ตอนที่ 08 : หลบหน้า

“คะ คุณเบลซ”

“ดาหลา ตอบฉันมาสิ”

“ดากลัว คุณอย่าทำแบบนี้สิคะ” ฉันตอบเขากลับไปพร้อมกับผลักอกแกร่งของเขา แต่มันไม่เป็นผลเลยสักนิดฉันไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายตรงหน้าฉันได้เลย

“กลัวหรอ ฮ่าๆ” ฉันไม่เคยเห็นคุณเบลซที่ดูมาดนิ่งคนเดิมของฉันในมุมนี้เลย มันทำให้ฉันเริ่มกลัวเขามาขึ้นเรื่องๆเพราะเหมือนกับว่าที่ผ่านมาฉันไม่ได้รู้จักเขาเลย 

ถึงแม้ว่าคนเราจะมีหลายด้าน ฉันก็จะขอบอกตรงๆว่าด้านนี้ของเข้าฉันไม่ชินจริงๆ

“ฉันจะทำให้เธอกลัวฉันมากกว่านี้อีก ดาหลา”

“คะ อุ๊บ อื้อ...” ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรออกมาเขาก็ประกบริมฝีปากเรียวอิ่มนั้นแบบที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่จะให้มือข้างที่จับปลายคางของของฉันออกแรงบีบเล็กน้องก่อนที่ลิ้นอุ่นๆ ของเขาจะแทรกเขามาในปากของฉัน 

“อื้อๆ อ่อย ตุบๆ อื้อ” ก่อนที่สติของฉันจะหายไปฉันทุบหน้าอกแกร่งของเขาอยู่สองสามทีเพื่อเรียกสติให้เขาแต่มันกลับไม่เป็นผลเอาซะเลย จูบแรกที่ฉันเคยฝันไว้อย่างดีกลับพังไม่เป็นท่า...

“อื้อ...” ริมฝีปากที่ประทับแนบแน่นอย่างดิบเถื่อน ยิ่งฉันต่อต้านเขามาเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรุนเเรงและหนักหน่วงมากขึ้นเท่านั้น มือของเขาคายออกจากเอวของฉันอย่างช้าก่อนจะค่อยลูบแผ่นหลังของฉันอย่างเบามือตอนนี้ฉันรู้สึกอ่อนละทวยอยู่ในอ้อมอกแกร่งของเขาฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรแน่...

ก่อนที่ฉันจะรู้ตัวอีกทีหลังฉันก็สัมผัสกับโซฟาตัวใหญ่กลางห้องเสียแล้ว

“คะ คุณเบลซ พอ เถอะคะ” ฉันใช้จังหวะนี้เรียงสติตัวเองกลับคืนมาก่อนที่เราทั้งคู่จะทำผิดต่อกันไปมากกว่านี้ แต่มันก็ดูไม่เป็นผมเมื่อผู้ชายตรงหน้าค่อยๆ ก้มลงมาหอมแก้มฉันก่อนจะลากจมูกของเขามาบริเวณหูของฉัน

“พี่จะทำให้หนูรู้ว่า...”

“...”

“...หนูต้องเป็นของพี่คนเดียว” สรรพนามที่เปลี่ยนไปกับน้ำเสียงแหบพร่ามี่ฉันได้ยินชัดเจนมันยิ่งทำให้สติที่มีเหลืออยู่อันน้อยนิดของฉันหลุดไป

“คะ คุณเบลซ” 

“ใครหน้าไหนก็ห้ามแตะต้อง”

“เข้าใจไหมคนดีของพี่” ไม่รอให้ฉันตอบเขาก็จักการถอดเสื้อฮูดของฉันออก ก่อนที่ซุกไซร้ไปทั่วลำคอพร้อมกับมาที่บดคลึงหน้าอกของฉันทั้งสองข้างเอาไว้

“อ๊ะ คุณ บะ เบลซ” ฉันรู้สึกเจ็บบริเวณที่หน้าอกทำให้ฉันต้องเอ่ยเรียกให้เขาหยุดแต่...

“เรียกพี่ และแทนตัวเองว่าหนู”

“อ๊ะ อ่า...” เขาไม่พูดเปล่านอกจากมือข้างนึงที่ยังคงเคล้าคลึงอยู่ที่หน้าอกของฉัน มืออีกข้างก็ทำหน้าที่ลูบไล้เอวบางของฉัน...

