บทที่ 1

เสี่ยวลู่จื่อไหนเลยจะสามารถคาดเดาท่าทีและคำพูดประโยคนั้นของผู้เป็นนายได้ เขาถูกซื้อตัวมาจากตลาดค้าทาส ในใจเพียงคิดจะรับใช้และติดตามนายของตนเท่านั้น เฉินเซวียดีต่อเขาตัวเขาเองก็ซื่อสัตย์ต่ออีกฝ่าย เรื่องที่เหลือไม่ว่าดีหรือร้ายเขาก็พร้อมจะเชื่อฟังคำสั่งทั้งสิ้น

การเดินทางรอนแรมในป่าไม่ได้ง่ายดาย ยิ่งเป็นการเดินทางโดยรถม้าที่ต้องใช้ความระมัดระวัง เฉินเซวียมองดูถนนสายหลักซึ่งเงียบจนผิดสังเกต เขาสบตากับผู้คุ้มกันรถม้า อีกฝ่ายเองก็ไสม้าเข้ามาใกล้

“นายท่านเฉิน อีกไม่นานเราจะถึงที่พักแรมที่นั่นเป็นจุดพักม้าและมีโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง”

“เราสมควรระวังเรื่องใดหรือไม่”

เห็นอีกฝ่ายเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ทั้งที่ไม่ใช่ชาวยุทธ์ หัวหน้าผู้คุ้มกันก็ยิ้มออกมา “ขอเพียงพบเจอสิ่งใดท่านล้วนไม่แตกตื่น อยู่ให้ใกล้คนของข้าเอาไว้และไม่แยกตัวออกไป เรื่องอื่นล้วนวางใจให้ข้าดูแล”

“เช่นนั้นรบกวนท่านแล้ว” เฉินเซวียยิ้มและพยักหน้าให้อีกฝ่ายจากนั้นจึงปิดม่านลงอีกครั้ง

“หัวหน้า” คนคุ้มกันส่วนหนึ่งรู้สึกสงสัย “เขาเป็นเพียงหมอธรรมดาคนหนึ่งจริงหรือ”

“นายท่านจูบอกว่าเขามีวิชาแพทย์สูงส่ง เขาเคยช่วยชีวิตคนสำคัญในเมืองหนานเฉิงมาแล้วมากมาย ไม่เช่นนั้นอาจารย์คงไม่ส่งเรามาคุ้มกัน”

“เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเขาดูเหมือนคุณชายตระกูลสูงศักดิ์จากเมืองหลวงนักเล่า”

“เจ้าเคยเห็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์จากเมืองหลวงหรือ”

คนถามถึงกับลูบศีรษะยิ้มแหย “ไม่เคยขอรับ แต่เขาดูสง่างาม หน้าตาหรือก็หล่อเหลา ได้ยินว่าอายุแค่ยี่สิบเก้า ข้าไม่เคยได้ยินทั้งยังไม่เคยเห็นว่าข้างกายเขามีฮูหยินหรือสาวใช้ต้นห้องคอยปรนนิบัติ ข้ามีน้องสาว...”

“เลิกเหลวไหลไร้สาระเสียที เขาจะเดินทางไปเสียนหยาง น้องสาวของเจ้าอยู่ที่หนานเฉิง คิดจะเป็นพ่อสื่อตอนนี้มิใช่สายไปแล้วหรอกหรือ กลับไปประจำหน้าที่ได้แล้ว”

หัวหน้าผู้คุ้มกันถลึงตาใส่คนของตนอย่างไม่จริงจัง ในใจของเขาเองก็รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย เพราะตนก็มีน้องสาวอยู่คนหนึ่งที่ยังไม่ออกเรือนเช่นกัน

โรงเตี๊ยมซึ่งมีผู้คนเดินทางพลุกพล่าน ทำให้เสี่ยวลู่จื่อขมวดคิ้ว เขาเงยหน้ามองผู้เป็นนายจากนั้นก็หันไปมองท้องฟ้า ตอนนี้ใกล้จะพลบค่ำเมฆฝนดำทะมึนมาแต่ไกล เกรงว่าอีกไม่นานสายฝนต้องเทลงมาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ดูจากจำนวนผู้คนแล้วห้องพักน่าจะไม่เพียงพอต่อความต้องการ

“นายท่านเฉินห้องเต็มหมดแล้วขอรับ แต่หลงจู๊ของโรงเตี๊ยมเสนอให้เราเข้าไปพักยังเรือนด้านหลัง อาจจะไม่สะดวกสบายนัก แต่ข้าเห็นว่าฝนใกล้จะตกแล้วเราไม่มีทางเลือก” หัวหน้าผู้คุ้มกันกล่าวด้วยใบหน้ากังวล

“ตามนั้นเถิด ข้าไม่เรื่องมาก”

เฉินเซวียไม่ได้รังเกียจที่จะนอนบนพื้นที่ปูด้วยฟางแห้งๆ เพราะตอนที่เขาหลบเร้นออกจากเมืองหลวงกับมารดานั้น ความลำบากใดเขาก็ล้วนเผชิญมาจนแทบทั้งสิ้น

ภายในเรือนแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งมีกลุ่มคนสองกลุ่มเข้าพักแล้ว อีกส่วนซึ่งจัดเอาไว้ให้เฉินเซวียกว้างขวางกว่าเพราะมีคนมาก บนพื้นมีฟางแห้งๆ ปูเอาไว้แม้จะมีกลิ่นเหม็นอับ หากแต่ก็พอกันฝนกันลมได้

ไม่นานหลังจากเตรียมตัวพักผ่อน สายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เสียงฟ้าร้องคำรามและแสงแปลบปลาบเล็ดลอดเข้ามาด้านใน เสี่ยวเอ้อเปิดประตูเข้ามา เบื้องหลังยังมีเงาร่างของผู้เยี่ยมยุทธ์อีกสามคนติดตามมาด้วย

เสียงซุบซิบสนทนากันเงียบเสียงลง จากนั้นทั้งหมดก็หันมามองยังทิศทางที่เฉินเซวียนั่งอยู่ อาจเพราะภายในเรือนมีเพียงส่วนที่เขาอยู่เท่านั้นที่ยังพอมีพื้นที่หลงเหลือ ดังนั้นเมื่อมีผู้มาใหม่ก็ต้องเข้ามาขอแบ่งปันในส่วนนี้ไป

“มีอะไรหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยถามหลังจากพอจะมองสถานการณ์ตรงหน้าออก

“นายท่านเฉิน ยังมีคนกลุ่มหนึ่งไร้ที่พัก พวกเขามีทั้งหมดสิบสองคน เสี่ยวเอ้อมาถามว่าเราจะรังเกียจให้คนกลุ่มนั้นพักด้วยได้หรือไม่” หัวหน้าผู้คุ้มกันของเขากระซิบบอก

ชายหนุ่มกวาดตามองคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูทางเข้า เสื้อผ้าที่คนเหล่านั้นสวมใส่ล้วนตัดเย็บอย่างประณีต ท่วงท่าหรือก็องอาจขึงขัง

กระบี่ในมือล้วนเป็นแบบเดียวกันและไม่ปรากฏให้เห็นนอกเมืองเสียนหยางบ่อยนัก เขาเพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าคนเหล่านี้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

กระบี่ในมือคนเหล่านั้น ทำให้ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้น ภาพที่เขากับมารดาเคยถูกเหล่าราชองครักษ์ตามล่า

เขา...ไหนเลยจะไม่รู้ถึงฐานะของคนเหล่านี้

“ที่นี่กว้างขวางเพียงพอ เรามีกันทั้งหมดสิบห้าคนให้แยกมาฝั่งซ้าย ส่วนฝั่งขวาก็ให้พวกเขาพักเถิด” เฉินเซวียกล่าวจบก็ขยับพื้นที่ให้

บุรุษคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของผู้มาใหม่รับรู้จึงก้าวเข้ามาหาเขา “ขอบคุณท่านมาก คงต้องรบกวนแล้ว” เอ่ยจบก็หมุนกายจากไปนัยว่าคงไปพาคนที่เหลือเข้ามา

ในยามที่คนกลุ่มใหม่เข้ามายังที่พัก เสียงพูดคุยและการเคลื่อนไหว บวกกับกลิ่นบางอย่างที่ปะปนมาในอากาศ ทำให้เฉินเซวียขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

เสี่ยวลู่จื่อเข้ามาสะกิดนายของตน “นายท่านพวกเขามีคนเจ็บขอรับ ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีหมอ”

“พูดให้น้อยชีวิตจึงจะยืนยาว” เฉินเซวียบอกคนของตนเสียงเบา เขาหันไปสบตากับหัวหน้าผู้คุ้มกัน ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ

ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าใครเป็นใครเช่นนี้ ทางที่ดีควรหลีกเลี่ยงปัญหาจะดีกว่า ยิ่งในยามที่เดินทางต้องพานพบชาวยุทธ์มากมาย ย่อมเป็นการดีหากหลีกเลี่ยงความบาดหมาง

ภายใต้เสียงฝนสาดซัด เฉินเซวียมองไปยังเงาร่างที่ถูกโอบล้อม คนเจ็บที่หมดสตินั้นถูกประคบประหงมเป็นอย่างดี ใบหน้ากังวลของเหล่าองครักษ์ทำให้ชายหนุ่มครุ่นคิด

เขากำลังจะเดินทางไปยังเมืองหลวง หลังจากกาลเวลาผ่านไปห้าปี แม้แผ่นดินกำลังผลัดเปลี่ยนเพราะข่าวลือเรื่องจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรยืนยันได้ว่าจักรพรรดิพระองค์ใหม่ จะไม่เป็นดังเช่นฉินฉื่อหวางตี้ที่เอาแต่หมกมุ่นกับยาอายุวัฒนะ

“ที่นี่ไม่มีหมอสักคน”

“อะไรนะ!”

“เช่นนี้เราจะทำเช่นไรดี องค์ชายทรง...

“หุบปากของเจ้าเสีย”