งานแต่งงานที่ไม่เต็มใจ

หลี่เซวียนอธิบายเสียงอ่อยเขากลัวว่านางจะไม่เชื่อจึงถอดเสื้อออกให้นางดู แผ่นหลังของเขามีรอยแผลเป็นสีชมพูเป็นทางยาวจากด้านบนขวาลากยาวไปจนถึงด้านล่างซ้าย เสิ่นเยว่ลูบมันอย่างแผ่วเบา

“ยังเจ็บอยู่หรือไม่”

เสิ่นเยว่ถามเสียงเบาเหมือนกลัวว่าเสียงของนางจะกระทบทำให้แผลของเขาปริแตก

“ไม่เจ็บแล้วนี่เป็นแผลที่เกิดจากการต่อสู้กับกลุ่มโจรที่ถือโอกาสช่วงที่ชาวบ้านเดือดร้อนเข้าบุกปล้น พวกมันไม่รู้ว่ามีทหารถูกส่งมาตอนนั้นจึงเกิดการปะทะกัน”

“ท่านสู้พวกโจรไม่ได้หรือ”

เสิ่นเยว่มองเขาด้วยสายตามีคำถาม เขาเก่งมากไม่ใช่หรือทำไมถึงถูกทำร้ายได้เล่า

“ก็เจ้าโจรนั่นปลอมตัวเข้ามาสอดแนมข้าไม่ทันระวังเพราะคิดว่าเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น”

เสิ่นเยว่พยักหน้า

“แล้วท่านทำอย่างไรกับนาง

เสิ่นเยว่วนกลับมาที่หัวข้อเดิมที่คุยค้างเอาไว้ จากนั้นหลี่เซวียนจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟังหลังจากที่เสิ่นเยว่ออกจากชิงโจว นางโน้มตัวไปกอดเขาอย่างออดอ้อนหลี่เซวียนมองท่าทางน่ารักของนางเขาแทบจะไม่อยากรอให้นางหายดี เขาอยากทำมันเสียตั้งแต่ตอนนี้

“เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อยเถอะ”

หลี่เซวียนจับไหล่ทั้งสองข้างของนางดันให้กลับลงไปนอน เขาห่มผ้าให้เสิ่นเยว่และตัวเขาเองก็สอดกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับนางเขาดึงร่างเล็กเข้ามากอดหลี่เซวียนกดจูบที่ริมฝีปากนางเบาๆ ด้วยความหวงแหน

“ข้ารักเจ้า”

หลี่เซวียนพึมพำเบาๆ บอกรักเสิ่นเยว่ที่กำลังนอนหลับในอ้อมกอดของเขา

เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนใช้เวลาร่วมกันที่เรือนหลังนั้นเป็นเวลาหลายวัน จนเสิ่นเยว่รู้สึกว่านางจะต้องกลับไปอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เหล่าพี่ชายทั้งห้าของนางฟัง เรื่องที่นางหายตัวมาเช่นนี้ ดังนั้นเสิ่นเยว่จึงคุยกับหลี่เซวียนเรื่องที่กลับไปที่เมืองเหยาสุ่ย

รถม้าจอดที่ด้านหน้าโรงเตี๊ยมม่านฝานหลี่เซวียนลงมาเป็นคนแรกจากนั้นเป็นเสิ่นเยว่ที่ตามลงมา ทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านใน ผู้คนที่ผ่านไปมาบริเวณนั้นต่างมองทั้งสองคนจนต้องเหลียวหลัง เพราะเรื่องที่ หลี่เซวียนเอาชนะจ้าวเหมิ่งอี้ในงานชุมนุมประลองยุทธยังเป็นที่โจษจันของชาวเมืองเหยาสุ่ย

“ท่านน่าจะถอดหน้ากากได้แล้วนะใส่เอาไว้เช่นนี้ดึงดูดความสนใจของผู้อื่นยิ่งนัก”

หลี่เซวียนยิ้มมุมปากน้อยๆ

“ถ้าหากว่าข้าถอดหน้ากากออกแล้วความหล่อเหลาของข้าทำให้สตรีต้องเข้ามาวุ่นวายเหมือนเช่นแต่ก่อน ข้ากลัวว่าฮูหยินของข้าจะโมโหแล้วหนี้ข้าไปอี เช่นนั้นข้าจะอยู่ได้อย่างไรเจ้าว่าจริงหรือไม่”

เสิ่นเยว่ถลึงตาใส่หลี่เซวียน

“ท่านช่างเป็นบุรุษที่หลงตัวเองยิ่งนัก”

เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนยืนคุยกันที่หน้าโรงเตี๊ยมยังไม่ทันได้เข้าไปเสียงประสานก็ดังขึ้นที่ด้านบน

“น้องเล็กเจ้ากลับมาแล้ว”

เสิ่นเยว่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ นางคงต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อรับมือกับบุรุษทั้งห้าเพื่อทำให้พวกเขาสงบลง

หลังจากที่พูดคุยและอธิบายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เสิ่นเยว่ก็ได้ยินข่าวที่น่าตกใจจากพี่ชายของนางอวิ๋นชิงเฟิงกำลังจะแต่งงานกับจ้าวหว่านหนิง คุณหนูของหุบเขาม่านหมอก

“แล้วพี่ชิงเฟิงเล่าตอนนี้อยู่ที่ไหน”

เสิ่นเยว่ถามหาลูกพี่ลูกน้องหลังจากที่นางได้ยินเรื่องราวที่น่าตกใจ

“พี่ชิงเฟิงกลับหุบเขาแสงจันทร์ไปแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะโมโหเป็นอย่างมากแต่จะทำเช่นไรได้เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว”

