คำอธิบาย

เสิ่นเยว่เกือบจะถึงจุดสุดยอดหลี่เซวียนก็แกล้งหยุดเพื่อให้นางร้องขอให้เขาช่วยนาง เป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้งจนเสิ่นเยว่แทบจะทนไม่ไหว

 

“หลี่เซวียนได้โปรดช่วยปลดปล่อยข้าที”

เสียงแหบแห้งที่ครางกระเส่าทำให้หลี่เซวียนเกือบจะทนไม่ไหว เขาอยากจะสอดใส่เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของนาง แต่นี่เป็นครั้งแรกของเสิ่นเยว่และเขาจะบุ่มบ่ามทำให้นางเจ็บตัวไม่ได้ เพราะถ้าหากนางรู้สึกดีครั้งต่อไปที่เขาจะทำกับนางอีกก็คงไม่ยากแล้ว หลี่เซวียนวางแผนปูทางสู่อนาคตเรียบร้อย

 

หลี่เซวียนก้มลงใช้ลิ้นโลมเลียไปทั่วร่างกายที่อ่อนนุ่มของนางเสิ่นเยว่บิดกายไปมาเหมือนคนที่ไร้กระดูก ขนอ่อนทั่วกายนางตอนนี้พร้อมใจกันลุกขึ้นเพราะความเสียวซ่านที่หลี่เซวียนมอบให้

ลิ้นร้อนของเขาสัมผัดจุดที่อ่อนไหวของเสิ่นเยว่อย่างนุ่มนวลและเร่งเร้าเป็นจังหวะ จนถึงจุดที่นางเกือบที่จะสุขสมกับสิ่งที่ปรารถนา หลี่เซวียนก็หยุดลงอีกครั้ง

“ขอร้องข้าสิยอดรักบอกข้าว่าเจ้าต้องการสิ่งใด”

หลี่เซวียนยังคงสาละวนอยู่กับยอดปลายสีชมพูที่กำลังแข็งสู้กับลิ้นของเขา

“หลี่เซวียนข้าต้องการท่าน มอบมันให้ข้าได้โปรดยอดรักช่วยปลดปล่อยข้าที”

เมื่อได้ยินเสิ่นเยว่เรียกเขาว่ายอดรักความอดทนของหลี่เซวียนก็หมดลงทันที เขาค่อยๆ ดันความแข็งขึงเข้าสู่ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของนาง หลี่เซวียนทำให้น้ำหวานของนางเอ่อล้นออกมาเพื่อช่วยในการหล่อลื่นแต่มันก็ยังคงคับแน่นสำหรับเขา เมื่อหลี่เซวียนดันส่วนปลายเข้าไปในช่องทางรักของนาง เสิ่นเยว่ก็หวีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ข้าเจ็บ!!! หลี่เซวียนหยุดก่อนข้าทำไม่ได้”

หลี่เซวียนรู้สึกสงสารนางสุดหัวใจ ความจริงเขาไม่ต้องการทำให้นางเจ็บปวดเขาจึงได้เตรียมการนางนานเช่นนี้ แต่เรื่องนี้หญิงพรหมจรรย์ทุกคนล้วนต้องผ่านมันไปให้ได้ หลี่เซวียนจูบซับน้ำตามที่ไหลอาบแก้มของเสิ่นเยว่ด้วยความสงสาร เขาพยายามเล้าโลมนางอีกครั้งเพื่อให้นางผ่อนคลาย

“ทนอีกนิดนะยอดรักอีกนิดเดียวเท่านั้น”

หลี่เซวียนไม่ต้องการให้นางเจ็บนานไปกว่านี้เขาดันแท่งร้อนของตนเข้าไปจนสุดในครั้งเดียว เสิ่นเยว่เจ็บจนแทบอยากจะซัดเขาให้ตาย ขาของนางที่ถูกยกพาดที่แขนของหลี่เซวียนสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด หลี่เซวียนเองก็ไม่ต่างจากนางนัก เพราะความคับแน่นของนางทำให้เขาเจ็บไม่ต่างกัน

หลี่เซวียนแช่อยู่ในกายของเสิ่นเยว่รอจนกว่านางจะผ่อนคลายปากและมือของเขาก็ไม่หยุดนิ่ง ยังคงทำหน้าที่ปลอบประโลมอยู่อย่างนั้น เขาครอบครองยอดปลายดอกบัวที่ชูชันเพราะความเสียวซ่าน ลิ้นของเขาตวัดตามแรงสั่นสะท้านของนาง หลี่เซวียนรู้สึกว่าเสิ่นเยว่เริ่มผ่อนคลายแล้ว

