เงินก้อนใหญ่

ระหว่างทานอาหาร ฉางเล่ยเล่าเรื่องที่ซูเมี่ยวจินล่าเสือได้ให้ทุกคนฟัง เขายังบอกแม่ให้เตรียมยาเอาไว้ทาแผลให้เธอก่อนนอนด้วย

“เมี่ยวจิน ทำไมลูกเสี่ยงอันตรายขนาดนี้! คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะลูก” หลิวเอ้อหลิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างเป็นห่วง

“ทราบแล้วค่ะแม่ ครั้งนี้มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริง ๆ” ซูเมี่ยวจินตักอาหารใส่จานให้หลิวเอ้อหลิงเพื่อปลอบโยน

“ทุกคนไม่ต้องกังวลนะครับ คราวหน้าผมจะไม่ให้เมี่ยวจินเดินทางคนเดียว” ฉางเล่ยคิดว่าอย่างไรซูเมี่ยวจินคงอยากขึ้นเขาอีกแน่ เรื่องนั้นเขาคงห้ามไม่ได้ แต่เขาสามารถคอยระวังไม่ให้เธออยู่คนเดียวได้

“พี่สาวเจ็บมากหรือเปล่าคะ” ฉางเซียงจูถามอย่างเป็นห่วง

“แค่บาดแผลจากรอยข่วนเท่านั้นเองจ๊ะ พี่ไม่เป็นอะไร” ซูเมี่ยวจินยิ้มบางตอบ เธอรู้ดีว่าทุกคนคงเป็นห่วงมาก แต่บาดแผลแค่นี้ไม่ทำให้เธอเจ็บปวดสักเท่าไหร่

“เฮ้อ! เอาล่ะ ๆ ในเมื่อเมี่ยวจินปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว” ฉางชิงหยูไม่อยากให้ทุกคนพูดเรื่องน่ากลัวอย่างการล่าเสืออีกจึงตัดบทไป

“พ่อ แม่ เสือของเมี่ยวจินขายได้ราคาสูงถึงสี่พันหยวนเลยนะครับ ตอนนี้เรามีเงินจัดงานแต่งงานแล้วครับ” ฉางเล่ยบอกตามที่ซูเมี่ยวจินสั่งเอาไว้ก่อนถึงบ้าน

“อะไรนะ! ทำไมถึงได้เงินเยอะขนาดนี้เลยล่ะ” หลิวเอ้อหลิงตกใจกับจำนวนเงินที่ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเห็นมาก่อน

“นั่นสิ ราคาเสือตัวนั้นทำไมถึงได้มากขนาดนี้ได้” ฉางชิงหยูเองก็ไม่อยากเชื่อ

“ผู้จัดการเจี่ยงบอกว่าหลายปีแล้วไม่มีคนล่าเสือมาขายครับ อีกทั้งเสือตัวนี้หนักมาก ราคาเสือทั้งตัวจึงสูงกว่าสัตว์ป่าอื่น ๆ” ฉางเล่ยบอกไปตามความจริง

“เฮ้อ! ในเมื่อพวกเธอมีเงินพอจะจัดงานแต่งงานแล้วก็ดี” หลิวเอ้อหลิงทอดถอนใจ

“พ่อครับ เรื่องเอกสารประจำตัวของเมี่ยวจิน ผู้ใหญ่บ้านว่ายังไงครับ”

“อ้อ พ่อเกือบลืมไปเลย นี่เป็นเอกสารรับรองว่าเมี่ยวจินอาศัยอยู่ในบ้านเรา พรุ่งนี้พาเมี่ยวจินเข้าอำเภอไปทำเอกสารประจำตัวและใส่ชื่อเข้าทะเบียนบ้านด้วยนะอาเล่ย”

“ได้ครับพ่อ พรุ่งนี้ผมจะพาเธอไป แม่ครับ ของที่ต้องใช้ในงานแต่งมีอะไรบ้าง”

“ทำไมลูกถึงได้ถามขึ้นมาล่ะอาเล่ย” หลิวเอ้อหลิงถามอย่างงุนงง

“เมี่ยวจินอยากจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุดน่ะครับ ผมเลยคิดจะพาเธอไปเมืองมณฑลเพื่อซื้อของใช้จำเป็นก่อนจัดงานแต่ง”

“ถ้าอย่างนั้นแม่จะให้น้องเขียนรายการของที่ต้องใช้ให้นะ พรุ่งนี้ค่อยเอาติดตัวไป”