“แบบนั้นน่าฟังกว่าเยอะเลย”

ฉันรู้สึกราวกับวิญญาณของตัวเองเหมือนฉุดกระชากให้หลุกออกจากร่างยังไงยังงั้น

รู้ตัวอีกทีเสื้อผ้าที่ฉันและเขาใส่อยู่ต่างก็ร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นอย่างง่ายดาย

ฉันดูเหมือนผู้หญิงใจง่ายเลยใช่ไหมถึงปากตะบอกว่าตัดใจ แต่พอเอาเข้าจริงกลับยินยอมให้เขาได้ทุกอย่าง

“พี่ว่าหนูพร้อมแล้วนะ” 

“มะ ไม่ค่ะ” คำขอของฉันไม่เป็นผล เขาจับฉันแยกขาออก ก่อนจะเอาดุ้นของเขาเข้ามาใกล้ พร้อมกับดันมันเขามาแต่มันเข้าไปได้เพียงครึ่งลำเท่านั้น...

อ๊ะ...ยะ อย่า! มันเข้าไม่ได้” ฉันเอ่ยบอกกับเขาพร้อมกับเอามือดันไว้ที่หน้าท้องแกร่งของเขา

“อย่าเกร็งนะคนดี”

“แต่...”

จุ๊บ

“พี่สัญญาหนูจะไม่เจ็บเท่าครั้งแรก” พูดจบผู้ชายตรงหน้าก็ก้มมาจุ๊บที่หน้าผาของฉันที่นึงก่อนที่...

“กรี๊ดดดดดด!!! นะ หนูเจ็บ” ฉันกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดราวกับว่าร่างกายของฉันได้แหลกเป็นเสี่ยงๆ

ใครกันที่บอกว่าเซ็กส์จะทำให้เราผ่อนคลายทำไมฉันถึงมีแต่ความเจ็บแบบนี้ ครั้งแรกของฉันถึงจะให้กับผู้ชายที่ตัวเองรักก็เถอะฉันก็รู้สึกทรมาณอยู่ดี

“พี่ขยับละนะครับ”

พั่กกกกก พั่กกกกก พั่กกกกก

“อ่าาาสสสส แน่นชิบ อ่าาาาา” เขาคางออกมาอย่างไม่เป็นศัพท์

พั่กกกกก พั่กกกกก พั่กกกกก

“พี่ไม่ไหวแล้วดาหลา” คุณเบลซกระแทกใส่ฉันอย่างช้าๆ แต่หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็เร่งจังหวะถี่ขึ้น...ถี่ขึ้น

“คะ?”

ตั่บๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆ

“อะ อะ อะ พี่เบลซ” ฉันคางออกมาพร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของเขาอย่างไม่อาย ถ้าครั้งนี้ใครจะเป็นคนผิดฉันขอรับมันไว้เองละกัน 

และถ้าพรุ่งนี้ฉันจะไม่สามารถมองหน้าเขาได้เหมือนเดิมอีกต่อไป งั้นตอนนี้ฉันขอเก็บเกี่ยวความสุขนี้ต่อไปอีกหน่อยแล้วกัน เพราะหลังจากนี้มันคงจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

“อ่าาาาา พี่ไม่ไหวแล้วครับ อ่าาาา เสียวชิบ”

ตั่บๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆ

ในขณะที่เขากระแทกใส่ฉันใบหน้าของเขาก็ยังคงซุกไซร้อยู่ที่หน้าอกของฉัน

“อะ อ่าาาา พี่ อื้อออ”

ตั่บๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆ

“อ่าาาาสสส์ พี่ไม่ไหวแล้วครับ ไม่ไหวจริงๆ อื้อออออส์”

ตั่บๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆ

“อะ อะ อื้อออออสสส์” 

“อ่าสสส์ ดะ ดา อ่าาาาสสส์” ผู้ชายทที่อยู่บนตัวของฉันเอ่ยเลยก่อนที่เขาจะปลดปล่อยน้ำกามของเขาเข้ามาในตัวฉันทุกหยาดหยด หลังจากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

...

