เจ้าอยากถูกข้าทำโทษเช่นไร

เสิ่นเยว่หันไปมองตามนิ้วของจ้าวหว่านหนิง

พวกเขาต่างหันไปมองอวิ๋นชิงเฟิงเป็นตาเดียวอวิ๋นชิงเฟิงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

“คุณหนู้จ้าวเจ้าคงจะเข้าใจอะไรผิดไปบางอย่างเยว่เอ๋อนางเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าและนางแต่งงานแล้ว กับ......”

อวิ๋นชิงเฟิงชี้ไปที่หลี่เซวียน คราวนี้สายตาทั้งหมดหันมารวมกันที่หลี่เซวียน จ้าวหว่านหนิงเมื่อรู้ว่าตนเองได้เข้าใจผิดใหญ่หลวงทั้งยังทำร้ายญาติของชายคนที่นางพึงใจอีก ตอนนี้นางไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ความผิดสองกระทงนี้พี่ชิงเฟิงจะต้องไม่ยอมให้อภัยนางแน่

“คือ...ข้า”

จ้าวหว่านหนิงหันมาหาเสิ่นเยว่ เสิ่นเยว่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกนางไม่รู้ว่าทำไม่นางถึงได้โล่งอก ตอนที่ได้ยินจ้าวหว่านหนิงบอกว่านางแย่งบุรุษของเขา เสิ่นเยว่นั้นโมโหจนอยากจะฆ่าหลี่เซวียน

“ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็แล้วกันไปเถอะ”

เสิ่นเยว่พูดออกมาอย่างเนือยๆ หลี่เซวียนที่ยืนอยู่ข้างนางใช้แขนตวัดร่างเล็กของเสิ่นเยว่แล้วพานางทะยานออกไปจากตรงนั้นทั้งยังทิ้งข้อความเอาไว้ให้อวิ๋นชิงเฟิงว่า

“พี่ภรรยาฝากท่านด้วย”

อวิ๋นชิงเฟิงรู้ได้ทันทีว่าเจ้าน้องเขยลึกลับนั่นจะต้องทิ้งปัญหาเรื่องห้าพี่น้องที่จะต้องมาโวยวายกับเขาเมื่อรู้ว่าเสิ่นเยว่หายตัวไปอย่างแน่นอน

หลี่เซวียนพาเสิ่นเยว่ออกจากการชุมนุมที่วุ่นวายมาได้สักพัก ตอนแรกเขาคิดว่านางจะต้องโวยอย่างแน่นอนแต่ผิดคาดที่นางเอาแต่เงียบมาตลอดทาง หลี่เซวียนพานางหยุดลงที่หน้ารถม้าตรงเชิงเขา เขาก้มลงมองร่างเล็กในอ้อมแขนที่เอาแต่เงียบมาตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว

“ยังโกรธข้าอยู่หรือ”

หลี่เซวียนถามเสิ่นเยว่เสียงทุ้ม นางถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห

“ท่านคิดว่าอย่างไรเล่าข้าควรโกรธท่านหรือไม่”

“เสิ่นเยว่ยืนหันหลังให้หลี่เซวียน

“ได้เจ้าโกรธข้าได้เท่าที่เจ้าต้องการ แต่ว่านะเยว่เอ๋ออย่าหนีหายไปอย่างนี้ได้หรือไม่ เจ้าโกรธข้าโมโหข้าเจ้าก็มาลงที่ข้าแต่เจ้าอย่าพูดว่าเจ้าจะหย่ากับข้าเพราะว่าข้า”

เสิ่นเยว่หันขวับไปมองเขา

“ทำไมข้าจะพูดไม่ได้”

หลี่เซวียนถอนหายใจ

“เพราะว่าข้าจะไม่มีวันทำตามที่เจ้าต้องการอย่างไรเล่า”