“พวกท่านเล่าให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้หรือไม่”

เสิ่นเยว่มีท่าทีตื่นเต้นกว่าเดิม นางต้องพลาดเรื่องสนุกเพราะหลี่เซวียนคนเดียวเลย เสิ่นเยว่หันไปถลึงตาใส่หลี่เซวียนอีกครั้ง หลี่เซวียนได้แต่ส่ายหัวให้กับท่าทางที่เหมือนเด็กขี้โมโหของนาง

เสิ่นเจี้ยนหมิงพี่ใหญ่ของเสิ่นเยว่เป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดเอง เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นในวันที่เสิ่นเยว่ถูกหลี่เซวียนพาตัวไป เจ้าสำนักเลี่ยงหวงต้องการไถ่โทษที่บุตรสาวของตนทำร้ายเสิ่นเยว่ แต่เจ้าตัวกลับหายไปพร้อมบุรุษที่ใส่หน้ากาก ดังนั้นผู้ที่รับการขอโทษจึงเป็นอวิ๋นชิงเฟิงที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย

อวิ๋นชิงเฟิงและพี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่ได้ถูกเชิญให้ไปงานเลี้ยงของสำนักเลี่ยงหวงที่จัดขึ้นเพื่อเป็นการขอโทษ ความจริงอวิ๋นชิงเฟิงอยากจะปฏิเสธแต่เขายังต้องไว้หน้าเจ้าสำนักเลี่ยงหวงที่ออกปากเชิญเขาด้วยตนเอง อวิ๋นชิงเฟิงที่เมามากได้ถูกพาไปที่ห้องพักสำหรับแขก แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงได้ไปนอนอยู่ในห้องของจ้าวหว่านหนิงได้

สาวใช้ของจ้าวหว่านหนิงเข้าไปพบทั้งสองคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกันในตอนเช้าเรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับไม่ให้คนนอกรู้ ดังนั้นอวิ๋นชิงเฟิงจึงต้องรับผิดชอบจ้าวหว่านหนิง เขาเดินทางกลับไปที่หุบเขาแสงจันทร์เพื่อแจ้งเรื่องทั้งหมดให้อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยบิดาของเขาได้รับทราบ และตกลงกันเรื่องวันจัดงานแต่งงานของทั้งสองคน

เสิ่นเยว่เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดนางก็เลิกคิ้วมองหลี่เซวียนทันที

“ท่านว่าเรื่องนี้มันดูคุ้นๆ หรือไม่”

หลี่เซวียนดึงร่างเล็กของเสิ่นเยว่เข้ามาในอ้อมแขน

“ข้าไม่เห็นจะจำได้ว่าเคยเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นฮูหยินเจ้าคิดมากไปแล้ว”

เสิ่นเยว่ได้แต่มองค้อนให้กับท่าทางยียวนของเขา หลี่เซวียนและเสิ่นเยว่แสดงความรักต่อหน้าเหล่าพี่ชายทั้งห้าของนางอย่างโจ่งแจ้ง พวกเขาทั้งห้าได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้ ไม่รู้ว่าเจ้านั่นหลังจากลักพาตัวน้องสาวของเขาไปแล้วเอายาอะไรให้นางกิน น้องสาวของเขาถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้

หลังจากอยู่เที่ยวที่เมืองเหยาสุ่ยอีกหลายวัน เสิ่นเยว่หลี่เซวียนและพี่ชายทั้งห้าของนางก็เดินทางกลับไปที่หุบเขาแสงจันทร์ เพื่อรอร่วมงานแต่งงานของอวิ๋นชิงเฟิงที่จะจัดขึ้นหลังจากจบงานประลองยุทธของสิบสำนัก

“ท่านแม่ ท่านพ่อ พวกท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

เสิ่นเยว่วิ่งเข้าหาบิดามารดาของนางด้วยท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กเล็กๆ

“เจ้าเด็กคนนี้แต่งงานไปแล้วยังทำตัวเหมือนเด็กอย่างนี้อีก ช่างทำให้คนขายหน้าจริงๆ ”

เสิ่นเยว่ทำหน้ามู่ทู่เมื่อถูกมารดาผู้เข้มงวดของนางดุเบาๆ

“อย่าต่อว่านางเลยสำหรับพ่อแม่อย่างพวกเราต่อให้พวกเขาอายุเท่าไหร่ก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ดี”

หลี่ฮูหยินมารดาของหลี่เซวียนที่ยืนอยู่ไม่ห่างเอ่ยขึ้น

“ท่านให้ท้ายนางเกินไปแล้ว”

หลี่เซวียนเดินตามหลังเสิ่นเยว่คารวะบิดารดาของเสิ่นเยว่และบิดามารดาของตน

“พวกท่านมาที่นี่เพื่อร่วมงานแต่งงานของคุณชายอวิ๋นหรือ”

หลี่เซวียนที่ถอดหน้ากากออกแล้วตอนนี้ยืนอยู่ข้างกายของเสิ่นเยว่ ต่างทางของเขายังคงเหมือนกับตอนที่ใส่หน้ากากอยู่เขาดูฉลาดเฉลียวเจ้าเล่ห์และยียวนเหมือนกับมองเรื่องทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง

“คงมิใช่ว่าพวกท่ารู้เรื่องนี้ล่วงหน้าอยู่แล้วจึงได้มาที่นี่ก่อนหรอกนะ”