[BLAZ’S PART]

ดาหลาสลบคาอกไปหลังจากนั้นผมก็ใส่เสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวตัวให้เธอ และได้สำรวจร่างกายเธออีกครั้งทำให้ผมเห็นสิ่งที่ตัวเองได้ทำอะไรลงไป

ผมยอมลับว่าผมขาดสติจริงๆ ตอนที่เห็นเธอกอดกับผู้ชายคนอื่นที่สวนหย่อมหน้าคอนโด ดาหลาไม่ใช่คนที่จะทำแบบนี้กับคนที่ไม่สนิทด้วย และยิ่งเธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนมันยิ่งทำให้ผมคิดไปไกล ไหนจะสายตาที่มันมองเธออย่างเอ็นดูไหนจะรอยยิ้มที่ยัยตัวเล็กนี่ยิ้มให้มันนั่นอีก...

“รอยยิ้มนี้ต้องเป็นของพี่คนเดียว ห้ามไปยิ้มเรี่ยราดที่ไหนอีก”

ผมเช็ดตัวให้เธอจนกระทั่งมาหยุดชะงักอยู่บริเวณคาบเลือดสีแดงสดที่อยู่บนขาของเธอ และมีหยดอยู่บนโซฟาเล็กน้อย

“ต่อไปดาคือผู้หญิงของพี่ ใครหน้าไหนก็แตะต้องไม่ได้ทั้งนั้น” 

หลังจากเช็ดตัวให้เรียบร้อยแล้ว ผมก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เธอ ก่อนจะอุ้มยัยตัวเล็กนี้ไว้แนบอก หลังจากนั้นจึงเดินขึ้นไปยังห้องของตัวเอง ก่อนจะว่างเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ 

ผมปรับอุณหภูมิห้องให้อุ่นขึ้นอีกหน่อยกลัวคนที่มาใหม่จะหนาวเกินไป ก่อนจะเดินเข้าไปจัดการธุระตัวเองในห้องน้ำ

จุ๊บ!

“ฝันดีนะครับ” ผมเอ่ยบอกกับคนในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบาทันทีที่ผมลงมานอนข้างๆเธอ พร้อมกับคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบกาย

…

[DARLA’S PART]

“โอ้ย ปวดตัวจังเลย”  ฉันบิดตัวไปมาอยู่เตียง ‘เดี๋ยวนะ’ 

“อ๊ะ” ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดบริเวณช่วงล่างจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในห้องที่ตัวเองไม่คุ้นเคย 

“...” ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งอย่างช้า มองไปรอบห้องก็ไม่เห็นแม่แต่เงาของเขา

“ช่างเถอะ” ฉันบอกกับตัวเองก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นเดินออกจากห้องนี้...

ถ้าถามว่าฉันเสียใจไหม ก็เสียใจแหละ แต่ฉันแค่ไม่มีสิทธิ์เท่านั้นเอง ให้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มันจบลงตรงนี้ก็พอแล้วฉันไม่หวังให้เขามารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น...

“อื้ออออ เจ็บจัง” ฉันเดินลงบันไดอย่างช้าๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทานอาหารด้านล่าง 

“....” ฉันมองดูจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับหยิบโน้ตที่วางอยู่ใกล้ขึ้นมาอ่าน

‘ข้าวต้มกุ้งของโปรดหนูทานให้หมด พี่มีเคสด่วนต้องเข้าไปโรงพยาบาล’

ที่ฉันไม่เห็นเขาอยู่ที่ห้องเพราะเขาต้องเข้าไปทำงานด่วนนี่เอง

หลังจากที่อ่านโน้ตจบฉันก็โน้ตนี้ลงวางลง

พร้อมกับหยิบช้อนขึ้นมาทานข้าว

แต่สายตาฉันก็หันไปเห็นโน้ตอีกใบที่วางอยู่ข้างๆ

กับยาอะไรสักอย่าง

‘ยาคุมฉุกเฉินหนูจะกินหรือไม่กินก็ได้พี่ไม่ซีเรียส และต้องขอโทษด้วยครั้งหน้าพี่จะเป็นคนป้องกันเอง’ 

ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรอ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย เห็นฉันเป็นของเล่นรึไง...

‘กินข้าวก่อนละกัน ค่อยคิดว่าจะเอาไงต่อดี’ ฉันบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจ อย่างน้อยกลองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง...