เขาเริ่มขยับเป็นจังหวะเนิบช้าเพื่อไม่ให้นางเจ็บมากเกินไป เขาต้องการให้นางดื่มด่ำไปกับรสรักที่เขามอบให้ ไม่นานเสียงครางกระเส่าก็ดังประสานลอดออกมาจากห้องนั้นไม่ขาดสาย

เสิ่นเยว่รู้สึกว่าความเจ็บปวดที่นางได้รับตอนนี้นั้นได้จางหายไปแต่เป็นความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่ หลี่เซวียนที่อดทนมานาน เขาเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เสิ่นยว่เองก็เช่นกันนางขยับเอวสอดประสานเข้ากันอย่างเป็นจังหวะ และเมื่อถึงจุดที่ทั้งสองต้องการไขว่คว้าร่วมกันเสียงครางสุขสมก็ดังขึ้น

ทั้งเสิ่นเยว่และหลี่เซวียนได้ลิ้มรสความหฤหรรษ์ที่ทั้งสองร่วมมือกันสร้างขึ้น สายธารอุ่นร้อนถูกฉีดเข้าไปส่วนที่ลึกที่สุดของนาง เสิ่นเยว่รู้สึกถึงแรงกระตุกที่อยู่ด้านในนั้นยิ่งทำให้ร่างกายของนางเหมือนกำลังบินล่องลอยอยู่บนฟากฟ้า ความรู้สึกเช่นนี้นั้นทำให้เสิ่นเยว่ยากที่จะลืมเลือน

หลี่เซวียนซบอยู่ที่ไหล่บางของเสิ่นเยว่ เสียงหอบของเขาเบาลงแล้ว แต่เสิ่นเยว่นั้นหลังจากที่ได้ปลดปล่อยนางก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่กลางกายแต่ส่วนนั้นของหลี่เซวียนที่ได้ปลดปล่อยแล้วกลับไม่มีท่าทีสงบลง เขาผงกหัวขึ้นมองร่างเล็กที่กำลังอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่าง

“เยว่เอ๋อยอดรัก ข้าต้องการเจ้าอีกครั้งได้หรือไม่”

หลี่เซวียนออดอ้อนนางเหมือนเด็กที่ต้องการของเล่น ท่าทางของเขาในตอนนี้เหมือนลูกแมวน้อยตัวโตมีหรือที่เสิ่นเยว่จะสามารถปฏิเสธเขาได้ ใจของนางเหลวเป็นน้ำตั้งแต่ที่เขาเรียกนางว่ายอดรักแล้ว เสิ่นเยว่ตอนนี้เดิมพันทั้งหมดไว้ที่การกระทำของนางในครั้งนี้

นางกดจูบที่มุมปากของเขาเบาๆ เป็นคำตอบที่นางมอบให้ หลี่เซวียนยิ้มกว้างทันทีจากนั้นไม่นานเสียงครางแว่วหวานของนางและเขาก็ดังสอดประสานอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งรุ่งสาง

สายมากแล้วเสิ่นเยว่พยายามลุกจากเตียงเพราะเสียงท้องของนางที่ร้องประท้วง เมื่อวานนางไม่ได้กินอะไรเลยแล้วยังมาถูกหลี่เซวียนรังแกกว่าจะได้นอนก็รุ่งสาง เสิ่นเยว่รู้สึกว่าร่างกายของนางไม่ใช่ของนางอีกต่อไป

อึก!! เสิ่นเยว่กำลังจะก้าวลงจากเตียงความเจ็บแปลบที่กลางกายก็จู่โจมนางทันที เสียงขยับตัวของนางในห้องทำให้หลี่เซวียนได้ยิน เขารีบเปิดประตูเข้ามา

“เยว่เอ๋อเจ้าตื่นแล้วหรือ อย่าพึ่งขยับข้าจะช่วยเจ้าเอง”

หลี่เซวียนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของเสิ่นเยว่ไปที่ถังไม้ที่อยู่หลังฉากกั้น น้ำที่ใส่เอาไว้อุ่นกำลังดีเหมือนกับว่ามันถูกเตรียมเอาไว้เพื่อนาง

หลี่เซวียนช่วยเสิ่นเยว่อาบน้ำร่างกายเปลือยเปล่าของนางเต็มไปด้วยร่องรอยที่หลี่เซวียนทิ้งเอาไว้เขามองมันและยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ ตอนนี้นางเป็นของเขาแล้ว