พูดจบหลี่เซวียนก็ดึงเสิ่นเยว่เข้ามาในอ้อมแขนเขาจับท้ายทอยของนางแหงนขึ้นรับจูบที่เขาส่งให้นางอย่างหนักหน่วง นี่เป็นครั้งแรกที่ หลี่เซวียนทำรุนแรงเช่นนี้กับนาง เขาอยากลงโทษเด็กดื้อที่เอาแต่ใจและแอบหนีเขามาที่นี่โดยไม่รอฟังคำอธิบายจากเขาก่อน

หลี่เซวียนบดจูบกลีบปากบางที่แสนอวบอิ่มของนางอยู่นานจนเขารู้สึกว่านางเริ่มดิ้นเพราะหายใจไม่ออก เขาจึงผละออกเล็กน้อยเพื่อให้นางได้หายใจแต่ยังคงคลอเคลียอยู่ที่ริมฝีปากนุ่มไม่ห่าง

ตอนนี้เขาไม่อยากรอแล้ว เขาจะต้องทำให้นางเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ถึงแม้ว่านางจะไม่ยินยอมก็ตาม จากนี้ไปนางจะได้หนีจากเขาไม่ได้อีก

หลี่เซวียนพาเสิ่นเยว่ขึ้นรถม้าที่เขาให้จงหลางเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว พวกเขานั่งรถม้าออกมาสี่ชั่วยามและจอดลงที่หน้าเรือนหลังหนึ่ง ตอนนี้เสิ่นเยว่หลับไปแล้วเพราะเหนื่อยจากการที่ถูกหลี่เซวียนรังแกบนรถม้า นางคิดว่าถ้าตอนนี้นางและเขาอยู่ในห้องที่มิดชิดนางคงจะถูกหลี่เซวียนจับกินไปแล้ว

หลี่เซวียนอุ้มนางลงจากรถม้าตอนนั้นเองเสิ่นเยว่ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแต่นางยังคงแกล้งทำเป็นหลับอยู่อย่างนั้น หลี่เซวียนมองร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

เขาวางเสิ่นเยว่ลงบนเตียงอย่างทะนุถนอมแล้วผละออกจากห้องไป เสิ่นเยว่หรี่ตามองตามร่างสูงนางถอนหายใจออกมาด้วยความ โล่งอก อย่างน้องเขาก็ยังคงเป็นสุภาพบุรุษถึงแม้นิสัยเขาจะดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยก็ตาม

กลางดึกในช่วงที่นางกำลังสะลึมสะลือร่างสูงของหลี่เซวียนก็เดินเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา เขาค่อยๆ นั่งลงที่เตียงจ้องมองใบหน้าที่งดงามยามหลับของนาง หลี่เซวียนไม่รู้ว่าเมื่อใดที่เขารู้สึกลุ่มหลงในตัวของนางมากมายเช่นนี้ เขารู้เพียงว่าเมื่อรู้สึกตัวเขาก็ไม่สามารถห่างจากนางได้แม้ชั่วอึดใจ ยิ่งตอนที่เขารู้ว่านางหนีไปเพราะโกรธเคือง ในใจของหลี่เซวียนนั้นแทบจะระเบิดออกมา เขาอยากจะทำลายล้างทุกสิ่งอย่างไม่เว้นแม้แต่ตนเองเพื่อระบายมันออกมา ตอนนี้เขาได้พบกับนางแล้วสิ่งเดียวที่เขาจะทำคือกักขังนางเอาไว้ในดวงใจของเขาและจะไม่ยินยอมให้ใครมาพรากนางไปอีก

หลี่เซวียนยื่นมือไปที่สาบเสื้อของเสิ่นเยว่และแยกมันอย่างแผ่วเบาเขาถอดเสื้อผ้าของนางออกอย่างชำนาญ หลี่เซวียนไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้สักครั้งตั้งแต่เกิดมา เขาใช้เพียงสัญชาตญาณที่มีเป็นเครื่องนำทาง

ไม่นานร่างกายงดงามของเสิ่นเยว่ก็เปลือยล่อนจ้อนไม่เหลืออาภรณ์สักชิ้นติดกาย หลี่เซวียนหายใจแรงหอบถี่ในหัวของเขาขาวโพลนไปหมด หลังจากที่ถอดเสื้อผ้าของนางแล้วเขากลับไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปหลี่เซวียนชะงักค้างอยู่อย่างนั้นเป็นนาน