ใจนึงฉันก็คิดนะว่าคุณเบลซเขาชอบฉัน แต่ใจนึงมันก็ค้านมันจะเป็นไปได้หรอที่ ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่างจะหันมามองคนที่ไม่มีอะไรอย่างฉันอะ...

‘เห้ย ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว’... ฉันจะกล้ามองหน้าเขาได้อีกรึป่าวก็ไม่รู้...

หลังจากที่ฉันทานข้าวทานยา และล้างจานที่ตัวเองพึ่งกินเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จึงเดินเข้าห้องตัวเองไปเพื่ออาบน้ำล้านหน้าล้างตัวเองก่อนจะกลับมาลงนอนอีกครั้งที่เตียงของตัวเอง ยังมีเวลาเหลืออยู่ให้ฉันได้นอนพักอีกสักหน่อย...

15.00 น. 

ตี๊ดดดดดดด! ตี๊ดดดดดดดด! ตี๊ดดดดดดดดด!

“อื้อออออออ...โอะ” ฉันค่อยลืมตาขึ้นมา สายตาก็หันไปเห็นนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลา‘บ่ายสามแล้วหรอเนี่ย’

ฉันรีบลุกเก็บที่นอนเรียบร้อยแล้วจึงกลับเข้าไปอาบน้ำ แต่งตัวอีกครั้งพร้อมกับใส่ชุดพยาบาลของโรงพยาบาล ADN. 

@โรงพยาบาล ADN. 

“พี่นาสวัสดีค่ะ” ฉันเอ่ยทักทายพี่นา ทันทีที่เข้ามาถึงห้องพัก...

“อ่าว ดาวันนี้ขึ้นวอร์ดศัลย์นี่จ้ะ” พี่นาเอ่ยบอกกับฉันด้วยความสงสัย...

“อะ เอ่อ...”

“พี่บอกไปทางไลน์แล้วนี้ยังไม่ได้เปิดอ่านสินะ”

“หรอคะ ดายังไม่ได้จับโทรศัพท์เลยค่ะ” ฉันเอ่ยบอกกับพี่นาออกไปอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรจ่ะ รีบไปเถอะคนไข้เยอะ”

เนื่องจากพยาบาลที่เข้ามาใหม่ทุกคนต้องได้รับการทดสอบและประเมินจากหัวหน้าพยาบาลของทุกวอร์ด ว่าจะผ่านการฝึกงานไหม และถ้าผ่านก็จะได้เลือกว่าอยากทำงานอยู่ที่ไหนนี่เป็นข้อกำหนดของที่โรงพยาบาลแห่งนี้ 

ปกติแล้วฉันจะต้องอยู่วอร์ดเด็กก่อนจนกว่าจะครบสองอาทิตย์ถึงจะย้ายไปทำงานที่วอร์ดอื่น ยกเว้นกรณีนี้ที่คนไข้เยอะจึงสามารถเรียกตัวไปช่วงงานได้นั่นเองค่ะ

“ค่ะ งั้นดาไปก่อนนะคะ”

“จ้า”

หลังจากที่แยกจากพี่นาแล้วฉันก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่แผนกศัลยกรรมทันที...

ระหว่างทางสายตาของฉันก็หันไปเห็นผู้ชายที่ฉันไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้กำลังเดินมาทางนี้พอดี... 

ฉันจึงตัดสินใจหลบเข้ามุมเสาข้างๆ เขาน่าจะยังไม่เห็นฉันหรอกนะ เพราะคนนี้ทั้งคนไข้และญาติของพวกเขาเดินกันเต็มไปหมด คุณเบลซเขาดูรีบๆ ด้วยคงไม่ได้สนใจฉันหรอก... 

“อ้าว ดาหลามายื่นทำอะไรตรงนี้ล่ะจ้ะ” ฉันสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงเอ่ยทักฉันขึ้น ก่อนจะหันกลับไปมองพบว่าเป็นรินเพื่อนของฉันเอง เราพึ่งรู้จัดกันตอนที่เข้ามาทำงานที่นี่นี่แหละ...

