เหตุใดเจ้าอยู่ที่นี่

ใบหน้าของคนทั้งสี่แข็งค้างไปทันที ดูเหมือนหลี่เซวียนจะเดาเรื่องทั้งหมดได้ถูกต้อง เสิ่นเยว่ที่ไม่เข้าใจหันมองคนนั้นทีคนนี้ที

“รู้เรื่องอะไรหรือ”

นางหันไปถามหลี่เซวียน หลี่เซวียนลูบผมที่นุ่มสลวยของนางอย่างรักใคร่

“ความลับถ้าเจ้าอยากรู้คืนนี้ข้าจะเล่าให้ฟังบนเตียง”

หลี่เซวียนกระซิบข้างหูของเสิ่นเยว่เบาๆ ทำเอานางหน้าแดงด้วยความเขินอาย

“พูดอะไรของเจ้าหน้าไม่อายจริงๆ”

ท่าทางการแสดงความรักของทั้งสองคนล้วนอยู่ในสายตาของคนทั้งสี่ พวกเขาถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุดเจ้าเด็กพวกนี้ก็เข้าใจกันสักที กว่าจะมาถึงจุดนี้เล่นเอาพวกเขาลุ้นจนตัวโก่งว่าเมื่อไหร่จะยอมลงเอยกันเสียที

แต่เหล่าพี่ชายที่ยืนมองอยู่ห่างๆ นั้นพร้อมใจส่งสายตาพิฆาตมาที่หลี่เซวียนด้วยความหมั่นไส้เจ้าน้องเขยตัวแสบ

ด้านอวิ๋นชิงเฟิงยังคงเก็บตัวเงียบหลังจากที่กลับมาที่หุบเขาแสงจันทร์ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตนเองจะต้องแต่งงานกับสตรีผู้นั้น อวิ๋นชิงเฟิงคิดว่าทั้งหมดเป็นแผนของจ้าวหว่านหนิง เขารู้สึกโกรธมากแต่อวิ๋นชิงเฟิงเป็นสุภาพบุรษพอ เมื่อเขาทำลงไปแล้วเขาก็ต้องยอมรับเรื่องทั้งหมด แต่อย่าหวังว่าเขาจะสนใจนาง เมื่อนางต้องการแต่งงานมาเป็นสะใภ้ของสำนักมังกรผงานเช่นนั้นก็ให้นางเป็นไป แต่เขากับนางก็จะใช้ชีวิตต่างคนต่างอยู่ อวิ๋นชิงเฟิงอยากรู้ว่านางจะทนได้นานแค่ไหน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ อวิ๋นชิงเฟิงรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เขาเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางที่เกรี้ยวกราด เขาได้สั่งองครักษ์เอาไว้แล้วว่าเขาไม่ต้องการพบใครทั้งนั้น สงสัยคงจะมีคนต้องการท้าทายอารมณ์ของเขา อวิ๋นชิงเฟิงเปิดประตูออกอย่างแรง

“พี่ชิงเฟิง”

เสิ่เยว่เรียกเขาเสียงอ่อยเมื่อเห็นท่าทางกราดเกรี้ยวของลูกพี่ลูกน้อง

“ถ้าหากว่าท่านยังไม่ต้องการที่จะคุยตอนนี้ข้าออกไปก่อนก็ได้”

เสิ่นเยว่เห็นว่าเขาเอาแต่เงียบนางจึงไม่กล้ารบกวน คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนขี้โมโหแต่เป็นคนที่ยิ้มแย้มสุภาพอยู่ตลอดเวลา เมื่อเขาโมโหขึ้นมาช่างน่ากลัวนักนางไม่เคยเห็นอวิ๋นชิงเฟิงเป็นเช่นนี้มาก่อน

“ไม่เป็นไรเจ้าถามข้ามาเถอะ มีเรื่องอะไรต้องการคุยกับข้าหรือ”

เสิ่นเยว่พยักหน้าแล้วเดินตามเขาไปที่ห้องโถงของเรือน หลังจากที่นางนั่งลงตรงข้างอวิ๋นชิงเฟิงเสิ่นเยว่ก็เปิดประเด้นทันที

“พี่ชิงเฟิงท่านไม่ชอบคุณหนูจ้าวผู้นั้นหรือ”

อวิ๋นชิงเฟิงถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้ว่าเสิ่นเยว่กำลังคิดอะไร ที่นางมาที่นี่คงจะเป็นเพราะท่านพ่อและเหล่าผู้อาวุโสให้นางมาดูท่าทีของเขา อวิ๋นชิงเฟิงอายุยังน้อยแต่เขากลับเป็นที่น่าเกรงขามของเหล่าศิษย์ในสำนักเพราะการวางตัวและฝีมือด้านวรยุทธของเขา และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีเช่นนี้ออกไป

