บทที่ 3

“ที่บอกว่าใช่ก็เพราะสาเหตุที่พิษกำเริบมาจากสิ่งที่เคลือบอยู่บนอาวุธลับ ส่วนที่บอกว่าไม่ใช่ก็เพราะหากมิใช่ว่าในร่างกายมีพิษอีกอย่าง พิษที่เคลือบอยู่บนอาวุธลับก็จะไม่แสดงผล”

มองดูใบหน้าสงสัยของหลายคน เฉินเซวียเพียงยิ้มบางและอธิบายออกมาอย่างใจเย็น

“พิษชนิดนี้เรียกว่าพิรุณหนึ่งราตรี เป็นพิษสองชนิดที่ใช้เวลาในการสั่งสมในร่างกาย ชนิดแรกคือพิษจากดอกไม้ชนิดหนึ่งเรียกว่าดอกปู้กุ้ยฮวย พิษชนิดนี้ไม่ร้ายแรงแต่จะมีผลต่อหัวใจ ที่เห็นชัดคือจะทำให้ปวดศีรษะ คลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสีย ตาพร่า หัวใจเต้นอ่อน แต่หากได้รับในปริมาณเท่ากัน นานวันเข้าหัวใจก็จะรับไม่ไหวจนหยุดเต้นในที่สุด แต่หากได้รับเพียงระยะหนึ่งทั้งยังปริมาณไม่มากย่อมไม่แสดงผล ในทางกลับกันหากทันทีที่พิษชนิดนี้ผสมเข้ากับยางซึ่งได้มาจากต้นระฆังแดง มันก็จะกลายเป็นพิรุณหนึ่งราตรีที่ค่อยๆ กลืนกินชีวิตในสิบสองชั่วยาม”

“สิบสองชั่วยามหรือ” น้ำเสียงนั้นสั่นขึ้นมาโดยไม่อาจห้าม

“ดูจากบาดแผลแล้วคงผ่านมาหลายชั่วยามกระมัง ข้าฝังเข็มและให้ยาระงับพิษไปแล้ว ยืดเวลาให้ท่านได้อีกหกชั่วยาม ...เสี่ยวลู่จื่อ”

“ขอรับนายท่าน”

“ไปขอหมึกกับกระดาษจากเสี่ยวเอ้อมาเถิด”

“ข้าจะให้คนของข้าไปเตรียมมาเอง” หัวหน้าองครักษ์กล่าวพร้อมโบกมือให้คนของตน ดังนั้นเสี่ยวลู่จื่อจึงนั่งลงข้างกายผู้เป็นนายดังเดิม

เฉินเซวียยิ้มให้เสี่ยวลู่จื่อวางใจ ก่อนพูดต่อด้วยเสียงราบเรียบ “ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ท่าน สมุนไพรเหล่านี้ราคาสูงและต้องได้มาภายในเวลาสามชั่วยาม บวกเวลาเคี่ยวยาอีกหนึ่งชั่วยามเป็นสี่ชั่วยาม ชีวิตของคนเจ็บอยู่ในมือพวกท่านแล้ว”

“ท่านเขียนใบสั่งยามาเถิด” ไม่เพียงแต่พูดเขาถึงกับรับหมึกจากคนของตนมาฝนให้เฉินเซวียด้วยตัวเอง

ท่ามกลางสายฝนโหมกระหน่ำ ม้าเร็วขององครักษ์ควบฝ่าสายฝนออกไป เมืองที่อยู่ห่างออกไปนั้น หากใช้ม้าเดินทางก็ต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยสองชั่วยาม แต่เพราะเป็นม้าเร็วของวังหลวง แน่นอนว่าย่อมใช้เวลาสั้นกว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจมั่นใจว่าจะเป็นไปได้ในยามที่มีฝนตก

“ท่านหมอข้ามีเรื่องอยากสอบถาม”

เมื่อส่งคนของตนออกไปแล้ว หัวหน้าองครักษ์ก็เดินเข้ามาหยุดยืนไม่ห่างจากจุดที่เฉินเซวียนั่งอยู่นัก ตอนนี้ผู้ที่รับหน้าที่ดูแลคนเจ็บ แน่นอนว่าต้องเป็นเขาที่เป็นหมอเพียงหนึ่งเดียว

“เชิญกล่าว”

“พิษชนิดนี้ต้องใช้อย่างไรจึงไม่อาจตรวจเจอ”

เฉินเซวียมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีครุ่นคิด แน่นอนเขาเข้าใจว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายจึงถามเช่นนี้ เหล่าองค์ชายและเชื้อพระวงศ์ย่อมต้องมีข้าหลวงหรือนางกำนัลคอยตรวจสอบพิษในอาหาร แต่พิษของปู้กุ้ยฮวยนั้น หากใช้แต่น้อยย่อมไม่นับว่าเป็นพิษ ดังนั้นจึงไม่อาจตรวจสอบ เมื่อร่างกายได้รับเข้าไปแล้วกลับไม่อาจขับออกมา แต่จะสะสมเอาไว้ทีละน้อยกระทั่งรอวันกำเริบ