“อ้อ ป่าวจ่ะรินก็ถูกเรียกว่าช่วยที่นี่หรอ” ฉันเอ่ยถามรินออกไปด้วยความสงสัย

“ใช่จ้า เห็นว่าเคทที่คุณหมอเบลซพึ่งทำงานผ่าตัดไปประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากทำให้มัผู้ป่าวที่เป็นแบบเดียวกันขอเข้ามารับการรักษากับคุณหมอเยอะเลย ทำให้พยาบาลไม่พอน่ะจ้ะจึงเรียกพวกเรามา”

“เป็นแบบนี้นี่เอง งั้นเรารีบไปกันเถอะ” ฉันเอ่ยบอกกับรินก่อนที่เราทั้งสองจะเดินตรงไปยังห้องพักเพื่อเก็บข้าวของและมารายงานตัวกับพี่ที่ดูแล...

“สวัสดีค่ะ/สวัสดีค่ะ”  ฉันกับรินกล่าวทักทายพี่ๆ พยาบาลที่นั่งทำงานกันอยู่อย่างขมักเขม่น ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของพยาบาลประจำแผนกศัลยกรรม

“นี่คือแผนงานที่พวกเธอทั้งสองต้องทำ ตอนนี้ก็ศึกษาก่อน พอถึงเวลาเริ่มงานแล้วค่อยลงมือทำนะ พี่ต้องรีบไปก่อน”

“ค่ะ/ค่ะ” ฉันกับรินตอบรับคำของพี่อ้อมพี่พยาบาลสาวสวยประจำแผนกศัลยกรรม ก่อนที่เธอจะเดินออกไปอย่างรีบร้อน

ระหว่างที่ฉันกับรินกำลังเก็บข้าวของใส่ลิ้นชักของตัวเองในห้องเก็บของข้างๆกับห้องทำงาน...

ฉันก้มลงนั่งย่องๆกับพื้นแทบจะทันทีที่เห็นคุณเบลซเดินผ่านกระจกมา...ฉันเคยบอกแล้วไงว่ายังไม่พร้อมที่จะเจอเขาตอนนี้ แต่จะให้หลบแบบนี้ตลอดคงไม่ได้ยังไงที่นี้ก็เป็นโรงพยาบาลของเขา...

“ดา เป็นอะไรรึป่าว” เสียงรินเอ่ยถามฉันด้วยความเป็นห่วง

“ปะ ป่าวจ่ะเราไปข้างนอกนะ”

ฉันตัดสินใจเดินออกไปสงบสติอารมณ์ของตัวเองข้างนอกแต่... เหมือนฉันจะคิดผิดเข้าอย่างจัง ฉันนึกว่าเขาจะเดินออกไปแล้ว...

“ทำไมต้องหลบหน้าพี่?” ฉันเบลซที่เหมือนยืนรอฉันอยู่ที่หน้าห้องพักเอ่ยถามถามฉันเสียงดัง...

ฉันหันซ้ายหันขวาก่อนจะเห็นว่าพี่พยาบาลทุกคนต่างมองเราเป็นตาเดียว...

“คุณเบลซคนอยู่เยอะนะคะ” ฉันเอ่ยบอกผู้ชายตรงหน้าออกไปอย่างรนๆ 

“ไม่สน”

“คุณเบลซ...”

“มองอะไรไม่มีงานทำกันรึไง...” เขาไม่ได้ฟังที่ฉันะเรียกแต่กลับหันไปเอ็ดพี่ๆพยาบาลที่หันมามองเราอยู่...

“ทำไมต้องหลบหน้าพี่?” เขาเอ่ยถามฉันอีกครั้งด้วยประโยคเดิม 

“ดะ ดาไม่ได้หลบค่ะ” ฉันเอ่ยตอบเขาไปอย่างตัดขัด...ตอนนี้ฉันสัมผัสได้ถึงหัวใจของตัวเองที่เต้นจนแทบจะระเบิดออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว

“แน่ใจ?”

“ค่ะ” 

“ก็ดี งั้นพี่ไปทำงานก่อนตั้งใจเข้าล่ะเด็กดี” ไม่พูดเปล่าเขายังเอามือมาลูบผมฉันด้วยท่าทางอ่อนโยนแบบนั้นอีก ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง...

“...” ฉันทำได้เพียงยืนเหว่ออยู่นิ่งไม่กล้าขยับไปไหน หรือแม้แต่สบตากับใครในห้องนี้