาไม่ยอมบอกเขาว่า จองที่ไหนไว้ บอกแค่ว่าจะจัดที่ภูเก็ตให้เขาและตอนนี้คนตัวเล็กกำลังทำอาหารให้เขาอยู่ไคโร กลับมาจากถ่ายงานเหมียว!ลูกสาวเดินมาต้อนรับแล้วก็อ้อนให้อุ้ม ไคโรเดินไปหาริษาที่อยู่ในครัว “พี่กลับมาแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบเขา“หิวจัง”“พี่ไปนั่งรอก่อนค่ะอีกแป๊บเดียวค่ะ”“ริษาเดินทางพรุ่งนี้แล้วนะ”“ค่ะหนูจัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้วค่ะ” ไคโรอุ้มมะลิเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร เปิดโทรศัพท์ดูนั้นดูนี้ไปเรื่อย แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่คลิป ริษาเต้นเพลงเขาโดยมีน้องมะลินั่งให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ ท่าเต้นเป๊ะมาก แล้วดูหน้าจะเซ็กซี่ไปไหน แล้วตลกมะลิที่มองหม่ามี้ งงๆ ว่าทำอะไร ไคโรถึงกับยิ้มไม่หยุด“โอ๊ะ!พระเจ้า ยอดวิวสามล้าน อะไรกันจะเข้ามาดูเมียคนอื่นอะไรกันเยอะแยะ” เขาบ่นพึมพำ“มะลิเขามาดูลูกรึมาดูหม่ามี้เอาดีๆ แด๊ดดี้บอกเลยวันหลังถ้าหม่ามี้ถ่ายอีกเราห้ามทำหน้าน่ารักเข้าใจไหม”เหมียว!“พี่ไคโรพูดอะไรคะ” ริษาจัดเสิร์ฟอาหาร “พี่ดุลูกอยู่ บอกว่าวันหลังไม่ต้อง
เช้าวันต่อมา “คุณแม่ตื่นเช้าจังเลยค่ะ”“เมื่อคืนเรากลับมาถึงกี่โมงละลูก” “ตีสองได้ค่ะ พี่ไคโรตามมาด้วยนะคะนอนอยู่ที่ห้องหนู”“หนูไปปลุกพี่ไคโรก่อนนะคะ”“จ้ะไม่ทันที่ริษาจะได้เดินออกไป เสียงเรียกชื่อเธอก็มาก่อนเสียแล้ว “ริษา”“คะ หนูอยู่นี่ค่ะ กำลังจะไปปลุกพี่อยู่พอดีเลยค่ะ”“สวัสดีครับน้ารินา”“ทำไมรีบตื่นละคะคุณไคโรนอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”“น่าจะแปลกที่ครับ ผมนอนไม่ค่อยหลับครับ”“งั้นนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวทานข้าวต้มนะคะ น้าทำข้าวต้มจะเสร็จแล้วค่ะ สองคนไม่นั่งรอเถอะลูกไป”“พี่นอนไม่หลับเพราะไม่ได้นอนใกล้หนูรึเปล่า” คนตัวเล็กเดินมากระซิบแถมเอาจมูกมาเฉียดแก้มเขา เพียะ!“โอ๊ย!”มือหนาตีก้นเธอแต่ไม่ได้แรงมากนัก เพราะหมั่นไส้คนตัวเล็ก “พี่ไคโรฟาดมาได้ หนูเจ็บนะ”“มันเขี้ยวคืนนี้มานอนด้วยเลยนะ ก็รู้อยู่ว่าพี่ไม่ชอบนอนคนเดียว มะลิก็ไม่ได้อยู่ด้วย”“ริษาพี่ลืมเตือน พรุ่งนี้มีทริปไปล่องเรือกับพี่ฟาโรห์ ที่พัทยาด้วยนะ”“ค่ะหนูไม่ลืม แต่ยังไม่ได้จัดกระเป๋าไปค้างคืนเดียวใช่ไหมคะ”ไคโรพยักหน้า ไม่นานคุณแม่ริษา เอาข้าวต้มหอมๆ มาให้ทั้งคู่ “ขอบคุณครับน้ารินา” ไคโรชิมคำแรก “อ
