ตอนที่ 5

“เจ้ากับสามีหลับนอนกันบ่อยไหม”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไร… ว่าแค่ไหนคือบ่อย”

“ทุกวัน… สัปดาห์ละครั้ง… เดือนละครั้ง… เจ้าอยู่ในข้อไหน… ”

ซินแสให้ตัวเลือก

“สัปดาห์ละครั้ง… ”

ซุ่นเสียนตอบตามความจริง

“ก็นับว่าไม่ห่างและไม่ถี่จนเกินไป… ความถี่นี้จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ… แต่ถ้าอยากตั้งครรภ์เร็วๆ เจ้ากับสามีต้องทำกันบ่อยกว่านี้… ”

ซินแสแนะ

“อันที่จริงข้าน่ะอยากโดนทำทุกวัน… แต่สามีของข้าน่ะสิที่บางครั้งก็ยุ่งกับงานจนลืมนึกถึงความต้องการของข้า… ”

มีความน้อยใจในน้ำเสียงของซุ่ยเสียน

“งานของสามีเจ้ายุ่งมากนักรึ”

“ใช่… บางเดือนหนานเปียนสามีของข้าต้องออกเดินทางเอาผ้าไปขายต่างเมือง ไปแต่ละครั้งก็นานเป็นสัปดาห์… บางครั้งก็เป็นเดือน… ช่วงนั้นจึงเป็นเวลาที่ข้าว้าเหว่มาก”

เหมือนได้เจอคนที่นางจะระบายความลับในอกได้อย่างเปิดเผย

ความอัดอั้นตันใจของซุ่นเสียนจึงไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาเมื่อเจอคนที่พร้อมจะรับฟังปัญหาที่นางไม่เคยบอกใคร

“แล้วในเวลาที่ต้องหลับนอนกับสามีของเจ้า… เจ้ามีความสุขไหม… ”

“บอกตามตรงว่า… ที่ผ่านๆ มาข้าแทบไม่เคยได้รู้จักว่าความสุขในเรื่องบนเตียงของสามีภรรยานั้นเป็นเช่นไร… ไม่รู้สิ… สำหรับหนานเปียนเขาทำเร็วมาก บางครั้งเพียงแค่สอดใส่เข้ามาอึดใจสั้นๆ… โยกดันไม่กี่ครั้งเขาก็หลั่งโดยที่ข้ายังไม่ถึงไหน… เขาปล่อยให้ข้านอนอารมณ์ค้างทุกครั้งที่มีอะไรกัน”

“โถ… เจ้าช่างเป็นภรรยาผู้น่าเวทนายิ่งนัก… งั้นข้าขอถามอีกคำถาม… ข้าอยากรู้ว่าความเป็นชายชาตรีของหนานเปียนนั้นใหญ่ไหม… ”

ซินแสถามอย่างตรงไปตรงมา

“เอ่อ… แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าแค่ไหนเล็ก… และแค่ไหนควรจะเรียกว่าใหญ่… ”

ซุ่ยเสียนต้องการสิ่งเปรียบเทียบ

“งั้นเทียบกับของข้าก็แล้วกัน… ”

ซินแสชางเหรินค่อยๆ เอามือเลิกชายผ้าขึ้นมา เผยให้เห็นท่อนเนื้อดุ้นมหึมา ตั้งลำตระหง่านขึ้นมาน่าขนลุกขนพอง ทำเอาซุ่ยเสียนตะลึงมองแล้วร้องอุทาน

“โห… นี่มันแขนเด็กชัดๆ ของท่านใหญ่มาก”

ดวงตาของซุ่นเสียนลุกวาว

“แล้วถ้าเทียบกับของหนานเปียนสามีเจ้าล่ะ”

ซินแสอยากรู้

“โถ… ของสามีข้าเทียบไม่ได้เลย ต่อให้เอาของสามีของข้ามามัดรวมกันห้าดุ้นก็ยังไม่เท่ากับดุ้นเดียวของท่าน... ”

เพียงคำพูดที่ได้ยินจากปากของซุ่ยเสียน ทำให้ซินแสรู้ได้ในทันทีว่าแท่งหยกแห่งความเป็นชายชาตรีของหนานเปียนนั้นไม่ใหญ่พอที่จะให้ความสุขอย่างที่นางต้องการ

“ถ้าเป็นเช่นนั้น… เรื่องตั้งครรภ์คงจะมีแต่ข้าเท่านั้นที่จะช่วยได้… ”

ซินแสได้โอกาสรีบเสนอตัว

“ท่านหมายความว่ายังไง… ”

ซุ่ยเสียนตกใจ

“ทำไมเจ้าไม่ลองให้ข้าฉีดน้ำเชื้อให้เจ้าล่ะ… ข้ารับรองว่าเจ้าจะตั้งครรภ์สมใจแน่… ”

“อะไรนะ… นี่ท่านจะให้ข้าทำเรื่องน่าละอายเช่นนี้ได้ยังไง… ”

ซุ่ยเสียนตกใจ

“แต่ถ้ามันช่วยให้เจ้าตั้งครรภ์ได้… ก็น่าจะเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้ามิใช่หรือ เพราะว่าข้าพอจะเดาได้ว่า… ”

หยุดก่อนที่จะพูดจบ

“ว่าอะไร… ”

ซุ่ยเสียนยิ่งอยากรู้

“ว่าสาเหตุที่สามีของเจ้าไม่อาจทำให้ตั้งครรภ์นั้นคงเป็นเพราะว่าน้ำเชื้อของหนานเปียนไม่แข็งแรง… เรียกง่ายๆ ก็คือสามีของเจ้าน่าจะเป็นหมันนั่นเอง… ”

ซินแสชางเหรินรีบสรุป ก็เพราะอยากทำหน้าที่ฉีดน้ำเชื้อให้กับนาง

ครั้นเมื่อเห็นว่าซุ่ยเสียนนิ่งฟังก็รีบหว่านล้อมให้นางใจอ่อน

“เจ้าก็รู้ว่าผู้สืบสกุลมีความสำคัญกับตระกูลเพียงไร และข้าเชื่อว่าซินแสผู้มากประสบการณ์อย่างข้าจะสามารถทำให้เจ้ามีลูกชายได้ ถ้าเจ้าไม่อาจมีบุตรไว้สืบสกุลฐานะฮูหยินของเจ้าก็ไร้สิ้นความหมาย… คิดดูให้ดีนะ… ”

ซินแสกล่าวให้คิด…

         ซึ่งซุ่นเสียนก็ไม่เถียง ว่าที่ซินแสชางเหรินกล่าวมาทั้งหมดนั้นเป็นความจริง

คนจีนให้ความสำคัญกับบุตรชายซึ่งเป็นผู้สืบสกุล บุตรชายจะอยู่ดูแลบิดามารดา ต่างจากบุตรสาวที่พอแต่งงานไปก็เปลี่ยนไปใช้แซ๋อื่น ออกเรือนไปดูแลครอบครัวของสามี

“ไหนๆ ก็มาถึงขึ้นนี้แล้ว… อย่าชักช้าอยู่เลย มาให้ข้าฉีดน้ำเชื้อเถอะนะ… ”

ซินแสโอบสะโพกของซุ่ยเสียนมาที่ขอบเตียง เอามือดันเข่าสองข้างตั้งชัน

รีบแหวกผ้าควักเอาท่อนเอ็นลำมหึมาของตัวเองเข้ามาจ่อชิดปากรูสวาท กำลังร้อนลื่นไปด้วยน้ำเมือกคาวของความใคร่