“พิษชนิดนี้ต้องใช้เวลานานจึงจะแสดงผล คนที่ลงมือย่อมเป็นคนใกล้ชิดที่มีโอกาสและระยะเวลาในการลงมือ เช่นกันกับที่พิษทั้งสองต้องสัมพันธ์กัน หากมีหนึ่งย่อมต้องมีสอง”

ความหมายก็คือผู้ที่วางยาต้องเป็นคนใกล้ตัวคนเจ็บนั่นเอง

“ท่านหมายความว่าคนที่วางยาพิษชนิดแรกกับมือสังหารที่ใช้อาวุธลับนี้เกี่ยวข้องกันอย่างนั้นหรือ”

“เพียงคาดเดาเท่านั้น” เฉินเซวียมีท่าทีครุ่นคิด “สองปีก่อนข้าเคยรักษาอาการป่วยของฮูหยินจากตระกูลใหญ่ นางเองก็ถูกพิษชนิดเดียวกันนี้ จำได้ว่าทางการสอบสวนกระทั่งพบว่าสามีของฮูหยินผู้นั้นมักจะชอบนำน้ำชามาให้นางดื่มชา เมื่อตรวจสอบก็พบว่าชานั้นมีส่วนผสมของดอกปู้กุ้ยฮวย ต่อมาเขานำต้นระฆังแดงมาปลูกในเรือนของฮูหยิน ทั้งยังชวนอีกฝ่ายเข้าไปเดินเล่นในสวน นางไม่ทันระวังทำกิ่งของต้นระฆังแดงหักทั้งยังครูดผิวจนเกิดบาดแผล รุ่งเช้าวันต่อมาจู่ๆ ฮูหยินผู้นั้นก็ล้มป่วย กว่าข้าจะไปถึงนางก็สิ้นใจแล้ว อาการของนางเหมือนกับนายของท่านเพียงแต่อาการของเขาไม่ร้ายแรงเท่าฮูหยินผู้นั้น”

“ต่อมาเล่า”

“ต่อมาทางการสืบสวนพบว่าผู้ที่ทำให้ฮูหยินท่านนั้นถูกกิ่งระฆังแดงครูดผิวก็คือสามีของนางเอง”

ทั้งสองเงียบไปครู่ใหญ่ เพราะเข้าใจสถานการณ์นั้นโดยไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมเติม

“โชคดีเหลือเกินที่ได้พบท่านที่นี่”

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเอ่ยด้วยความจริงใจ ดังนั้นเฉินเซวียจึงยิ้มให้จากนั้นได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชคชะตา หากเขาพ่ายแพ้ต่อการเดิมพันของตัวเองครั้งนี้ เช่นนั้นก็คงจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้เขาล้มเหลว

ตลอดเส้นทางหลังจากออกเดินทาง เสี่ยวลู่จื่อสังเกตเห็นว่าผู้เป็นนายยิ่งเงียบขรึมมากกว่าเดิม เขาไม่กล้าเอ่ยถามได้แต่ลอบมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

นับจากช่วยชีวิตคนเจ็บที่ถูกพิษผู้นั้นเอาไว้ได้ ผู้เป็นนายของเขาก็เอาแต่ครุ่นคิดอยู่คนเดียวด้วยท่าทีเคร่งเครียด ไม่พูดไม่จา ทั้งยังไม่เคยเอ่ยถึงอีกเลย

กระทั่งเข้าเขตแดนเมืองเสียนหยาง ในขณะที่ผู้คุ้มกันปรึกษากันว่าสมควรพักแรมริมทะเลสาบกลางป่านั้น เฉินเซวียที่เหน็ดเหนื่อยและดูอิดโรยก็ขอตัวไปแช่น้ำในทะเลสาบ เขาส่ายหน้าเมื่อเสี่ยวลู่จื่อจะติดตามไปรับใช้ด้วยความเคยชิน หลายวันมานี้มีเรื่องให้ใคร่ครวญ จึงอยากอยู่เพียงลำพังเงียบๆ

ความจริงทั้งหมดจะเดินทางต่อไปก็ได้ เพราะหากทำเช่นนั้นพวกเขาจะถึงกำแพงเมืองหลวงในอีกสามชั่วยาม หากแต่ตอนนี้ใกล้พลบค่ำหากยังฝืนเดินทางต่อ เมื่อไปถึงกำแพงเมืองก็ฟ้ามืด ซึ่งประตูเมืองได้ปิดไปแล้ว อย่างไรก็เข้าไปไม่ได้อยู่ดี ดังนั้นหัวหน้าผู้คุ้มกันจึงเสนอให้ค้างแรม ก่อนออกเดินทางตอนเช้าตรู่แทน

น้ำเย็นๆ ในทะเลสาบ ทำให้เฉินเซวียผ่อนคลาย นึกถึงวันที่แยกตัวออกมาท่ามกลางความประหลาดใจของเหล่าองครักษ์ ชายหนุ่มก็ได้แต่ถอนหายใจ

เขาเพียงบอกว่าตัวเองกำลังจะเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อทำงานในร้านหมอ แม้อีกฝ่ายยังคงสงสัย หากแต่เขาเองก็ยืนยันว่าไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน ดังนั้นต่างฝ่ายจึงต่างก็ออกเดินทาง