“ขอบคุณนะครับแม่ ไม่รู้ว่าการทำเอกสารของเมี่ยวจินจะใช้เวลานานไหม ถ้าพวกเราไปเมืองมณฑลแล้วไม่มีรถกลับ ผมคงต้องพาเธอค้างที่นั่นสักคืนนะครับ”

“ตามใจพวกลูกเถอะ ยังไงก็จะแต่งงานกันอยู่แล้วนี่ อ้อ พวกลูกจดทะเบียนกันก่อนดีไหม เวลาค้างคืนในเมืองมณฑลจะได้ไม่ถูกเจ้าหน้าที่ต่อว่า”

“คุณอยากจดทะเบียนก่อนไหมเมี่ยวจิน” ฉางเล่ยหันไปถามคนที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย

“ได้สิ ฉันไม่มีปัญหาค่ะ เราทำเอกสารทุกอย่างให้เสร็จก่อนค่อยไปเมืองมณฑลก็ดี”

เมื่อทานอาหารค่ำกันเสร็จ แต่ละคนต่างแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว ซูเมี่ยวจินรีบอาบน้ำและนำยาที่แม่ฉางเอามาให้เข้าห้องไป หลิวเอ้อหลิงยังเรียกให้ฉางเซียงจูมานั่งเขียนรายการสิ่งของที่ต้องใช้ในงานแต่งงานก่อนจะปล่อยให้ลูกสาวเข้าห้องไปพักผ่อนด้วย

เช้าวันต่อมา ซูเมี่ยวจินต้องใส่ชุดของน้องสาวฉางเล่ยเพื่อเดินทางเข้ามณฑลอย่างจำใจ เธอไม่ชอบใส่ชุดกระโปรงมาแต่ไหนแต่ไร เพียงแต่เสื้อผ้าของฉางเซียงจูกลับมีแต่ชุดกระโปรงเป็นส่วนใหญ่

ฉางเล่ยเองก็หาเสื้อผ้าที่ดูดีที่สุดของเขามาสวมใส่เช่นเดียวกัน เขาไม่อยากทำให้ว่าที่ภรรยาต้องอับอายที่มีสามีจน ๆ อย่างเขาเดินเคียงข้าง

ก่อนออกจากบ้าน แม่ฉางนำสมุดทะเบียนบ้านและเอกสารส่วนตัวของฉางเล่ยมอบให้เขาไปด้วย ใบรับรองของซูเมี่ยวจินนั้นเธอเป็นคนเก็บเอาไว้ เมื่อตรวจสอบดูว่าไม่ลืมอะไรแล้ว ฉางเล่ยและซูเมี่ยวจินพากันออกจากบ้านไปก่อนที่พ่อแม่ฉางจะไปทำงานในไร่ เพราะพวกเขากลัวว่าจะไปถึงอำเภอสายเกินไป

ชาวบ้านในหมู่บ้านรู้ข่าวแล้วว่าสาวสวยจัดที่บ้านฉางช่วยเอาไว้ ยินดีแต่งงานกับฉางเล่ยด้วยตัวเอง และผู้ใหญ่บ้านยังออกหนังสือรับรองให้เธอเป็นคนในหมู่บ้านเพื่อไปทำเอกสารส่วนตัวอีกต่างหาก

“แกดูบ้านฉางสิ ผิดจากที่พวกเราพูดกันเสียที่ไหน ในที่สุดก็รับผู้หญิงคนนั้นมาเป็นสะใภ้จนได้” แม่เฒ่าฮัวเอ่ยขึ้นหลังจากมารวมตัวกับพรรคพวกที่หน้าหมู่บ้าน

“นั่นสิ ฉางเล่ยเองก็เคยปากดีว่าตัวเองไม่ได้คิดเรื่องแบบนั้น สุดท้ายเป็นยังไง เขาก็ยังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี” ป้าฟางรีบเสริม

“ว่าก็ว่านะ ฉางเล่ยมันโชคดีจริง ๆ ที่ได้ผู้หญิงสวยขนาดนั้นเป็นเมีย น่าเสียดายความสวยของเธอที่ต้องมาอยู่กับบ้านฉาง หลังจากนี้เธอคงต้องลำบากแล้ว” ป้าซิงซึ่งมีลูกสาวแต่งงานกับคนในอำเภอเอ่ยขึ้นเหมือนกับจะหวังดี