เสิ่นเยว่รู้สึกว่าร่างกายของนางหนาวเย็นอย่างพิกลนางใช้มือควานหาผ้าห่มทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่ เสิ่นเยว่สัมผัสบางอย่างที่แข็งแต่เรียบลื่น นางคลำไปเรื่อยอย่างสะเปะสะปะเมื่อคลำถูกบางอย่างที่เป็นแทงที่แข็งเล็กน้อยและมันค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นตามเสียงครางที่ดังกระเส่าเหมือนกับว่ารู้สึกเจ็บปวดแต่กลับต้องการมัน เสิ่นเยว่ยังไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่หลี่เซวียนนั้นแทบจะทนไม่ไหวแล้วเขาจับมือเสิ่เยว่หยุดเอาไว้ที่จุดผ่าวร้อนของตน

“เยว่เอ๋อเจ้ากำลังจะทำให้ข้าทนไม่ไหว”

หลี่เซวียนกระซิบข้างหูนางเบาๆ เสิ่นเยว่ตาสว่างขึ้นมาทันที

“ท่านเข้ามาอยู่ในห้องของข้าได้อย่างไร”

ตอนแรกเพราะห้องนั้นมืดมิดไร้แสงแต่เมื่อนางปรับสายตาในความมืดได้แล้วนางก็เห็นว่าหลี่เซวียนกำลังเปลือยท่อนบน และตัวนางที่กำลังเปลือยทั้งตัว

“ท่าน!!!”

“เจ้าเสียงดังเช่นนี้คงอยากให้คนในบ้านเข้ามาเห็นเราสองคนกำลังทำอะไรกันสินะ”

หลี่เซวียนยังคงกล่าวยั่วเย้านางถึงแม้ตอนนี้เขาแทบจะทนรอไม่ไหวแล้วก็ตาม

“ท่านพูดบ้าอะไรปล่อยมือข้านะ”

เสิ่นเยว่พยายามบิดข้อมือของนางออกจากการเกาะกุมของเขา

“ปล่อยหรือเป็นเจ้าที่เริ่มก่อนนะเยว่เอ่อ เจ้าลูบคล้ำข้าจนข้าเป็นเช่นนี้แล้วเจ้าไม่คิดจะรับผิดชอบหรือ”

หลี่เซวียนขยับมือนางมาคลึงตรงส่วนที่แข็งและร้อนผ่าวของเขา เสิ่นเยว่รู้สึกว่าเจ้าส่วนนั้นมันกำลังขยับสู้มือของนาง

“ขะ...ข้าเปล่านะท่านกำลังใส่ร้ายข้า”

นางพูดเสียงตะกุกตะกัก ถ้าหากห้องนี้สว่างอยู่หลี่เซวียนจะต้องเห็นว่าทั่วทั้งใบหน้าและร่างกายของเสิ่นเยว่นั้นแดงจนแทบจะเป็นกุ้งเผาแล้ว

“เช่นนั้น....เป็นข้าที่จับมือเจ้ามาวางตรงนี้หรือ”

หลี่เซวียนขยับมือของนางลูบวนไปมาที่หน้าท้องของเขา

“เยว่เอ๋อยอมรับมาเถอะว่าเจ้าก็ต้องการข้าเช่นกัน”

หลี่เซวียนก้มลงกดจูบที่ริมฝีปากของนางแผวเบาและคลอเคลียอยู่อย่างนั้นไม่ยอมห่าง เขาอยากรู้เช่นกันว่านางจะทนได้นานแค่ไหน มือทั้งสองของเขามิได้อยู่เฉยยังคนทำหน้าของมันได้ดี ทั้งมือทั้งปากของหลี่เซวียนช่วยปรนเปรอเสิ่นเยว่จนนางแทบจะสำลักความต้องการออกมา