ท่าทางที่ดูโง่งมของหลี่เซวียนทำให้เสิ่นเยว่รู้สึกจนใจ นางคิดผิดหรือไม่นะที่ปล่อยให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นแบบนี้ ความจริงเสิ่นเยว่เพียงแค่อยากสั่งสอนเขาเท่านั้น ตอนที่นางรู้ว่าหลี่เซวียนคือบุรุษลึกลับที่คุยกับนางส่วนลึกในใจของเสิ่นเยว่นั้นยินดียิ่งเพราะความรู้สึกของนางได้เอนเอียงไปที่หลี่เซวียนตั้งแต่ที่เขาดูแลนางหลังจากที่นางป่วยหนัก เรื่องที่นางเขียนหนังสือหย่าและหนีมาเช่นนี้นางเพียงแต่เดิมพันกับความรู้สึกของเขาที่มีต่อนางว่ามากน้อยเพียงใด ถ้าหากว่าหลี่เซวียนไม่มาตามหานางเสิ่นเยว่ก็คิดว่าจะตัดใจ เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นการเล่นละครส่วนหนึ่งเท่านั้น

ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเจ้าแมวยักษ์ของนางเชื่องขนาดไหน เสิ่นเยว่มองหลี่เซวียนที่เอาแต่ลูบไล้ร่างกายของนาง จนตัวเองทั้งใบหน้าและหูแดงก่ำไปหมดแล้ว

“ท่านจะลูบข้าเช่นนี้อีกนานหรือไม่ น้ำเย็นหมดแล้ว”

เสิ่นเยว่ดุเขาเสียงเบา หลี่เซวียนจึงได้สติกลับมาทันที

“อ๊ะ!!ขอโทษทีข้าเผลอไปหน่อย”

หลี่เซวียนอุ้มเสิ่นเยว่กลับไปที่เตียง เขาเช็ดตัวให้นางทุกซอกทุกมุมจนแห้งและยังใส่เสื้อผ้าให้นางเองกับมือ ท่าทางของหลี่เซวียนเหมือนสาวใช้ที่พึ่งเข้ามาทำงานในจวนวันแรก ทั้งระวังตัวและเบามือเหมือนกลัวว่าจะถูกดุเมื่อทำงานผิดพลาด

“เจ้าทานข้าวต้มก่อนเดี๋ยวข้าจะทายาตรงนั้นให้เจ้าเอง”

หลี่เซวียนพูดถึงส่วนนั้นของนางแต่ตัวเองกลับใบหน้าแดงขึ้นมาเอง เสิ่นเยว่พยักหน้าทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย ตอนนี้แรงที่จะขยับกายของนางแทบจะไม่มีแล้ว หลังจากที่ทานข้าวต้มเสร็จเสิ่นเยว่ยังคงเงียนอยู่อย่างนั้น นางนั่งบนเตียงมองหลี่เซวียนตาไม่กะพริบ

“เหตุใดเจ้าเอาแต่จ้องหน้าข้าเช่นนี้เล่า”

“ท่านยังติดค้างคำอธิบายข้าอยู่”

เสิ่นเยว่ถามออกไปตรงๆ หลี่เซวียนถอนหายใจเบาๆ ออกมา นั่นสินะเขาลืมได้อย่างไรว่าต้นเหตุและเรื่องทั้งหมดมันเริ่มต้นมาจากเขาเอง

“เรื่องจดหมายที่ข้าเขียนถึงเจ้าก็ตามที่เจ้าได้อ่าน ข้าเองก็พึ่งรู้ว่าเราสองคนเป็นสหายทางจดหมายกัน ตอนที่เจ้าไปที่โรงน้ำชาเยี่ยนชิง ข้าไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้าและอธิบายกับเจ้าว่าอย่างไร ข้ากลัวว่าเมื่อเจ้ารู้ว่าสหายผู้นั้นเป็นข้าแล้วเจ้าจะรู้สึกผิดหวัง”

หลี่เซวียนเงียบไปเล็กน้อย

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะจากไป”

เสิ่นเยว่เลิกคิ้วมองเขา

“แล้วเรื่องที่ชิงโจวเล่า”

“หืม เรื่องนั้นไม่มีอะไรเลยบุตรสาวเจ้าเมืองชิงโจวนางแค่มาช่วยเหลืองานที่ค่ายทหารข้าไม่ได้คิดอะไรกับนาง วันนั้นข้าไม่รู้ว่านางเข้ามาในกระโจมเมื่อใด ข้ากำลังจะใส่ยาที่หลังแล้วนางเข้ามาพอดี ตอนที่เจ้าเห็นคือนางสะดุดล้มมาที่ข้าจึงได้เกิดภาพเช่นนั้น”