“ท่านลุงใหญ่เป็นห่วงท่านมากนะ ทำไมท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่ในเรือนเช่นนี้”

อวิ๋นชิงเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ข้ารับปากเรื่องแต่งงานแล้วอย่างไรท่านพ่อยังต้องการสิ่งใดอีก”

เสิ่นเยว่มีท่าทางอึดอัด

“ข้ารู้ว่าเรื่องนี้มันยากสำหรับท่านก่อนที่ข้าจะแต่งงานข้าก็ไม่ต่างจากท่านเท่าใดนัก ข้าและหลี่เซวียนไม่เคยพบหน้ากันด้วยซ้ำท่านดูสิตอนนี้ข้าทั้งสองคนเป็นอย่างไร”

อวิ๋นชิงเฟิงหันมามองเสิ่นเยว่อย่างเต็มตาอีกครั้ง

“ข้าไม่มีวันรักนางอย่างแน่นอน”

เสิ่นเยว่รู้สึกจนใจในความดื้อรั้นของอวิ๋นชิงเฟิง

“แต่ท่านก็รู้ใช่หรือไม่ว่าถึงอย่างไรท่านก็ต้องแต่งงานกับนางอยู่ดี มิสู้ท่านหาวิธีอยู่ร่วมกับนางอย่างสันติไม่ดีกว่าหรือ ท่าทางของท่านที่เป็นเช่นนี้ใครต่างก็มองออกว่าในอนาคตหลังแต่งงานจะต้องไม่ราบรื่นอย่างน่นนอน”

“เจ้าคิดว่าข้าต้องการเป็นเช่นนี้หรือ แค่ข้าคิดว่าตนเองจะต้องแต่งงานกับนางข้าก็รู้สึกรังเกียจแล้ว สตรีที่เอาแต่ไล่ตามบุรุษไม่รู้จักชั่วดี ทำร้ายคนอื่นเพื่อความพอใจของตน เยว่เอ๋อต่อให้นางแต่งเข้ามาที่หุบเขาแสงจันทร์ข้าก็ไม่มีวันรักนาง

เสิ่นเยว่เดินออกมาจากเรือนของอวิ๋นชิงเฟิงด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ทุกคนที่ยืนรออยู่เมื่อเห็นท่าของนางเป็นเช่นนั้นก็รู้แล้วว่าอวิ๋นชิงเฟิงยังคงไม่ยอมรับเรื่องการแต่งงาน พวกเขาได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกันด้วยความจนใจ จากนั้นจึงหันไปมองเสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนที่ยืนอยู่ข้างกัน

“พวกท่านมองข้าด้วยเหตุใด ข้าหาใช่ตัวปัญหา ตอนนี้พวกท่านควรหาวิธีทำให้พี่ชิงเฟิงยอมรับการแต่งงานนี้ด้วยใจเถอะ”

เสิ่นเยว่สะบัดหน้าแล้วดึงแขนหลี่เซวียนออกไปจากตรงนั้น ฮึพวกคนแก่จอมบงการ เรื่องของนางก็ทีหนึ่งแล้วยังคิดจับคู่ให้พี่ชิงเฟิงอีก ผูกเองก็แก้กันเอาเองเถอะ เสิ่นเยว่ไม่สนใจใบหน้าที่แข็งค้างของเหล่าผู้อาวุโสที่อึ้งกับคำตอบของนาง ให้นางมาเสียเวลาเรื่องของผู้อื่นมิสู้นางเอาเวลามาออดอ้อนหลี่เซวียนไม่ดีกว่าหรือ

ผ่านไปหนึ่งเดือนงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ได้ถูกจัดขึ้นที่หุบเขาแสงจันทร์ ตอนนี้ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวได้เดินมาถึงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเยว่เข้าร่วมงานแต่งงานของผู้อื่น หลี่เซวียนมองท่าทางตื่นเต้นของนางแล้วได้แต่ส่ายหัว

หลังจากการกราบไหว้ฟ้าดินผ่านไปก็ได้ส่งตัวเจ้าสาวไปที่ห้องหอทางด้านอว๋นชิงเฟิงก็ยังคงทำหน้าตึงอยู่เช่นนั้นจนจบงาน ก่อนที่เขาจะไปหาเจ้าสาวเหล่าผู้อาวุโสยังคงดันหลังให้เสิ่นเยว่เข้าไปคุยกับอวิ๋นชิงเฟิงอีกครั้ง เสิ่นเยว่เยว่ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจคนพวกนี้ชอบให้นางเป็นหนังหน้าไฟอยู่เรื่อย เอาเถอะนี่เป็นเรื่องสำคัญของสำนักมังกรผงาดกับสำนักเลี่ยงหวงนางจะยอมช่วยพวกเขาอีกสักครั้ง เสิ่นเยว่เดินไปหยุดตรงหน้าอวิ๋นชิงเฟิงนางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ

“พี่ชิงเฟิงท่านคุยกับข้าสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าไม่รบกวนเวลาท่านนานหรอก”

อวิ๋นชิงเฟิงมองเสิ่นเยว่เล็กน้อยจากนั้นจึงพยักหน้าให้นาง ตอนนี้มีเพียงเสิ่นเยว่คนเดียวในสำนักเท่านั้นที่อวิ๋นชิงเฟิงไม่ทำหน้าตึงใส่

“พี่ชิงเฟิงเรื่องที่ข้าอยากคุยกับท่านเป็นเรื่องของทั้งสองสำนักท่านพอจะเข้าใจใช่หรือไม่ ถ้าหากท่านทำไม่ดีกับนางความสัมพันธ์ของทั้งสองสำนักก็อาจทำให้ทั่วทั้งยุทธภพปั่นป่วน และตอนนี้ท่านเองก็อายุยี่สิบหกส่วนท่านลุงก็อายุมากแล้วสกุลอวิ๋นของเรามีเพียงท่านเป็นผู้สืบทอดท่านลุงจึงเป็นห่วงเรื่องการมีทายาท ถ้าหากท่านทำให้เรื่องในวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีในภายภาคหน้าพวกเขาก็ไม่มีอะไรให้ต้องห่วง ถึงตัวข้าจะแซ่เสิ่นแต่สำหรับข้าสกุลอวิ๋นก็เปรียบเสมือนบ้านอีกหลัง ข้าเข้าใจความลำบากของท่านแต่เรื่องผู้สืบทอดก็เป็นเรื่องที่สำคัญ”

เสิ่นเยว่หยุดพูดเพียงเท่านั้นเพื่อรอดูท่าทีของเขา อวิ๋นชิงเฟิงถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เยว่เอ๋อเรื่องนี้ท่านพ่อบอกให้เจ้ามาพูดกับข้าหรือ”

เสิ่นเยว่อึกอักเล็กน้อย

“เจ้าไปบอกพวกเขาเถอะ ข้าจะทำตามที่พวกเขาต้องการ”

พูดจบอวิ๋นชิงเฟิงก็เดินจากไป เสิ่นเยว่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้แต่มองตามแผ่นหลังที่ตั้งตรงแต่กลับดูโดดเดี่ยว เสิ่เยว่เข้าใจในความรู้สึกของลูกพี่ลูกน้องของนางดี เพราะตอนนี้ทั้งสำนักต่างก็คาดหวังให้เขาเป็นอย่างที่ต้องการ แต่ไม่มีใครสนใจความต้องการของเขาเลยสักคนเดียว นางเองก็เป็นเพียงแค่สตรีคนหนึ่งไม่รู้ว่าจะสามารถช่วยเขาได้อย่างไร

“เป็นอย่างไรบ้าง”

เสียงดังมาจากทางด้านหลังของนางหลังจากที่อวิ๋นชิงเฟิงเดินออกไป หลี่เซวียนเป็นคนแรกที่เข้ามาถึงตัวเสิ่นเยว่ก่อนจากนั้นเหล่าผู้อาวุโสสกุลอวิ๋นและพวกพ่อแม่ของเสิ่นเยว่และหลี่เซวียนก็ตามมา

“ข้าทำเท่าที่ข้าสามารถทำได้แล้วพวกท่านก็เลิกกังวลเถอะพี่ชิงเฟิงมิใช่เด็กที่ต้องคอยให้พวกท่านจ้ำจี้จ้ำไช ถ้าหากเขาโมโหแล้วหนีไปเป็นพวกท่านเองที่จะเดือดร้อน”

เสิ่นเยว่พูดจบก็ดึงแขนหลี่เซวียนออกไป นางก็ตื่นเต้นอยากรู้เรื่องของผลลัพธ์ในวันพรุ่งนี้เช่นนกัน

ภายในห้องหอที่ควรครึกครื้นกลับไม่มีใครสักคนที่กล้ามาก่อกวนเจ้าบ่าวเจ้าสาว เพราะพวกเขาต่างรู้เรื่องที่อวิ๋นชิงเฟิงไม่เต็มใจที่จะแต่งงานในครั้งนี้ ถ้าหากทำให้เขาเกิดโมโหแล้วเรื่องกลับตาลปัตร ไม่มีใครสามารถรับผิดชอบเรื่องนี้ได้แน่