เรื่องที่พวกเธอนินทากันนั้น บ้านฉางไม่คิดจะสนใจ พวกเขาตั้งใจจะเชิญแค่เพื่อนบ้านซึ่งนิสัยดีมาร่วมงานแต่งงานของฉางเล่ยเท่านั้น ถึงแม้คนพวกนี้จะด่าว่าอะไรออกไป พ่อแม่ฉางก็ไม่คิดจะสนใจคนปากไม่ดีและขี้นินทาพวกนี้

ฉางเล่ยกับซูเมี่ยวจินไม่รู้เลยว่าพวกปากมากในหมู่บ้านจะสร้างความไม่สบายใจให้กับพ่อแม่ฉางอีกแล้ว พวกเขาเร่งเดินไปอำเภอกันตั้งแต่เช้าเพื่อให้ไปถึงสถานที่ทำเอกสารให้ซูเมี่ยวจิน ระหว่างทางพวกเขายังคุยกันอยู่ว่ารายการสิ่งของที่แม่ฉางให้มามีมากจนไม่รู้ว่าจะขนกลับบ้านกันยังไง

“คุณรู้ราคารถเครื่องในมณฑลไหมฉางเล่ย” ซูเมี่ยวจินคิดว่าเงินที่พวกเธอมีอยู่น่าจะพอซื้อมอเตอร์ไซค์สักคันหนึ่งได้

“ผมไม่รู้เหมือนกัน ในหมู่บ้านไม่มีใครเคยซื้อมาก่อน” ฉางเล่ยรู้เพียงราคาจักรยานเท่านั้น เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องรถเครื่องซึ่งมีราคาแพงมาก่อน

“อืม… ถ้าอย่างนั้นรอให้เราซื้อของจำเป็นครบก่อน เหลือเงินเท่าไหร่ค่อยไปดูกันว่าพอจะซื้อรถเครื่องสักคันเอาไว้ใช้ที่บ้านได้ไหม”

“ตามใจคุณเลย เงินพวกนี้เป็นคุณที่หามาได้ อยากใช้อะไรก็ใช้เถอะ” ฉางเล่ยไม่คิดจะขัดใจซูเมี่ยวจิน เขารู้ตัวดีว่าเงินทั้งหมดไม่ได้เป็นของเขา

“คุณก็อย่าพูดแบบนี้สิ อีกไม่นานเราก็จะจดทะเบียนกันแล้ว เงินของฉันก็เหมือนเงินของคุณนั่นแหละ ถ้าคุณอยากได้อะไรก็ซื้อกลับบ้านด้วยล่ะ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะได้เข้ามณฑลกันบ่อย ๆ” ซูเมี่ยวจินรู้ดีว่าฉางเล่ยคงเกรงใจเธอ

“ขอบคุณมากนะครับเมี่ยวจิน เป็นโชคดีของผมที่กำลังจะมีคุณเป็นภรรยา” ฉางเล่ยหันไปเอ่ยจากใจจริง เขาเป็นคนคิดอะไรก็พูดออกมาหมด

“ฉันต่างหากที่โชคดี คุณเป็นคนช่วยชีวิตฉันเอาไว้นะฉางเล่ย ทีหลังไม่ต้องขอบคุณฉันอีกนะ” ซูเมี่ยวจินหันมองร่างสูงใหญ่ซึ่งใบหน้าซื่อ ๆ ของเขาทำให้เธอต้องอมยิ้มออกมา หากว่าเป็นในยุคก่อนที่เธอจะมาที่นี่ ผู้คนเหล่านั้นต่างซ่อนดาบในรอยยิ้ม ไม่เหมือนกับฉางเล่ยที่คิดยังไง สีหน้าของเขาก็แสดงออกมาหมด

ฉางเล่ยใจฟูอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อได้รับคำชมจากซูเมี่ยวจิน เขาเขินจนใบหูแดงก่ำ ซูเมี่ยวจินเห็นเข้าก็แอบหัวเราะคิกคักอย่างขำ ๆ กับคนซื่ออย่างฉางเล่ย

กว่าที่ทั้งสองคนจะเดินไปถึงที่ว่าการอำเภอก็เกือบเก้าโมงเช้าแล้ว ด้วยระยะทางที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ทำให้พวกเขาถึงที่นั่นไม่สายเกินไปนัก

“พวกเรารีบเข้าไปทำเอกสารให้คุณกันเถอะ ไม่รู้ว่ารถเข้ามณฑลจะออกกี่โมง”

“เข้าใจแล้ว ไปกัน” ซูเมี่ยวจินจับมือฉางเล่ยเดินเข้าไปด้านใน