“งานแต่งพี่ฟาโรห์ คงมีคนถามกันเยอะเลยว่าคู่เราจะแต่งเลยไหม”“ว่าไงจะแต่งเลยไหมครับ”“พี่กำลังขอหนูแต่งงานอยู่เหรอคะ”“แล้วอยากแต่งกับพี่ไหม พี่พร้อมตลอดเวลานะครับ”“อืม! ขอคิดดูก่อนดีกว่าค่ะ เราเพิ่งจะคบกันคงต้องใช้เวลาดูใจกันอีกหน่อย บางทีหนูก็ต้องการเวลาบ้าง”“เดี๋ยวเหอะริษา จะมาต้องการเวลงเวลาอะไร ใครจะไปยอม รอยสักเพิ่งจองตัวพี่ไปสดๆ เลือดยังไม่แห้งเลยนะ จะมาเล่นตัวอะไรตอนนี้”ริษายักไหล่ “ก็พี่ไปสักเองนะคะ หนูไม่เกี่ยว”ไคโรอุ้มมะลิลงจากตัก ริษาไหวตัวทำท่าจะหลบฉากวิ่งหนี แต่คนตัวสูงไวกว่าคว้าเธอไว้เสียก่อน “มานี่เลย” ไคโรกอดคนตัวเล็กไว้แล้วกดเธอนอนหงายลงบนโซฟา จั๊กจี้เอวเธอ“พี่ไคโรอย่าแกล้ง” ริษางอตัวดีดดิ้น โดนเขาแกล้งจั๊กจี้เธอไม่หยุด “พี่หนูยอม ขอพักก่อน” คนตัวเล็กสู้แรงคนตัวโตไม่ไหว ทำมือเป็นเครื่องหมายขอเวลานอก “ยอมอะไรบอกมาสิ” ริษายังกัดปากกลั้นยิ้ม “ยังอีกนะริษา”“โอเคๆ หนูยอมแล้วค่ะ” “ยอมอะไร” “หนูยอมตกลงแต่งงานกับพี่ก็ได้ค่ะ คนอะไรมาขอแต่งงานกันแบบนี้”“ทำไมก็เราดื้อเอง”“โอ๊ย! เหนื่อย นี่ขนาดเจ็บมือพี่เอาแรงมาจากไหนนักหนา”“กินนมไง” สายตาเขาบ่งบอกให้เธอรู้เลยว่าเขา
คนโตตัวโน้มหน้าลงไปซุกหอบหายใจแรงๆ ตรงซอกคอคนตัวเล็ก เขาลงมานอนข้างๆ คนตัวเล็ก รั้งเอวบาง เข้ามากอด ซุกตรงอกขาวอวบ“คิดถึงจัง”“คิดถึงอะไรกอดยังไม่ให้หนูกอดเลย” “ก็งอนอยู่มือก็เจ็บ”“มือเจ็บจะอาบน้ำให้ก็หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้อาบ”ไคโรหัวเราะ “ก็กลัวจะทนไม่ไหวจะจับกดเอาดื้อๅ” “ก็อยากให้พี่กด ไม่รู้รึไง”“ก็รู้แต่อยากให้คนดื้อง้อกันหน่อย ดื้อไว้เยอะเองนี่น่า”“ขอโทษนะคะ สัญญาเลยว่าจะไม่ดื้อ จะเชื่อใจพี่ แต่ถ้าเป็นเรื่องงานหนูไม่ได้ว่าอะไรนะคะ หนูแกล้งเล่นเฉยๆ”“น่ารักมาก แบบนี้ควรให้รางวัล เดี๋ยวต่อให้อีกยกนะ”ริษาแกล้งกดหน้าอกเธออัดใส่หน้าคนที่เอาแต่ฟัดนัวเนียเต้าเธอไม่หยุด ไคโรหัวเราะ “ที่นี่สวยจังเลยค่ะหนูชอบมากเลย”“พี่ดีใจที่เราชอบครับ”ไคโรยิ้มโอบกระชับเอวบางเดินเล่นกันริมชายหาด เขาแกล้งตอนเธอเผลอ อุ้มคนตัวเล็กวิ่งลงไปในน้ำ ริษาหัวเราะสนุกสนาน วันต่อมา โมน่าเข้ามาที่บ้าน“คุณโมน่าหอบอะไรมาคะ”“ของคุณริษาค่ะ” “ของฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะทางแบรนด์ต่างๆส่งของมาให้คุณริษาเยอะเลยค่ะ”ริษาทำหน้า งงๆ “มีอะไรเหรอโมน่า” ไคโรเดินอุ้มลูกสาวของเชาเข้ามา“รูปนี้ค่ะ” โมน่าเอารูปที่ริษาใส่ช







